Μια πειστική απάντηση

Στο χλιδάτο γυμναστήριο που πηγαίνω χρόνια τώρα τέτοια εποχή είναι η περίοδος των δηλώσεων.''Φέτος τελειώνετε,πήραμε Κριστιάνο'',''Καλά,άστα τα περσινά,με μουρίνιο αρχίζει η αυτοκρατορία της μαδρίτης''.Δε μιλώ,όχι γιατί δεν έχω απάντηση,αλλά γιατί δεν πρέπει να παίζεις με τον πόνο του άλλου.Αυτές τις μέρες όμως στο κυριλάτο γυμναστήριο το τροπάριο με έκπληξή μου άλλαξε.''Ρε δάσκαλε,δε παίζεστε,το θέμα είναι όμως ρε φίλε ότι δε θα υπάρχει ενδιαφέρον,τι να κάτσουμε να δούμε..''Μεγάλη αλήθεια η ύπαρξη κινήτρου για το φίλαθλο,αλλά και μια επιτέλους πειστική και σοβαρή αγωνιστική απάντηση στη Μπάρσα. 

Τέλος της σεζόν 2008.Η Μπάρσα χάνει το πρωτάθλημα και είναι υποχρεωμένη να περάσει το μαρτύριο του πασίγιο στο μπερναμπέου.Η ομάδα δίνει τα κλειδιά και την ευθύνη σ'ένα παιδί της που έχει σηκώσει 6 πρωταθλήματα και ευρωπαικό.Στις προγραμματικές του δηλώσεις ένα πράγμα υπόσχεται:σκληρή δουλειά.Καθαρίζει το τοπίο στα αποδυτήρια και εισαγάγει όχι μόνο στη Μπάρσα,αλλά και στο ποδόσφαιρο παγκόσμια τη νέα πρόταση με την οποία και μόνο ασχέτως τίτλων,θα σφήσει το στίγμα της ανεξίτηλα.Πάσιγκ γκέιμ,τίκι τάκα, πέστε το όπως θέλετε,κατοχή εξωπραγματική,που έρχεται αφού κατά τριάδες ή τετράδες οι παίκτες της Μπάρσα πρεσάρουν ίσως και ξεκούραστα αφού είναι πολλοί και κλέβουν τη μπάλα. 

Μικρές ομάδες μέσα στην ομάδα είναι η Μπάρσα.Βλέποντας την από ψηλά εκεί στα φτηνά του Καμπ Νόου μένεις έκπληκτος από τη συνοχή όχι μόνο μιας ομάδας αλλά και των μικρών εσωτερικών ομάδων της ομάδας.Από την άμυνα βλέπεις κιόλας το νέο που φέρνει ο ιδιοφυής τεχνικός της.Κλέβει αυτή η άμυνα,δεν παίζει με 4 αλλά με 5,καθώς ο Βαλντέζ εκτός από τέρμα είναι και το τρίτο στόπερ.Οι κινήσεις του και η απελευθέρωση της μπάλας είναι δημιουργικές και όχι διαχειριστικά διωξίματα.Στο δε κέντρο πώς να γλιτώσεις,αφού αν ξεφύγεις από τη μία Σκύλα τετράδα πίεσης,πέφτεις στην άλλη Χάρυβδη που καραδοκεί.Για την ομαδάρα επίθεσης μες στην ομάδα της Μπάρσα τι να πει κανείς.Παρακολουθώντας την προβαίνεις σε αλεπάλληλους οπτικούς και νοητικούς οργασμούς. 

Πέρα από τις υποκλίσεις,οι τεχνικοί που την αντιμετώπισαν-όχι όλοι βέβαια γιατί υπάρχουν και οι κομπλεξικοί,που μόνο οίκτο προκαλούνε...-προσπάθησαν τα τελευταία χρόνια να αντιτάξουν μια αξιοπρεπή απάντηση.Εδώ να με συχγωρείτε πάλι θα βάλω μια παρένθεση αναξιοπρέπειας και μικρότητας.Έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό,αλλά αυτό φαίνεται πως δεν φτάνει.Πέρα από το πρωτάθλημα που τα τρία τελευταία χρόνια ήρθε εύκολα,η Ευρώπη ήταν αυτή που πρόβαλε κάποιες προσπάθειες αντίδρασης.Με πίστη στο ύφος και την ιστορία τους κάποιες ομάδες στο τσάμπιονς λιγκ το πάλεψαν. 

Με συνταγές όμως παλαιοτακτικισμού δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις το φαινόμενο Μπάρσα.Είναι κάτι νέο,πρωτότυπο και για να το ξεπεράσεις,πρέπει να φέρεις και συ το νέο,το φρέσκο πρωτόγνωρο.Έτσι θα αναγκάσεις τον Πεπ να βραχυκυκλώσει και να σκεφτεί σοβαρά.Γιατί μέχρι τώρα η εικόνα του μπορεί να είναι αυτή που είναι η προσωπικότητά του,ευγενής,πολιτισμένος,αλλά μέσα του γελαει.Γελάει όταν βλέπει ότι έχει να αντιμετωπίσει παραδοσιακές,προβλέψιμες τακτικές.Γελάει όταν βλέπει αδιάκοπο τρέξιμο και πρέσιγκ.Ξέρει ότι το πολύ ένα ημίχρονο θα αντέξει όποιος το επιχειρήσει.Είναι ανθρωπίνως αδύνατον οι παίκτες μιας ομάδας να τρέχουν συνεχώς πίσω από τον παίκτη τους και να πρέπει να δημιουργήσουν.Είμαι σίγουρος ότι αυτή την ώρα θα σας έρχονται στο μυαλό πολλά παιχνίδια και μάλιστα πρώτης γραμμής. 

Το μεγάλο πλεονέκτημα της Μπάρσα ένα εκρηκτικό μείγμα ομαδικότητας,συνεργασίας και αλληλοκάλυψης όχι μόνο των παικτών,αλλά και των ομάδων της ομάδας,το περίσσιο ατομικό ταλέντο,η ψυχική ενότητα που κρατάει από κούνια περιμένει φέτος μια πειστική απάντηση.Για τους απαιτητικούς φιλάθλους που θέλουν και επιζητούν το νέο όραμα κάποιου εμπνευσμένου προπονητή,για τη συνέχεια του αθλήματος,για την εξέλιξη και της ίδιας της Μπαρσελόνα,που αυτό πάντα επιζητά,τη δημιουργική ανανέωση.