Φάκελος Josep Lluis Núñez. Μέρος 7ο . Το Φιάσκο Του Ημιτελικού Copa Del Rey 1999-2000.

του Νίκου Περπερίδη

Την αγωνιστική περίοδο 1999-2000, η Μπάρσα γιόρταζε τη συμπλήρωση των εκατό χρόνων από την ίδρυση της. Ο Νούνιεζ που με τη σειρά του, διένυε το τελευταίο από τα 22 συνολικά έτη της προεδρίας του, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι η σεζόν θα εξελισσόταν, δυστυχώς για την Μπαρσελόνα, σε έναν πραγματικό τραγέλαφο.

Το γεγονός ότι η ομάδα δεν κατάφερε να κατακτήσει ούτε έναν τίτλο (εξαιρώντας το Κύπελλο Καταλονίας) ώστε να καταφέρει να τιμήσει την “εκατονταετία” της, ήταν μόνο το ένα “κομμάτι” της κατάστασης που περιγράφω παραπάνω. Ενδεικτικό παράδειγμα της τρικυμίας στην οποία βρέθηκε ο σύλλογος, αποτελεί το περιστατικό που έλαβε χώρα στα ημιτελικά του κυπέλλου Ισπανίας.

Εκεί λοιπόν, η Μπάρσα θα αντιμετώπιζε σε διπλούς αγώνες την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ο 1^ος αγώνας στο Βιθέντε Καλντερόν, εξελίχθηκε σε παράσταση για έναν ρόλο, καθώς οι μαδριλένοι επικράτησαν με 3-0. Ο επαναληπτικός του Κάμπ Νόου όμως στις 24 Απριλίου του 2000, εξελίχθηκε σε πραγματική τραγωδία για τους Καταλανούς, καθώς αυτά που διαδραματίστηκαν εκείνο το βράδυ, ξεπέρασαν τα όρια της γελοιότητας.

Η Μπάρσα, που στο μεταξύ είχε μετατραπεί σε “μικρή εθνική Ολλανδίας” ελέω Φάν Γκάαλ, δεν κατάφερε να συμπληρώσει αποστολή για τον αγώνα, αφού υποχρεώσεις των εθνικών ομάδων, είχαν ως αποτέλεσμα να αδειάσουν κυριολεκτικά τα μπλαουγκράνα αποδυτήρια. Να θυμίσω για την ιστορία, ότι μόνο για λογαριασμό της εθνικής Ολλανδίας (της.. πραγματικής) απουσίαζαν επτά ποδοσφαιριστές! Αυτό ήταν το επιστέγασμα, αλλά και η τιμωρία, της καταστροφικής πολιτικής του Νούνιεθ. Να μετατραπεί σε “εξαρτημένη,” μια ομάδα που πάλευε από τα γεννοφάσκια της, για ανεξαρτησία σε όλα τα επίπεδα.

Στην πραγματικότητα, δυνατότητα ώστε να συμπληρωθεί η αποστολή για να διεξαχθεί ο αγώνας, έστω και με ημίμετρα, υπήρχε, ωστόσο ο Νούνιεζ υπάκουσε στην προτροπή του Φάν Γκάαλ, που δεν συμφωνούσε με αυτή την εκδοχή και έτσι ο πρόεδρος περιορίστηκε σε ψευτό – παλικαρισμούς συνοδευμένους από κατάρες κατά της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Προφάσεις εν αμαρτίες..

Την ώρα διεξαγωγής του αγώνα, η τηλεοπτική εικόνα μετέφερε σε όλο τον κόσμο εικόνες ντροπής. Σε ένα άδειο (μόλις 3,000 θεατές) Κάμπ Νόου, η Ατλέτικο Μαδρίτης εμφανίστηκε κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, όπως και ο διαιτητής. Οι δέκα παίκτες της Μπάρσα ανέβηκαν τα σκαλιά που οδηγούν από τα αποδυτήρια στο γήπεδο και παρατάχθηκαν στην γραμμή του πλαγίου άουτ. Ο διαιτητής, βρισκόμενος και αυτός σε μεγάλη αμηχανία, κάλεσε τον Γκουαρντιόλα, που ήταν αρχηγός της ομάδας, για να του ζητήσει να περάσει μαζί με τους συμπαίκτες του, στον αγωνιστικό χώρο. Μάταιος κόπος. Οι οδηγίες της διοίκησης ήταν σαφείς.

Οι δυο ομάδες αποσύρθηκαν τελικά στα αποδυτήρια. Ο αγώνας κατοχυρώθηκε με 3-0 υπέρ της Ατλέτικο Μαδρίτης, της Ατλέτικο που την ίδια χρονιά, υποβιβάστηκε στην Β’ κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος! Όλα αυτά την ώρα που η Μπαρσελόνα έκλεινε 100 χρόνια ζωής..  Τραγική ειρωνεία : μεταξύ των “δέκα της Μπάρσα”, βρισκόταν εκτός του Γκουαρντιόλα, ο Κάρλες Πουγιόλ και ο Τσάβι Ερνάντες. Δύο ποδοσφαιριστές που σχεδόν ..δέκα χρόνια μετά, έμελλε να φτάσουν στο απόγειο της ποδοσφαιρικής δόξας, φορώντας πάντα την φανέλα της Μπάρσα, που πάντως εκείνο το καταθλιπτικό βράδυ του Απρίλη του 2000, σχεδόν δάκρυσε, υπό το βλέμμα πάντα, του κυρίου Νούνιεζ.

Υ.Γ. Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, διευκρινίζω ότι ο σύλλογος τον Μάιο του 1999 κατέκτησε το πρωτάθλημα σε 4 διαφορετικά αθλήματα, μεταξύ των οποίων και το ποδόσφαιρο. Ο εορτασμός της εκατονταετίας όμως, ξεκίνησε επίσημα από το καλοκαίρι του 1999, οπότε περιλαμβάνει την αγωνιστική περίοδο για την οποία αναφέρομαι στο άρθρο.  

El Capita 

Διαβάστε στο 8^ο Μέρος : Η Περίοδος Φάν Γκάαλ.