Φάκελος Josep Lluis Núñez. Μέρος 8ο . Η Περίοδος Ρόμπσον Και Φάν Γκάαλ.

του Νίκου Περπερίδη

Μετά την απομάκρυνση του Κρόιφ, την θέση του παίρνει ο Μπόμπι Ρόμπσον. Ο Νούνιεζ είχε ανάγκη από ένα “μεγάλο” όνομα και ο Ρόμπσον το διέθετε.  Ο νόμος Μποσμάν “ανοίγει” τα σύνορα και οι ακαδημίες περνούν σε δεύτερο πλάνο. Ο πρόεδρος είναι διατεθειμένος να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Αποκτώνται 8 ποδοσφαιριστές. Δύο από αυτούς, για διαφορετικούς λόγους, έμελλε να γράψουν την δική τους ιστορία στην Μπάρσα. Πρόκειται για τον Λουίς Ενρίκε και τον Ρονάλντο. Ο βραζιλιάνος αποτελεί μεταγραφική εισήγηση του Ρόμπσον. Από την Β’ ομάδα προάγεται μόνο ένας τερματοφύλακας. Ο Φρανσέσκ Αρνάου. Τα ονόματα των Πίτσι, Μπλάν, Κόουτο, Μπαϊα, Ζιοβάνι καθώς και η επιστροφή του Χρίστο Στόιτσκοφ συμπληρώνουν το παζλ μιας ομάδας, η οποία κατάφερε να κερδίσει άλλο ένα κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης τον Μάιο του 1997, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα κατέκτησε και το κύπελλο Ισπανίας, μέσα μάλιστα στο Μπερναμπέου, με τον ύμνο της Μπάρσα να παιανίζει από τα μεγάφωνα 4 φορές μετά τη λήξη του αγώνα!

Το πρωτάθλημα όμως καταλήγει στην Μαδρίτη και ο Νούνιεζ προχωρεί στην αντικατάσταση του Ρόμπσον (ο ρόλος του οποίου ήταν ούτως ή άλλως σχεδόν “διακοσμητικός”), με τον Ολλανδό Λουίς Φάν Γκάαλ το καλοκαίρι του 1997. Ταυτόχρονα, ο Ρονάλντο μετά την εξαιρετική χρονιά του, ζητάει από τη διοίκηση αύξηση αποδοχών. Ενώ αρχικά φαίνεται ότι οι (υψηλές) απαιτήσεις του γίνονται αποδεκτές, μέσα σε 24 ώρες από την στιγμή που έγιναν γνωστές οι προθέσεις του, ο Νούνιεζ τον μοσχοπουλάει στην ιταλική Ίντερ!

Η περίοδος Φάν Γκάαλ ξεκινάει. Ο Νούνιεζ, που έχει στο μεταξύ κερδίσει τις εκλογές, δίνει λευκή επιταγή στον Ολλανδό τεχνικό, για να χτίσει τη Μπάρσα που ονειρεύεται. Ελπίζει ότι η άφιξη ενός Ολλανδού θα βοηθήσει στο να ατονίσει στο μυαλό των Καταλανών, ένας άλλος Ολλανδός.. Ωστόσο το 80% των ψηφοφόρων που δεν άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα, κρέμονται ως άλλη δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του προέδρου, ο οποίος μπορεί να μην είχε αμφισβητηθεί ουσιαστικά έως τότε, ζούσε όμως με το φόβο της σιωπηρής πλειοψηφίας, που δεν είχε σκοπό να του χαριστεί, ούτε και στο παραμικρό ατόπημα.

Ο Φαν Γκάαλ, είτε επειδή δεν τον ενημέρωσαν, είτε επειδή αυτός ήταν ο χαρακτήρας του, προσπαθεί από την πρώτη στιγμή να εφαρμόσει το δικό του σύστημα παιχνιδιού, αγοράζοντας βιαστικά πολλούς Ολλανδούς ποδοσφαιριστές εις βάρος των γηγενών Καταλανών και Ισπανών, που αντιπροσώπευαν όμως την ανάγκη του κόσμου για εθνική ταύτιση με την ομάδα. Η επιχείρηση “κλωνοποίηση του Άγιαξ” έχει ξεκινήσει.

Η γενετική ταυτότητα της Μπάρσα, δείχνει να κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ. Την πρώτη του χρονιά (1997-98), ο Φαν Γκάαλ φέρνει στην Βαρκελώνη 3 Ολλανδούς ποδοσφαιριστές. Η Μπάρσα με ηγέτη τον Βραζιλιάνο Ριβάλντο, κατακτά πρωτάθλημα και κύπελλο και έτσι την επόμενη περίοδο (1998-99) ακολουθεί πραγματικό “ξεφάντωμα”, καθώς αποκτώνται άλλοι 5 Ολλανδοί και ολοκληρώνεται η “γενοκτονία” των γηγενών παικτών. Μετά τους Ρότζερ και Φερέρ (που αποχώρησαν το 1997) σειρά παίρνουν οι Θελάδες, Πίτσι, Ιβάν Ντε Λα Πένια, Λουίς Γκαρσία και ένα αγαπημένο παιδί των Καταλανών, ο Γκιγιέρμε Αμόρ. Όλοι τους βλέπουν την πόρτα της εξόδου. Δημιουργείται έτσι μια ομάδα που στελεχώνεται από εξαιρετικούς μεν επαγγελματίες, αλλά παραμένει μια ομάδα χωρίς “ψυχή.” Απομένουν μόνο ο Σέρτζι, ο Ναδάλ, ο Λουίς Ενρίκε και ο Πεπ, που μαζί με τον φιλότιμο Αμπελάρδο, καλούνται να διασώσουν την ταύτιση των Καταλανών με την Μπάρσα.

Ο Νούνιεζ δεν δείχνει να συνειδητοποιεί την ιδιαιτερότητα της κατάστασης. Η Μπάρσα κατακτά άλλο ένα πρωτάθλημα το 1998-99 (και πάλι με ηγέτη τον Ρίμπο) και η σχέση του προέδρου με τον προπονητή είναι εξαιρετική (πράγμα σπάνιο επί ημερών Νούνιεζ). Ο Φάν Γκάαλ δεν χάνει την ευκαιρία να επαινεί τον πρόεδρο σε δημόσιες τοποθετήσεις του και ο ανασφαλής Νούνιεζ αυτό το εκτιμά ιδιαίτερα. Κανένας τίτλος όμως δεν ήταν ικανός να σώσει Νούνιεζ και Φάν Γκάαλ από την οργή του κοινού που φθάνει στο σημείο, ακούγοντας την αναγγελία της σύνθεσης της Μπάρσα από τα μεγάφωνα του Κάμπ Νόου, να αναρωτιέται αν πρόκειται για την Μπαρσελόνα ή για μια ξένη ομάδα. Ταυτόχρονα, ο ψυχρός χαρακτήρας του Ολλανδού τεχνικού, η αντιπαράθεση του με τον Ριβάλντο, οι κάκιστες έως και ανύπαρκτες σχέσεις του με τον Τύπο καθώς και το γεγονός ότι δεν φάνηκε να συνειδητοποίησε ποτέ τον “ιδιαίτερο” χαρακτήρα της Μπάρσα, δεν βοηθούν την κατάσταση.

Η προώθηση των αμούστακων Τσάβι (1998-99) και των Πουγιόλ – Γκάμπρι (1999-00) από την Β’ ομάδα, δεν αρκεί για να σώσει τα προσχήματα. Η ομολογουμένως αποτυχημένη χρονιά της εκατονταετίας της Μπαρσελόνα, αποτελεί τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής. Στις 20 Μαϊου 2000, ο Λουίς Φαν Γκάαλ φεύγει από την Βαρκελώνη. Είναι αλήθεια ότι η θητεία του όσον αφορά την κατάκτηση τίτλων (με 2 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Ισπανίας) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχημένη. Η δήλωση του πάντως την ημέρα της αποχώρησης του, έμεινε στην ιστορία : «- Φίλοι μου δημοσιογράφοι, συγχαρητήρια, τα καταφέρατε. Φεύγω!»  Δύο μήνες αργότερα, στις 23 Ιουλίου 2000, ο Νούνιεζ αποχωρεί από τον προεδρικό θώκο της Μπαρσελόνα. Ένας τεράστιος κύκλος, γεμάτος από επιτεύγματα, πολλά προβλήματα και αντιφάσεις , έχει κλείσει.              

El Capita 

Διαβάστε στο 9^ο Μέρος : Τίτλοι Και Προσφορά Στον Σύλλογο