Ναι ρε Δήμο, ναι ρε Πολ, ναι ρε Μπέγκο!!!

- Δήμο, μας περισεύουν δύο εισιτήρια απόψε. Κάποιος που ήταν να έρθει, τελικά ακύρωσε το ταξίδι του. Κοίτα αν μπορείς να τα δώσεις ...

- Μπα ... Πολύ δύσκολο Νίκο ... Δέκα βαθμούς πίσω ... με Χιχόν ... χωρίς Μέσσι ... ποιός να τα θέλει;

- Σωστά ...

Αυτός είναι ένας αυθεντικός διάλογος στην αρχή της εβδομάδας με το Δήμο. Ποιός να θέλει να δει ένα παιχνίδι σχεδόν αδιάφορο χωρίς τον Μέσσι; Ελα μου ντε; Κι όμως! Τώρα που τέλειωσε, όχι μόνο ζηλεύω τον Πολ, τον Μπέγκο και το Δήμο που ήταν μέσα, αλλά θεωρώ πως η σημερινή μας νίκη ήταν η μεγαλύτερη γιά φέτος, ακριβώς γιατί δεν έπαιζε ο Μέσσι και γιατί ακόμα κι αν εμείς όλοι πιστεύουμε πως το πρωτάθλημα έχει κριθεί, εκεί στη Μαδρίτη φαίνεται πως δεν το πιστεύουν καθόλου και κάνουν ό,τι μπορούν γιά να ξεφτιλίζονται χειρότερα στα μάτια όχι μόνο τα δικά μας αλλά και του τελευταίου ποδοσφαιροφίλαθλου σ αυτό τον πλανήτη. 

Και τί δεν θα δινα απόψε γιά να είμαι μέσα και να ενώσω τη φωνή μου μαζί με τους χιλιάδες άλλους blaugrana που έδωσαν και την ψυχή τους γιά να "σπρώξουν" τα παιδιά του Πεπ να ξεπεράσουν τις "τρικλοποδιές" του Καρμπάλιο και το βρώμικο, γιά μιά φορά ακόμα, παιχνίδι της Σπόρτινγκ που κλωτσοβολούσε και κουτουλούσε ανενόχλητη γιά 90 λεπτά. Οι Αστουριάνοι πήραν 8 κίτρινες, αλλά πραγματικά φαντάζουν ελάχιστες γιά το ξύλο που έριξαν. Και από την άλλη, οι παίκτες της Μπάρσα πήραν μιά κόκκινη και 4 κίτρινες, οι μισές γιά δικαιολογημένες διαμαρτυρίες. 

Είναι παράξενο άθλημα το ποδόσφαιρο. Γιατί μπορεί να σου προσφέρει απίστευτες συγκινήσεις από εκεί που δεν το περιμένεις Και κάτι τέτοιο συνέβηκε σήμερα! Οσο κι αν πολλές φορές σκέφτηκα πως αν ήμουν μόνος μου σε ένα δωμάτιο με τον Μαδριλένο διαιτητή θα τον είχα "καθαρίσει" χωρίς δεύτερη σκέψη, όσο περνάει η ώρα αισθάνομαι πως θα πρέπει κι όλας να τον ευγνωμονώ γιατί στο τέλος του παιχνιδιού αισθάνθηκα πιό υπερήφανος από ποτέ που είμαι Μπάρσα! Κόντρα σε Θεούς και διαβόλους, σε ατυχίες και απουσίες, σε κούραση και ντεφορμάρισμα, αυτοί οι παίκτες μου έδειξαν απόψε γιατί δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να τους αγαπάμε, γιατί ξέρουν να τιμούν τη φανέλα που φορούν, καταλαβαίνουν πού παίζουν. Από τον πιτσιρίκο Τέγιο, τον ανυπέρβλητο δον Αντρές και τον τρελλοΝτάνι, τον αθόρυβο αλλά ακούραστο Αντριάνο, μέχρι τον Σεϊντού που σήμερα ήταν κορυφαίος αν και γνωρίζει πως το καλοκαίρι μάλλον θα βρίσκεται σε άλλες πολιτείες. Κανείς μα κανείς  δεν λύγισε, κανείς δεν τα παράτησε, κανείς δεν πάτησε επάνω στην στημένη διαιτησία της μαριονέτας με τα κίτρινα, όλοι έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους γιά να βγουν νικητές. Και τα κατάφεραν! Ισως αυτά που γράφω να φαντάζουν υπερβολικά σε όσους δεν παρακολούθησαν τον αγώνα. Με μιά ομάδα που σχεδόν σίγουρα έχει υποβιβαστεί παίζαμε και μάλιστα μέσα στην έδρα μας ... 

Φανταστείτε λοιπόν πόσο μεγάλη προσπάθεια έκανε αυτό το "κοράκι" σήμερα γιά να φαντάζει στα μάτια μας μιά νίκη ... ρουτίνας με πραγματικό ηρωϊσμό! 

Το να πω ότι έκλαψα μετά το γκολ του Τσάβι είναι το λιγότερο...

Το μόνο που έχω να πω είναι πως θα θελα πάντα να βλέπω την ομάδα μου να παλεύει έτσι, να μην παραδίδεται ποτέ, να τα δίνει όλα ως το τέλος! 

Και να πω πως τελικά χαίρομαι γιατί δεν βρέθηκε κανένας να πάρει αυτά τα δύο εισιτήρια. Τέτοια παιχνίδια αξίζει να τα βλέπουν Δήμοι, Πολ, Μπέγκοι και όχι χαζοχαρούμενοι Ιάπωνες πάσχοντες από ... Μεσσοπάθεια!

Visca Barca!!!