 |
| Η μεγάλη μέρα έχει φτάσει. Γιά μικρούς και μεγάλους! |
Το T-shirt με τα μεγάλα αυτιά
Η μεγάλη ημέρα έχει φτάσει και όσο να πεις η νευρικότητα έχει αρχίσει να με κυριεύει. Προσπαθώ να θυμηθώ τί έχω κάνει σε ανάλογα ταξίδια που έχουμε χάσει γιά να το αποφύγω. Αν δεν το καταλάβατε, είμαι αρκετά προληπτικός. Ανοίγω τη βαλίτσα μου και βλέπω τις μπλούζες που έχω να φορέσω. Εμφάνιση της ομάδας; Οχι. Κάτι πιό ειδικό ... Αυτό η μπλε μπλούζα απορρίπτεται. Τη φορούσα πέρυσι την Καθαρή Δευτέρα που χάσαμε απ τη Βιγιαρεάλ! Μπρρρρρ. Ούτε στη βαλίτσα δεν έπρεπε να βρεθεί.
Η μεγάλη ημέρα έχει φτάσει και όσο να πεις η νευρικότητα έχει αρχίσει να με κυριεύει. Προσπαθώ να θυμηθώ τί έχω κάνει σε ανάλογα ταξίδια που έχουμε χάσει γιά να το αποφύγω. Αν δεν το καταλάβατε, είμαι αρκετά προληπτικός. Ανοίγω τη βαλίτσα μου και βλέπω τις μπλούζες που έχω να φορέσω. Εμφάνιση της ομάδας; Οχι. Κάτι πιό ειδικό ... Αυτό η μπλε μπλούζα απορρίπτεται. Τη φορούσα πέρυσι την Καθαρή Δευτέρα που χάσαμε απ τη Βιγιαρεάλ! Μπρρρρρ. Ούτε στη βαλίτσα δεν έπρεπε να βρεθεί.
Αυτή η εμφάνιση του Βαλντές πώς βρέθηκε εδώ; Αφού είναι Large και δεν μου κάνει επειδή μπήκε στο πλύσιμο (έτσι λέμε εμείς οι χονδροί γιά να δικαιολογήσουμε την αύξηση κιλών με γεωμετρική πρόοδο). Σχεδόν τις είχα δει όλες ώσπου το μάτι μου έπεσε κάτω-κάτω στη βαλίτσα σε ένα φτηνό μαύρο T-shirt. Ηταν μιά αναμνηστική μπλούζα του τελικού του 2006 στο Παρίσι. Στο μέσον της δέσποζε επιβλητικό το κύπελλο με τα μεγάλα αυτιά. Αυτό που το βράδυ θα σήκωνε ο Πουγιόλ στον φιλόξενο ουρανό της Ρώμης ... Αυτή θα φορέσω. Ναι! Και αφού λύσαμε αυτό το "πρόβλημα" ήταν ώρα να ξυπνήσω τον Λιάσκο που μούγκριζε σαν βουβάλι που το σφάζουν στο κρεβάτι του. Οχι, ροχαλητό δεν το έλεγες αυτό το πράγμα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως κοιμάμαι πολύ βαρειά τα βράδια. Είναι απίθανο να μην σε ενοχλήσει αυτός ο θόρυβος κατεδάφισης κτιρίου από ανατίναξη. Τίποτα όμως δεν έχει σημασία τώρα πιά. Η μέρα προμηνυόταν μεγάλη κι εμείς έπρεπε να τη ζήσουμε σαν να ήταν η τελευταία μέρα της φίλαθλης ζωής μας. Μιά κορύφωση σε ένα υπέροχο δράμα!
- Ξύπνα Λιάσκο! Οι άλλοι μας περιμένουν. Πάμε γιά καφέ!!!
Στην ταβέρνα το φαγητό το φέρνει το κέτερινγκ!
Η μέρα ηλιόλουστη και οι πλατείες της Ρώμης είναι γεμάτες απ αυτό το πολύχρωμο ασκέρι που όσο περνάει η ώρα μεγαλώνει και μεγαλώνει. Εμείς όμως δεν θα πιούμε καφέ στη λιακάδα. Το Καφέ Γκρέκο είναι ο προορισμός μας. Το πιό παλιό καφέ σε ολόκληρη την Ιταλία, που το άνοιξε - τί άλλο; - ένας Ελληνας, εξ ου και τ όνομά του. Ενα καφέ πραγματικά εκπληκτικό, σαν μουσείο, πινακοθήκη, σαν γκαλερί ένα πράγμα. Εκεί μέσα δεν υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι είναι αλήθεια. Πιό πολύ συναντάς άλλους τουρίστες μεγαλύτερης ηλικίας και υψηλότερης εισοδηματικής ... υποστάθμης. Οταν θα φύγεις θα το καταλάβεις. Ενα διπλό εσπρέσο κάνει 7,5 ευρώ. Και η σοκολάτα βιενουά της Ολγας κοντά στα 10! Δεν πειράζει όμως. Δεν θα ξανάρθουμε. Αύριο θα πάμε αλλού! Η βόλτα στους εμπορικούς δρόμους της Ρώμης, δεν προσφέρει κάτι το ασυνήθιστο. Ισως το μόνο που δεν θα συναντήσεις στην Ερμού και την Αιόλου είναι αυτά τα πολύ γκλαμουράτα μαγαζιά διεθνών οίκων που απ έξω έχουν πορτιέρη με άσπρα γάντια έτοιμο να σε αξιολογήσει απ την κορυφή ως τα νύχια και αν τηρείς τις προδιαγραφές να σου ανοίξει τη πόρτα γιά να εισέλθεις στα ενδότερα όπου θα σε παραλάβει κάποιος άλλος γιά να σου ανοίξει με τη σειρά του το πορτοφόλι. Να λείπει το βύσσινο! Εμείς συνεχίζουμε τη βόλτα μας μέχρι το Τραστέβερε, απ την άλλη πλευρά του ποταμιού δηλαδή, μιά γραφική περιοχή με όμορφες τρατορίες. Οποία απογοήτευση όμως! Οπου και αν πήγαμε γιά να φάμε βρήκαμε κλειστές τις πόρτες. Ολα τα μαγαζιά άνοιγαν το βράδυ! Είναι προφανές πως οι Ρωμαίοι δεν είχαν σκοπό να αλλάξουν τις συνήθειές τους επειδή κάποιοι τρελλοί αριβάραν μαζεμένοι από όλες τις γωνιές του πλανήτη γιά να δουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Κακό του κεφαλιού τους βέβαια και μάλλον ... λαλακία τους, αλλά τώρα τί κάνουμε; Απελπισμένοι και ξελιγωμένοι περιπλανιόμαστε χωρίς πρόγραμμα στα σοκάκια αναζητώντας λίγη τροφή όπως τα αδέσποτα ψάχνουν γεμάτο σκουπιδοντενεκέ. Τελικά η μοίρα είναι στοργική μαζί μας και σε μιά απ τις εκατοντάδες πλατειούλες που συναντήσαμε στο διάβα μας αντικρίζουμε συμπαθητική ταβερνούλα με ίσκιο και καρέκλες έξω! Επιτέλους θα φάμε, σκεφτήκαμε και θρονιαστήκαμε χωρίς σκέψη πολύ. Πόσο γελασμένοι ήμασταν... Ο κατάλογος ήρθε αμέσως και εμείς δεν είχαμε διάθεση γιά πολύ διάβασμα
-Φέρε κι αυτό, φέρε και τούτο, φέρε και τ άλλο, φέρε και Κοκακόλες και νερά μινεράλ νατουράλ, αααααα και μιά σαλάτα
Ετσι είπαμε χωρίς να προσέξουμε πως στα γύρω τραπέζια που ήταν γεμάτα πριν εμείς μπουκάρουμε δεν έτρωγε κανείς ...
Αφού πέρασε κανένα δεκάλεπτο χωρίς κάποιος να μας ενοχλήσει, άρχισε να μας ζώνει μιά ανησυχία. Τί στο διάολο; Τώρα τα ζυμώνουν τα μακαρόνια; Απάντηση φυσικά δεν πήραμε αλλά ήμασταν αποφασισμένοι τίποτα να μη μας χαλάσει τη διάθεση! Εγώ έβγαλα την βιντεοκάμερα και άρχισα να παίρνω συνεντεύξεις. Το αποτέλεσμα θα το δείτε στο τέλος αυτού του μακροσκελούς σημειώματος. Πέρασε άλλο ένα τέταρτο και απ το εσωτερικό του μαγαζιού δεν έβγαινε πλέον όχι γκαρσόνι αλλά ούτε αέρας κοπανιστός
- Ρε σύ, μήπως κι αυτοί ανοίγουν το βράδυ; Απλά παίρνουν παραγγελίες από τώρα;
Ρητορικό το ερώτημα, αλλά καθόλου ρητορικά τα αμείλικτα ερωτήματα που μας έθετε η κοιλιά μας και τα γαστρικά υγρά που είχαν αρχίσει πλέον να κάνουν πάρτυ!
Πέρασε αρκετή ώρα ακόμα. Αφού κάποια στιγμή ανησυχήσαμε μήπως δεν προλάβουμε να πάμε στο γήπεδο! Σε κάποια φάση, ένα φορτηγάκι σταμάτησε μπροστά στην πόρτα του μαγαζιού. Και τότε ο Μαστοράκης βρήκε τί συνέβαινε:
- Μαλάκα μούφα είναι αυτή η ταβέρνα! Τους φέρνει φαγητό το κέτερινγκ!
Κοντέψαμε να πέσουμε κάτω από τα γέλια, αλλά όταν μετά από πέντε λεπτά σερβιριστήκαμε, μιά σκέψη πέρασε απ το μυαλό όλων μας
- Βρε λές;
Αγγλικό fair play και χειρουργεία στο λεωφορείο
Εξω απ το Στατσιόνι Τέρμινι είναι μιά τεράστια αλάνα. Εχει πολλές θέσεις στάθμευσης ταξί και πολλές αφετηρίες λεωφορείων. Ενα απ όλα, ξεκινούσε από εκεί με κατάληξη τον ποδοσφαιρικό μας παράδεισο. Δεν χρειάστηκε να ψάξουμε πολύ γιά να το βρούμε. Ηταν σίγουρα σ εκείνη τη νησίδα με την ατέλειωτη ουρά! Ωχ ... Θα προλάβουμε να μπούμε μέσα; Πότε έρχεται το επόμενο; Μήπως να πάρουμε ταξί; Αστραπιαίες σκέψεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν βρίσκεσαι σε άγνωστο περιβάλλον και το άγχος σε κυριεύει. Το πρώτο λεωφορείο γεμίζει σε χρόνο ρεκόρ. Μέχρι και τα παράθυρα ανοίγουν γιά να βγάλουν κάποιοι τα κεφάλια τους έξω, αφού μέσα δεν χωράνε! Ομως τί ευτυχία! Από πίσω ακριβώς έρχεται άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο. Μπράβο στους Ιταλούς. Σ αυτό τον τομέα παίρνουν άριστα, σκέφτεσαι και πλέον χαλαρώνεις ενώ σαν κλασικός Ελληνάρας κλέβεις και λίγο στη σειρά τους πατροπαράδοτα τυπικούς Αγγλους. Μ αυτά και μ αυτά η πόρτα του επόμενου λεωφορείου ανοίγει ακριβώς μπροστά σου κι εσύ τρέχεις και θρονιάζεσαι στο πρώτο διαθέσιμο κάθισμα. Εισιτήριο δεν χρειάζεται να ακυρώσεις αφού όπως είπαμε το εισιτήριο του αγώνα χρησιμεύει και σαν πάσο γιά τις μετακινήσεις σου. Μπροστά μας έρχονται και στέκονται δύο αρσενικοί υπερήλικοι οπαδοί της Μαν Γιού. Θα έπαιρνες όρκο πως είναι ζευγαράκι, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Οι πόρτες του λεωφορείου κλείνουν γρήγορα κι εσύ αισθάνεσαι μιά ανκούφιση. Σε λίγο θα βρίσκεσαι στο γήπεδο .Τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Μέσα σε τούτο το λεωφορείο "πύργο της Βαβέλ" αρχίζει γρήγορα η ανταλλαγή συνθημάτων. Εμείς τραγουδάμε δυνατά το "ο λε λε ο λα λα ..." και οι Αγγλοι το "γκλορυ γκλορυ ..."
Στο σημείο αυτό θα ανοίξω ακόμα μιά παρένθεση.
Τα αγγλικά μου είναι φτωχά έως ανύπαρκτα και όταν άκουγα απ την τηλεόραση τους οπαδούς της Γιουνάϊτεντ να φωνάζουν νόμιζα πως άκουγα "Γκεραϊτσέεεεεεεεεντ, Γκεραϊτσέεεεεεεεεντ" Κανείς ποτέ δεν συμμερίστηκε αυτή μου την άποψη και πολλοί μάλιστα με πήραν και στο ψιλό. Ετσι κι εγώ άρχισα να πιστεύω πως δεν ακούω πολύ καλά ή πως φταίει ο ήχος της τηλεόρασης. Ελα όμως που τώρα τους είχα στο μισό μέτρο; Ε λοιπόν και οι παππούδες το ίδιο φώναζαν! "Γκεραϊτσέεεεεεεεεεεεντ, Γκεραϊτσέεεεεεεεεντ"
Κλείνει η παρένθεση.
Οι παππούδες που λες είχαν όρεξη γιά κουβεντούλα. Ισως και γιά τίποτε άλλο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα. Ο Μαστοράκης που συμπαθεί τους Αγγλους περισσότερο απ ότι εγώ (αν είναι δυνατόν ...) γυρίζει με αποστροφή το κεφάλι και κοιτάζει έξω απ το παράθυρο. Ο Λιάσκος όμως είναι ιδιαίτερα επικοινωνιακός τύπος. Πιάνει αμέσως κουβέντα κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω από τα ... συμφραζόμενα.
- Τί λένε αυτοί ρε Αντώνη;
- Οτι μόνο τον Ινιέστα φοβούνται. Και ότι θα φάει μερικές κλωτσιές απ την αρχή και θα τελειώσει. Γιατί είναι και τραυματίας.
Ξανακοίταξα αυτές τις δύο γεροαδερφές με απέχθεια, ενώ ο Μαστοράκης σφύριζε μέσα απ τα δόντια του
- Καλά, το βράδυ που θα σας χορέψει ο Αργεντίνος θα καταλάβετε ...
Στην άλλη άκρη του λεωφορείου μιά ομάδα Ελλήνων με στολές της Γιουνάϊτεντ τραβούν την προσοχή μας. Είναι από κάποια λέσχη της Θεσσαλονίκης. Δυό σοβαροί κύριοι και ένας πιτσιρικάς, γιός του ενός απ τους δύο. Το κινητό του ... ενός χτυπά.
- Δεν είναι δυνατόν! Πάλι απ το νοσοκομείο παίρνουν!, λέει τσατισμένος και απαντάει γεμάτος νεύρα ...
- Ελα Μάρθα! Στη Ρώμη είμαι Μάρθα, πάλι τα ίδια θα λέμε; Δεν έχει χειρουργείο αύριο Μάρθα! Μεθαύριο γυρίζουμε! Ναι μεθαύριο! Τίποτα δεν έχει ο Παπαπέτρου Μάρθα. Δώστου μιά ασπιρίνη και άσ τον να κοιμηθεί! Τα λέμε μεθαύριο Μάρθα! Γιατί έχει φασαρία; Στο γήπεδο πάμε Μάρθα!!! Γειά σου! Γειά!
Είπε ο κύριος καθηγητής και έκλεισε αγανακτισμένος το τηλέφωνο.
- Ρε δεν πάνε στο διάολο λέω εγώ; Εδώ παίζει η Μάντσεστερ τελικό Champions League κι αυτοί μου λένε γιά χειρουργεία ...
Αυτόν ομολογώ πως τον κοίταξα με συμπάθεια. Τη συμπάθεια και την καταννόηση κάποιου που κουβαλάει την ίδια τρέλλα. Τώρα γιά τον Παπαπέτρου δεν ξέρω τί αισθάνθηκα. Ελπίζω να μην το έδειξε τελικά η νεκροψία ...
Κηδειόχαρτα; Υπάρχουν!
Η ώρα που περάσαμε στο λεωφορείο μου φάνηκε ατέλειωτη. Ολο πηγαίναμε και πηγαίναμε και πηγαίναμε και όσο απομακρυνόμασταν απ τα ιστορικά "τείχη" τόσο πιό έντονα μιά εικόνα φτώχειας ερχόταν στα μάτια μας. Φτωχογειτονιές με πολλές εργατικές κατοικίες, παλιές κατά κύριο λόγο με χιλιάδες παράθυρα στιβαγμένα σε κάθε όροφο και χιλιάδες σώβρακα απλωμένα στα παραθυρόφυλλα, αφού στη Ρώμη μπαλκόνια δεν υπάρχουν κι αν δεις κάποια είναι γιά τη μόστρα με το πλάτος τους να μην ξεπερνά τους ... δύο πόντους.Ο κόσμος ζούσε την σκληρή του καθημερινότητα κι εμείς πηγαίναμε γιά την απόλυτη διασκέδασή μας. Ωστόσο ούτε ένα κεφάλι δεν υπήρχε στο δρόμο που να μη γύρισε να μας κοιτάξει, ούτε ένα βλέμμα που να μην μαλάκωσε, ούτε ένα στόμα που να μην άνοιξε γιά να πει κάτι σχετικό με το μεγάλο παιχνίδι. Είναι οι στιγμές που καταλαβαίνεις πόσο δυνατό πράγμα είναι το ποδόσφαιρο...
Τελευταίο άγχος πριν το παιχνίδι, η αποβίβαση στη σωστή στάση. Διότι βλέπεις το λεωφορείο δεν τερματίζει στο Ολύμπικο. Κάποιοι δείχνουν να γνωρίζουν καλύτερα, ή έτσι νομίζεις αφού τους βλέπεις και δεν αγχώνονται όπως εσύ. Κάποιοι άλλοι ρωτάνε τον οδηγό. Πόσος χρόνος έχει περάσει; Θα σας γελάσω. Μπορεί και μιά αιωνιότητα αφού ένα παράξενο μείγμα κούρασης και άγχους δεν σε αφήνει να σκεφτείς πολύ καθαρά. Ξαφνικά, η πόρτα ανοίγει και βλέπεις κόσμο πολύ να κατεβαίνει και κόσμο πολύ να περπατάει απ έξω. Μάλλον φτάσαμε, αλλά όμως δεν είναι η στάση που έχει πει ο οδηγός. Δεν κουνάμε και κάποιοι απ αυτούς που βγήκαν ξαναμπαίνουν. Το λεωφορείο συνεχίζει την πορεία του, αυτή τη φορά ασθμαίνοντας ανάμεσα σε κόσμο που περπατάει τυλιγμένος με σημαίες, αυτοκίνητα που κορνάρουν και μηχανάκια που κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς. Αρχίζει να μυρίζει ποδόσφαιρο. Να και τα γνωστά υπαίθρια βαρέλια. Χμμμμ ... Αυτοί πουλάνε μπύρες. Δεν σκιάζεται από νόμους ο παράνομος. Εχει και πολύ όμορφες μπλουζίτσες αναμνηστικές. Να! Από εδώ θα πάρουμε στο γυρισμό. Αν μέχρι τότε έχει αξία να θυμόμαστε κάτι ...
Το λεωφορείο φρενάρει απότομα, οι πόρτες ανοίγουν και ο οδηγός μάς κάνει νόημα. Αλλο δεν έχει! Εχουμε φτάσει. Κατεβαίνουμε και αμήχανα αρχίζουμε να περπατάμε. Προς τα πού άραγε; Γήπεδο ακόμα δεν είδαμε. Μιά γέφυρα μόνο βλέπουμε.Και κάποιες αυτοσχέδιες χάρτινες ταμπελίτσες που μας δείχνουν προς τα πού πρέπει να πάμε. Να ναι καλά κι αυτές. Λίγα μέτρα ακόμα και οι ατέλειωτη πρασιά με τους καλοπιστικούς θάμνους τελειώνει. Κάπου δεξιά στο βάθος, το Ολύμπικο ξεπροβάλει. Εχει σουρουπώσει ήδη και τα πρώτα φώτα έχουν ανάψει. Περπατάμε με πιό γοργό βήμα. Μπροστά μου περνάει ένας μεγάλος κύριος με πατερίτσες και τη φανέλα της Μπάρσα. Του φωνάζω "Βίσκα Μπάρσα" κι εκείνος κάνει το σήμα της νίκης χαμογελώντας. Συνεχίζουμε και συνεχίζουμε και ... Με τί γελάει αυτό το μπουλούκι;
- Οχι ρε μαλάκα! Κηδειόχαρτα! Οπως στην Ελλάδα!
Γιά όλα τα γούστα βέβαια. Με τρώει το χέρι μου να αγοράσω ένα ... "Κηδεύομεν απόψε την αγαπημένη μας Μάντσεστερ ... Οι γονείς ... Οι ανηψιοί", αλλά τα θεωρώ γκαντέμικα αυτά και δεν το κάνω. Εξ άλλου μπορεί να τους ξαναπετύχουμε στην επιστροφή. Οπως τους άλλους με τις μπλούζες.
Αν μέχρι τότε έχουν νόημα όλα αυτά ...
- Ξύπνα Λιάσκο! Οι άλλοι μας περιμένουν. Πάμε γιά καφέ!!!
Στην ταβέρνα το φαγητό το φέρνει το κέτερινγκ!
Η μέρα ηλιόλουστη και οι πλατείες της Ρώμης είναι γεμάτες απ αυτό το πολύχρωμο ασκέρι που όσο περνάει η ώρα μεγαλώνει και μεγαλώνει. Εμείς όμως δεν θα πιούμε καφέ στη λιακάδα. Το Καφέ Γκρέκο είναι ο προορισμός μας. Το πιό παλιό καφέ σε ολόκληρη την Ιταλία, που το άνοιξε - τί άλλο; - ένας Ελληνας, εξ ου και τ όνομά του. Ενα καφέ πραγματικά εκπληκτικό, σαν μουσείο, πινακοθήκη, σαν γκαλερί ένα πράγμα. Εκεί μέσα δεν υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι είναι αλήθεια. Πιό πολύ συναντάς άλλους τουρίστες μεγαλύτερης ηλικίας και υψηλότερης εισοδηματικής ... υποστάθμης. Οταν θα φύγεις θα το καταλάβεις. Ενα διπλό εσπρέσο κάνει 7,5 ευρώ. Και η σοκολάτα βιενουά της Ολγας κοντά στα 10! Δεν πειράζει όμως. Δεν θα ξανάρθουμε. Αύριο θα πάμε αλλού! Η βόλτα στους εμπορικούς δρόμους της Ρώμης, δεν προσφέρει κάτι το ασυνήθιστο. Ισως το μόνο που δεν θα συναντήσεις στην Ερμού και την Αιόλου είναι αυτά τα πολύ γκλαμουράτα μαγαζιά διεθνών οίκων που απ έξω έχουν πορτιέρη με άσπρα γάντια έτοιμο να σε αξιολογήσει απ την κορυφή ως τα νύχια και αν τηρείς τις προδιαγραφές να σου ανοίξει τη πόρτα γιά να εισέλθεις στα ενδότερα όπου θα σε παραλάβει κάποιος άλλος γιά να σου ανοίξει με τη σειρά του το πορτοφόλι. Να λείπει το βύσσινο! Εμείς συνεχίζουμε τη βόλτα μας μέχρι το Τραστέβερε, απ την άλλη πλευρά του ποταμιού δηλαδή, μιά γραφική περιοχή με όμορφες τρατορίες. Οποία απογοήτευση όμως! Οπου και αν πήγαμε γιά να φάμε βρήκαμε κλειστές τις πόρτες. Ολα τα μαγαζιά άνοιγαν το βράδυ! Είναι προφανές πως οι Ρωμαίοι δεν είχαν σκοπό να αλλάξουν τις συνήθειές τους επειδή κάποιοι τρελλοί αριβάραν μαζεμένοι από όλες τις γωνιές του πλανήτη γιά να δουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Κακό του κεφαλιού τους βέβαια και μάλλον ... λαλακία τους, αλλά τώρα τί κάνουμε; Απελπισμένοι και ξελιγωμένοι περιπλανιόμαστε χωρίς πρόγραμμα στα σοκάκια αναζητώντας λίγη τροφή όπως τα αδέσποτα ψάχνουν γεμάτο σκουπιδοντενεκέ. Τελικά η μοίρα είναι στοργική μαζί μας και σε μιά απ τις εκατοντάδες πλατειούλες που συναντήσαμε στο διάβα μας αντικρίζουμε συμπαθητική ταβερνούλα με ίσκιο και καρέκλες έξω! Επιτέλους θα φάμε, σκεφτήκαμε και θρονιαστήκαμε χωρίς σκέψη πολύ. Πόσο γελασμένοι ήμασταν... Ο κατάλογος ήρθε αμέσως και εμείς δεν είχαμε διάθεση γιά πολύ διάβασμα
-Φέρε κι αυτό, φέρε και τούτο, φέρε και τ άλλο, φέρε και Κοκακόλες και νερά μινεράλ νατουράλ, αααααα και μιά σαλάτα
Ετσι είπαμε χωρίς να προσέξουμε πως στα γύρω τραπέζια που ήταν γεμάτα πριν εμείς μπουκάρουμε δεν έτρωγε κανείς ...
Αφού πέρασε κανένα δεκάλεπτο χωρίς κάποιος να μας ενοχλήσει, άρχισε να μας ζώνει μιά ανησυχία. Τί στο διάολο; Τώρα τα ζυμώνουν τα μακαρόνια; Απάντηση φυσικά δεν πήραμε αλλά ήμασταν αποφασισμένοι τίποτα να μη μας χαλάσει τη διάθεση! Εγώ έβγαλα την βιντεοκάμερα και άρχισα να παίρνω συνεντεύξεις. Το αποτέλεσμα θα το δείτε στο τέλος αυτού του μακροσκελούς σημειώματος. Πέρασε άλλο ένα τέταρτο και απ το εσωτερικό του μαγαζιού δεν έβγαινε πλέον όχι γκαρσόνι αλλά ούτε αέρας κοπανιστός
- Ρε σύ, μήπως κι αυτοί ανοίγουν το βράδυ; Απλά παίρνουν παραγγελίες από τώρα;
Ρητορικό το ερώτημα, αλλά καθόλου ρητορικά τα αμείλικτα ερωτήματα που μας έθετε η κοιλιά μας και τα γαστρικά υγρά που είχαν αρχίσει πλέον να κάνουν πάρτυ!
Πέρασε αρκετή ώρα ακόμα. Αφού κάποια στιγμή ανησυχήσαμε μήπως δεν προλάβουμε να πάμε στο γήπεδο! Σε κάποια φάση, ένα φορτηγάκι σταμάτησε μπροστά στην πόρτα του μαγαζιού. Και τότε ο Μαστοράκης βρήκε τί συνέβαινε:
- Μαλάκα μούφα είναι αυτή η ταβέρνα! Τους φέρνει φαγητό το κέτερινγκ!
Κοντέψαμε να πέσουμε κάτω από τα γέλια, αλλά όταν μετά από πέντε λεπτά σερβιριστήκαμε, μιά σκέψη πέρασε απ το μυαλό όλων μας
- Βρε λές;
Αγγλικό fair play και χειρουργεία στο λεωφορείο
Εξω απ το Στατσιόνι Τέρμινι είναι μιά τεράστια αλάνα. Εχει πολλές θέσεις στάθμευσης ταξί και πολλές αφετηρίες λεωφορείων. Ενα απ όλα, ξεκινούσε από εκεί με κατάληξη τον ποδοσφαιρικό μας παράδεισο. Δεν χρειάστηκε να ψάξουμε πολύ γιά να το βρούμε. Ηταν σίγουρα σ εκείνη τη νησίδα με την ατέλειωτη ουρά! Ωχ ... Θα προλάβουμε να μπούμε μέσα; Πότε έρχεται το επόμενο; Μήπως να πάρουμε ταξί; Αστραπιαίες σκέψεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν βρίσκεσαι σε άγνωστο περιβάλλον και το άγχος σε κυριεύει. Το πρώτο λεωφορείο γεμίζει σε χρόνο ρεκόρ. Μέχρι και τα παράθυρα ανοίγουν γιά να βγάλουν κάποιοι τα κεφάλια τους έξω, αφού μέσα δεν χωράνε! Ομως τί ευτυχία! Από πίσω ακριβώς έρχεται άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο. Μπράβο στους Ιταλούς. Σ αυτό τον τομέα παίρνουν άριστα, σκέφτεσαι και πλέον χαλαρώνεις ενώ σαν κλασικός Ελληνάρας κλέβεις και λίγο στη σειρά τους πατροπαράδοτα τυπικούς Αγγλους. Μ αυτά και μ αυτά η πόρτα του επόμενου λεωφορείου ανοίγει ακριβώς μπροστά σου κι εσύ τρέχεις και θρονιάζεσαι στο πρώτο διαθέσιμο κάθισμα. Εισιτήριο δεν χρειάζεται να ακυρώσεις αφού όπως είπαμε το εισιτήριο του αγώνα χρησιμεύει και σαν πάσο γιά τις μετακινήσεις σου. Μπροστά μας έρχονται και στέκονται δύο αρσενικοί υπερήλικοι οπαδοί της Μαν Γιού. Θα έπαιρνες όρκο πως είναι ζευγαράκι, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Οι πόρτες του λεωφορείου κλείνουν γρήγορα κι εσύ αισθάνεσαι μιά ανκούφιση. Σε λίγο θα βρίσκεσαι στο γήπεδο .Τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Μέσα σε τούτο το λεωφορείο "πύργο της Βαβέλ" αρχίζει γρήγορα η ανταλλαγή συνθημάτων. Εμείς τραγουδάμε δυνατά το "ο λε λε ο λα λα ..." και οι Αγγλοι το "γκλορυ γκλορυ ..."
Στο σημείο αυτό θα ανοίξω ακόμα μιά παρένθεση.
Τα αγγλικά μου είναι φτωχά έως ανύπαρκτα και όταν άκουγα απ την τηλεόραση τους οπαδούς της Γιουνάϊτεντ να φωνάζουν νόμιζα πως άκουγα "Γκεραϊτσέεεεεεεεεντ, Γκεραϊτσέεεεεεεεεντ" Κανείς ποτέ δεν συμμερίστηκε αυτή μου την άποψη και πολλοί μάλιστα με πήραν και στο ψιλό. Ετσι κι εγώ άρχισα να πιστεύω πως δεν ακούω πολύ καλά ή πως φταίει ο ήχος της τηλεόρασης. Ελα όμως που τώρα τους είχα στο μισό μέτρο; Ε λοιπόν και οι παππούδες το ίδιο φώναζαν! "Γκεραϊτσέεεεεεεεεεεεντ, Γκεραϊτσέεεεεεεεεντ"
Κλείνει η παρένθεση.
Οι παππούδες που λες είχαν όρεξη γιά κουβεντούλα. Ισως και γιά τίποτε άλλο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα. Ο Μαστοράκης που συμπαθεί τους Αγγλους περισσότερο απ ότι εγώ (αν είναι δυνατόν ...) γυρίζει με αποστροφή το κεφάλι και κοιτάζει έξω απ το παράθυρο. Ο Λιάσκος όμως είναι ιδιαίτερα επικοινωνιακός τύπος. Πιάνει αμέσως κουβέντα κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω από τα ... συμφραζόμενα.
- Τί λένε αυτοί ρε Αντώνη;
- Οτι μόνο τον Ινιέστα φοβούνται. Και ότι θα φάει μερικές κλωτσιές απ την αρχή και θα τελειώσει. Γιατί είναι και τραυματίας.
Ξανακοίταξα αυτές τις δύο γεροαδερφές με απέχθεια, ενώ ο Μαστοράκης σφύριζε μέσα απ τα δόντια του
- Καλά, το βράδυ που θα σας χορέψει ο Αργεντίνος θα καταλάβετε ...
Στην άλλη άκρη του λεωφορείου μιά ομάδα Ελλήνων με στολές της Γιουνάϊτεντ τραβούν την προσοχή μας. Είναι από κάποια λέσχη της Θεσσαλονίκης. Δυό σοβαροί κύριοι και ένας πιτσιρικάς, γιός του ενός απ τους δύο. Το κινητό του ... ενός χτυπά.
- Δεν είναι δυνατόν! Πάλι απ το νοσοκομείο παίρνουν!, λέει τσατισμένος και απαντάει γεμάτος νεύρα ...
- Ελα Μάρθα! Στη Ρώμη είμαι Μάρθα, πάλι τα ίδια θα λέμε; Δεν έχει χειρουργείο αύριο Μάρθα! Μεθαύριο γυρίζουμε! Ναι μεθαύριο! Τίποτα δεν έχει ο Παπαπέτρου Μάρθα. Δώστου μιά ασπιρίνη και άσ τον να κοιμηθεί! Τα λέμε μεθαύριο Μάρθα! Γιατί έχει φασαρία; Στο γήπεδο πάμε Μάρθα!!! Γειά σου! Γειά!
Είπε ο κύριος καθηγητής και έκλεισε αγανακτισμένος το τηλέφωνο.
- Ρε δεν πάνε στο διάολο λέω εγώ; Εδώ παίζει η Μάντσεστερ τελικό Champions League κι αυτοί μου λένε γιά χειρουργεία ...
Αυτόν ομολογώ πως τον κοίταξα με συμπάθεια. Τη συμπάθεια και την καταννόηση κάποιου που κουβαλάει την ίδια τρέλλα. Τώρα γιά τον Παπαπέτρου δεν ξέρω τί αισθάνθηκα. Ελπίζω να μην το έδειξε τελικά η νεκροψία ...
Κηδειόχαρτα; Υπάρχουν!
Η ώρα που περάσαμε στο λεωφορείο μου φάνηκε ατέλειωτη. Ολο πηγαίναμε και πηγαίναμε και πηγαίναμε και όσο απομακρυνόμασταν απ τα ιστορικά "τείχη" τόσο πιό έντονα μιά εικόνα φτώχειας ερχόταν στα μάτια μας. Φτωχογειτονιές με πολλές εργατικές κατοικίες, παλιές κατά κύριο λόγο με χιλιάδες παράθυρα στιβαγμένα σε κάθε όροφο και χιλιάδες σώβρακα απλωμένα στα παραθυρόφυλλα, αφού στη Ρώμη μπαλκόνια δεν υπάρχουν κι αν δεις κάποια είναι γιά τη μόστρα με το πλάτος τους να μην ξεπερνά τους ... δύο πόντους.Ο κόσμος ζούσε την σκληρή του καθημερινότητα κι εμείς πηγαίναμε γιά την απόλυτη διασκέδασή μας. Ωστόσο ούτε ένα κεφάλι δεν υπήρχε στο δρόμο που να μη γύρισε να μας κοιτάξει, ούτε ένα βλέμμα που να μην μαλάκωσε, ούτε ένα στόμα που να μην άνοιξε γιά να πει κάτι σχετικό με το μεγάλο παιχνίδι. Είναι οι στιγμές που καταλαβαίνεις πόσο δυνατό πράγμα είναι το ποδόσφαιρο...
Τελευταίο άγχος πριν το παιχνίδι, η αποβίβαση στη σωστή στάση. Διότι βλέπεις το λεωφορείο δεν τερματίζει στο Ολύμπικο. Κάποιοι δείχνουν να γνωρίζουν καλύτερα, ή έτσι νομίζεις αφού τους βλέπεις και δεν αγχώνονται όπως εσύ. Κάποιοι άλλοι ρωτάνε τον οδηγό. Πόσος χρόνος έχει περάσει; Θα σας γελάσω. Μπορεί και μιά αιωνιότητα αφού ένα παράξενο μείγμα κούρασης και άγχους δεν σε αφήνει να σκεφτείς πολύ καθαρά. Ξαφνικά, η πόρτα ανοίγει και βλέπεις κόσμο πολύ να κατεβαίνει και κόσμο πολύ να περπατάει απ έξω. Μάλλον φτάσαμε, αλλά όμως δεν είναι η στάση που έχει πει ο οδηγός. Δεν κουνάμε και κάποιοι απ αυτούς που βγήκαν ξαναμπαίνουν. Το λεωφορείο συνεχίζει την πορεία του, αυτή τη φορά ασθμαίνοντας ανάμεσα σε κόσμο που περπατάει τυλιγμένος με σημαίες, αυτοκίνητα που κορνάρουν και μηχανάκια που κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς. Αρχίζει να μυρίζει ποδόσφαιρο. Να και τα γνωστά υπαίθρια βαρέλια. Χμμμμ ... Αυτοί πουλάνε μπύρες. Δεν σκιάζεται από νόμους ο παράνομος. Εχει και πολύ όμορφες μπλουζίτσες αναμνηστικές. Να! Από εδώ θα πάρουμε στο γυρισμό. Αν μέχρι τότε έχει αξία να θυμόμαστε κάτι ...
Το λεωφορείο φρενάρει απότομα, οι πόρτες ανοίγουν και ο οδηγός μάς κάνει νόημα. Αλλο δεν έχει! Εχουμε φτάσει. Κατεβαίνουμε και αμήχανα αρχίζουμε να περπατάμε. Προς τα πού άραγε; Γήπεδο ακόμα δεν είδαμε. Μιά γέφυρα μόνο βλέπουμε.Και κάποιες αυτοσχέδιες χάρτινες ταμπελίτσες που μας δείχνουν προς τα πού πρέπει να πάμε. Να ναι καλά κι αυτές. Λίγα μέτρα ακόμα και οι ατέλειωτη πρασιά με τους καλοπιστικούς θάμνους τελειώνει. Κάπου δεξιά στο βάθος, το Ολύμπικο ξεπροβάλει. Εχει σουρουπώσει ήδη και τα πρώτα φώτα έχουν ανάψει. Περπατάμε με πιό γοργό βήμα. Μπροστά μου περνάει ένας μεγάλος κύριος με πατερίτσες και τη φανέλα της Μπάρσα. Του φωνάζω "Βίσκα Μπάρσα" κι εκείνος κάνει το σήμα της νίκης χαμογελώντας. Συνεχίζουμε και συνεχίζουμε και ... Με τί γελάει αυτό το μπουλούκι;
- Οχι ρε μαλάκα! Κηδειόχαρτα! Οπως στην Ελλάδα!
Γιά όλα τα γούστα βέβαια. Με τρώει το χέρι μου να αγοράσω ένα ... "Κηδεύομεν απόψε την αγαπημένη μας Μάντσεστερ ... Οι γονείς ... Οι ανηψιοί", αλλά τα θεωρώ γκαντέμικα αυτά και δεν το κάνω. Εξ άλλου μπορεί να τους ξαναπετύχουμε στην επιστροφή. Οπως τους άλλους με τις μπλούζες.
Αν μέχρι τότε έχουν νόημα όλα αυτά ...
 |
| Καφέ "Γκρέκο" |
 |
| Το πρώτο λεωφορείο γέμισε ... |
 |
| Ούτε Λιάσκος, ούτε Καραμάνος. Σας τη φέραμε!!! |
 |
| Ο δρόμος γιά τον Παράδεισο |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου