Μήνυμα - προειδοποίηση προς τον Ροσέλ στέλνει μέσα από το εβδομαδιαίο άρθρο του στο El Periodico ο Γιόχαν Κρόϊφ
Η Μπάρσα είναι δίκαιη πρωταθλήτρια. Και ο τρόπος που κέρδισε, γεμίζει όλους με χαρά και περηφάνια. Και η περηφάνια είναι διπλή όταν στο αναγνωρίζουν οι αντίπαλοι. Στην επιστροφή από το Λονδίνο είχα την ευκαιρία να ρίξω μια ματιά στον αγγλικό Τύπο. Δεν βρήκα ούτε την παραμικρή δικαιολογία για την ήττα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ούτε λέξη. Το αντίθετο μάλιστα. Εγκώμια και πάλι εγκώμια για το νικητή και η ειλικρινέστατη παραδοχή ότι αυτή η ομάδα είναι ένα σκαλί πάνω από όλες τις υπόλοιπες. Έχασε η Μάντσεστερ και κέρδισε η Μπάρσα, αλλά πάνω απ’ όλα κέρδισε το ποδόσφαιρο. Και το ποδόσφαιρο της Μπάρσα τους γοητεύει και τους κερδίζει όλους ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης.
Πέρα από το ποδοσφαιρικό στοιχείο, που για πολλούς ήταν αν όχι ο ομορφότερος τελικός της διοργάνωσης σίγουρα ένας από τους ομορφότερους, υπήρχαν κάποιες λεπτομέρειες που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αξία σ’ αυτά τα παιδιά. Και αναφέρομαι στα λίγα λεπτά που μπήκε μέσα ο Πούγι για να μπορέσει να χαρεί σαν πραγματικός αρχηγός τον μεγάλο τελικό. Αναφέρομαι στον Άμπι που πρώτος σήκωσε την κούπα. Το ίδιο όμως θ’ αναφερθώ και στο ότι ο Μασεράνο ήταν βασικός και στο ότι ο Αφελάι έπαιξε και αυτός. Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για δύο νέα πρόσωπα σε μια ομάδα που ξέρει να επιβραβεύει την προσπάθεια και την δουλειά. Ο Μασεράνο απέδειξε ότι ταίριαξε «γάντι» σε αυτή την ομάδα. Ο Αφελάι επιβραβεύτηκε για την δική του συνεισφορά στο να φτάσει η Μπάρσα στο Γουέμπλεϊ. Και μιλάω όπως όλοι μάλλον καταλάβατε για εκείνο το πρώτο γκολ του Μέσι στο Μπερναμπέου, στον πρώτο ημιτελικό κόντρα στην Ρεάλ. Κι όλα αυτά σε μια 11άδα με τόσο ταλέντο, τέτοιο δέσιμο που είναι υπερβολικά δύσκολο να μπει κάποιος και να «κολλήσει». Τελικά όμως βρέθηκαν όπως φαίνεται δύο ακόμα άξιοι «στρατιώτες» της.
Το τρόπαιο του Γουέμπλεϊ είναι το τέταρτο Κύπελλο Ευρώπης τα τελευταία 19 χρόνια. Δεν έχω ιδέα πότε θα σταματήσει ο Πεπ. Με ρώτησαν κάτι Ιταλοί για το τι μπορεί να γίνει, για τα όσα είχαν ακουστεί πριν όχι πολύ καιρό, ότι δηλαδή είναι πιο κοντά στο να πει το αντίο στη Μπάρσα. Ο Πεπ πάντα συμβαδίζει με την αφοσίωση και την επιθυμία των παικτών του, οπότε οι μπαρσελονίστας μπορούν να είναι ήσυχοι, αν και η αλήθεια είναι πως μόνο αυτός ξέρει τι θα κάνει στο μέλλον και κανείς άλλος. Σεβόμενος μια απόφαση που θα είναι δική του και μόνο δική του, το μόνο που έχω να πω είναι πως θα πρέπει να βρεθεί άλλος, όταν και εφόσον έρθει εκείνη η ώρα. Και η απόφαση αυτή θα είναι ζωτικής σημασίας για την συνέχιση ή όχι ενός κύκλου που ξεκίνησε πριν 20 χρόνια.
Επιπλέον, με τον Πεπ στον πάγκο, του χρόνου πολλά θα εξαρτηθούν όχι από τον ίδιο, ούτε από τους παίκτες του, ούτε από τους συνεργάτες του, αλλά από τους πέριξ του συλλόγου. Πολλές φορές, το τέλος έρχεται όχι από ευθύνη του προπονητή ή των παικτών αλλά από εξωγενείς παράγοντες. Αυτά τα παιδιά έχουν δυνάμεις και όρεξη για χρόνια ακόμα, αρκεί βέβαια να μην δημιουργηθούν εξ επίτηδες προβλήματα και τεχνητές εντάσεις. Βλέποντας αυτό που είδα στο Γουέμπλεϊ θυμήθηκα το δικό μας Κύπελλο το 1992. Κι εκείνο το βηματάκι που κάναμε προς τα μπροστά για να μπορέσουμε να εμπιστευτούμε πλήρως τον Φρανκ (Ράικαρντ) πρώτα και τον Πεπ τώρα. Και μαζί με αυτούς και τους συνεργάτες τους.
Βλέποντας τα επιτεύγματά τους, είναι δίκαιο κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, να θυμηθώ τον πρόεδρο που τότε τους έδειξε την εμπιστοσύνη του. Είναι ο ίδιος πρόεδρος με τον οποίο η παρούσα διοίκηση έχει μπει σε μια ιδιότυπη διαμάχη. Και είναι ακριβώς αυτές οι ενέργειες και οι συμπεριφορές που με τρομάζουν. Δεν με απασχολεί καθόλου το τι θα κάνει η Μαδρίτη, ποιους παίκτες θα πάρει και πόσους. Όσους κι αν πάρει, στο τέλος 11 θα παίξουν. Και αν η Μπάρσα συνεχίσει όπως τώρα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, πρόβλημα μπορεί να υπάρξει αν κάποιος από τους από πάνω νομίσει ότι ξέρει περισσότερα και τα ξέρει καλύτερα από τους από κάτω. Αυτούς δηλαδή που βρίσκονται μέσα στ’ αποδυτήρια…
Πέρα από το ποδοσφαιρικό στοιχείο, που για πολλούς ήταν αν όχι ο ομορφότερος τελικός της διοργάνωσης σίγουρα ένας από τους ομορφότερους, υπήρχαν κάποιες λεπτομέρειες που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αξία σ’ αυτά τα παιδιά. Και αναφέρομαι στα λίγα λεπτά που μπήκε μέσα ο Πούγι για να μπορέσει να χαρεί σαν πραγματικός αρχηγός τον μεγάλο τελικό. Αναφέρομαι στον Άμπι που πρώτος σήκωσε την κούπα. Το ίδιο όμως θ’ αναφερθώ και στο ότι ο Μασεράνο ήταν βασικός και στο ότι ο Αφελάι έπαιξε και αυτός. Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για δύο νέα πρόσωπα σε μια ομάδα που ξέρει να επιβραβεύει την προσπάθεια και την δουλειά. Ο Μασεράνο απέδειξε ότι ταίριαξε «γάντι» σε αυτή την ομάδα. Ο Αφελάι επιβραβεύτηκε για την δική του συνεισφορά στο να φτάσει η Μπάρσα στο Γουέμπλεϊ. Και μιλάω όπως όλοι μάλλον καταλάβατε για εκείνο το πρώτο γκολ του Μέσι στο Μπερναμπέου, στον πρώτο ημιτελικό κόντρα στην Ρεάλ. Κι όλα αυτά σε μια 11άδα με τόσο ταλέντο, τέτοιο δέσιμο που είναι υπερβολικά δύσκολο να μπει κάποιος και να «κολλήσει». Τελικά όμως βρέθηκαν όπως φαίνεται δύο ακόμα άξιοι «στρατιώτες» της.
Το τρόπαιο του Γουέμπλεϊ είναι το τέταρτο Κύπελλο Ευρώπης τα τελευταία 19 χρόνια. Δεν έχω ιδέα πότε θα σταματήσει ο Πεπ. Με ρώτησαν κάτι Ιταλοί για το τι μπορεί να γίνει, για τα όσα είχαν ακουστεί πριν όχι πολύ καιρό, ότι δηλαδή είναι πιο κοντά στο να πει το αντίο στη Μπάρσα. Ο Πεπ πάντα συμβαδίζει με την αφοσίωση και την επιθυμία των παικτών του, οπότε οι μπαρσελονίστας μπορούν να είναι ήσυχοι, αν και η αλήθεια είναι πως μόνο αυτός ξέρει τι θα κάνει στο μέλλον και κανείς άλλος. Σεβόμενος μια απόφαση που θα είναι δική του και μόνο δική του, το μόνο που έχω να πω είναι πως θα πρέπει να βρεθεί άλλος, όταν και εφόσον έρθει εκείνη η ώρα. Και η απόφαση αυτή θα είναι ζωτικής σημασίας για την συνέχιση ή όχι ενός κύκλου που ξεκίνησε πριν 20 χρόνια.
Επιπλέον, με τον Πεπ στον πάγκο, του χρόνου πολλά θα εξαρτηθούν όχι από τον ίδιο, ούτε από τους παίκτες του, ούτε από τους συνεργάτες του, αλλά από τους πέριξ του συλλόγου. Πολλές φορές, το τέλος έρχεται όχι από ευθύνη του προπονητή ή των παικτών αλλά από εξωγενείς παράγοντες. Αυτά τα παιδιά έχουν δυνάμεις και όρεξη για χρόνια ακόμα, αρκεί βέβαια να μην δημιουργηθούν εξ επίτηδες προβλήματα και τεχνητές εντάσεις. Βλέποντας αυτό που είδα στο Γουέμπλεϊ θυμήθηκα το δικό μας Κύπελλο το 1992. Κι εκείνο το βηματάκι που κάναμε προς τα μπροστά για να μπορέσουμε να εμπιστευτούμε πλήρως τον Φρανκ (Ράικαρντ) πρώτα και τον Πεπ τώρα. Και μαζί με αυτούς και τους συνεργάτες τους.
Βλέποντας τα επιτεύγματά τους, είναι δίκαιο κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, να θυμηθώ τον πρόεδρο που τότε τους έδειξε την εμπιστοσύνη του. Είναι ο ίδιος πρόεδρος με τον οποίο η παρούσα διοίκηση έχει μπει σε μια ιδιότυπη διαμάχη. Και είναι ακριβώς αυτές οι ενέργειες και οι συμπεριφορές που με τρομάζουν. Δεν με απασχολεί καθόλου το τι θα κάνει η Μαδρίτη, ποιους παίκτες θα πάρει και πόσους. Όσους κι αν πάρει, στο τέλος 11 θα παίξουν. Και αν η Μπάρσα συνεχίσει όπως τώρα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, πρόβλημα μπορεί να υπάρξει αν κάποιος από τους από πάνω νομίσει ότι ξέρει περισσότερα και τα ξέρει καλύτερα από τους από κάτω. Αυτούς δηλαδή που βρίσκονται μέσα στ’ αποδυτήρια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου