Δεν υπάρχει κόκκινο κόμπλεξ

Ψηλαφίζει τους τελικούς των ελληνικών play offs ο Κώστας Μαρούντας

Ο Ολυμπιακός νίκησε, μείωσε σε 1-2 και παρέμεινε ζωντανός. Όπως, κατά πάσα πιθανότητα, ας συγχωρεθεί το υπερβολικό και το σκωπτικό του συμπεράσματος, δε θα έμεναν οι παίκτες του Παναθηναϊκού αν συνέχιζαν στους ίδιους ρυθμούς που τους επέτρεπαν να έχουν προβάδισμα μέχρι το σημείο που ο Ολυμπιακός έκανε το σερί νίκης. Η ανάλυση του σημερινού Αποδυτηριάκια στο Φίλαθλο με βρίσκει σχετικά σύμφωνο. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού σε ανύποπτο χρόνο δημιούργησαν συνθήκες γενικευμένης έξαρσης στο κλειστό του ΣΕΦ με ιαχές και πυρσούς, περνώντας πανέξυπνα στους παίκτες του Ντούντα το μήνυμα «ΠΑΛΕΨΤΕ», αλλά και στους πράσινους πως το δεύτερο σερί διπλό δε θα ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, και το κυριότερο, χωρίς συνέπειες. Το πάθος αυτό ενσαρκώθηκε στα χέρια του Πελεκάνου και του Πρίντεζη και το ραντεβού ανανεώθηκε για τον τέταρτο τελικό. Οι πράσινοι παραμένουν το φαβορί για παραπάνω από έναν λόγους, αλλά φέτος, τουλάχιστον, οι κόκκινοι έχουν, ελέω Ίβκοβιτς, τη μεθοδολογία για πάλη μέχρις εσχάτων. Τη ψυχική δύναμη να βρουν και είναι ακόμα μέσα στο παιχνίδι του τίτλου. Όμως, το κατάμεστο ΟΑΚΑ εξασφαλίζει στήριξη στις...κενές...στιγμές και μεταφορά της πίεσης στους κόκκινους, και ενδεχομένως και στους κυρίους με τα γκρι. Οι αιτιάσεις του Ολυμπιακού για τη διαιτησία μπορεί να είναι άκρως υπερβολικές, και να μη δικαιολογούν τις ήττες, αλλά τουλάχιστον, όχι εντελώς αναίτιες...

Όπως είχαμε γράψει, ο Παναθηναϊκός απέδειξε στο γήπεδο πως το 3-0 του Ολυμπιακού είχε μόνο μια συνέπεια. Τη διατήρηση του Κυπέλλου Ελλάδας στις τροπαιοθήκες των Πειραιωτών. Δηλαδή, η μικρότερη δυνατή απώλεια. Και αφού προετοιμάστηκαν κατάλληλα, και αφού δεν είχαν τη σωματική, ψυχική και πνευματική κούραση της πολύμηνης αποστολής «Κατάκτηση της Euroleague» μπόρεσε η ομάδα του Ομπράντοβιτς να ελέγξει τους ρυθμούς των δύο πρώτων τελικών, να παίξει το γνώριμο της μπάσκετ, και να φτάσει στις πολύτιμες νίκες. Όλοι ξέρουν πως παίζει, αλλά το τρομερό είναι πως αυτό δεν αρκεί...Ο Παναθηναϊκός, συνυπολογίζοντας και τα 35 λεπτά του τρίτου τελικού, έχει πείσει πως όταν έχει καθαρό μυαλό και σώματα σχετικά ξεκούραστα είναι σε θέση να επιβάλει το δικό του στιλ και να μετατρέψει τον Ολυμπιακό σε ακολουθητή. Από την άλλη, υπάρχει ένας πολύ δυνατός Ολυμπιακός, που παρά την απουσία του Νεστέροβιτς, εκπέμπει δυναμική. Θεωρώ πως φέτος για πρώτη φορά οι παίκτες του Ολυμπιακού μέσα τους δεν είχαν τα συμπλεγματικά κατάλοιπα των προηγουμένων ετών, που μέσα τους βαθιά ήλπιζαν, αλλά φοβόντουσαν παραπάνω από ότι οι αντίπαλοι τους. Για να είμαι, βέβαια, ακριβής, πιστεύω πως κανένας από τους πρωτοκλασάτους παίκτες του Ολυμπιακού δεν πραγματοποιεί εμφάνιση ανάλογη των απαιτήσεων και των δυνατοτήτων του. Μόνο ξεσπάσματα, που έως τώρα δεν αποδεικνύονται αρκετά, και έχουν φέρει τον Ολυμπιακό στη θέση του να κυνηγάει. Αλλά, εγώ αυτό θέλω να το αποδώσω στην άμυνα του Παναθηναϊκού και όχι σε κόκκινα κόμπλεξ.

Η σειρά πιστοποιεί το υψηλό επίπεδο των δύο ομάδων. Και εξελίσσεται σχετικά καλά, θα μπορούσε και καλύτερα, όσο αφορά τα εκτός γηπέδου τεκταινόμενα. Μη ξεχνάμε, πάντως, πως κάθε φορά ο πήχης τίθεται με δεδομένο το φόντο. Για Ελλάδα, οι τελικοί του μπάσκετ, είναι πιο πάνω από το μέσο όρο της χώρας...Μην περιμένουμε, δε, την αρτιότητα του ζευγαριού Ντάλας-Μαϊάμι σε όλα τα επίπεδα. Αλλά, είμαι σίγουρος, πως κανείς δε μετανιώνει που αφιερώνει δύο ώρες για να δει τα ματς των δύο μεγάλων ομάδων του εγχώριου, και όχι μόνο, μπάσκετ...Για όλα τα άλλα, ας ασχοληθούν οι χρωματισμένες φυλλάδες και οι φανατικοί...