Μεταγραφολογήματα..Αερολογήματα

του Νίκου Περπερίδη

Η μεταγραφολογία, είναι αγαπημένη συνήθεια όλων όσων ασχολούμαστε με τον αθλητισμό. Κάθε καλοκαίρι οι συζητήσεις ,για παράδειγμα, για το πού θα πάει ένας παίκτης , γιατί θα φύγει απ’ την ομάδα του, αν θα ταιριάξει σε καινούριο περιβάλλον, ποιες ομάδες τον διεκδικούν , πόσο κοστολογείται και πολλά άλλα, παίρνουν φωτιά.

Βέβαια , πολλές φορές (τις περισσότερες ίσως?) τα μισά από όσα λέγονται και γράφονται, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα , και με ευθύνη των κάθε λογίς ατζέντηδων, που ψάχνουν τρόπους να προωθήσουν ή να ανεβάσουν την αξία των πελατών-παικτών τους, αλλά αυτό λίγο ενδιαφέρει το κοινό. Κουβέντα να γίνεται βρε αδερφέ..

Ως εδώ όλα καλά. Τα προβλήματα όμως ξεκινούν , όταν η αγωνιστική περίοδος αρχίζει και η μεταγραφολογία δεν λέει να σταματήσει.

Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και των μέσων ενημέρωσης , καθιστά πλέον τους πρωταγωνιστές αυτών των ιστοριών , απόλυτα ενημερωμένους, όσον αφορά σε συζητήσεις γύρω από το όνομα τους. Μην γελιόμαστε. Οι αθλητές , όταν δεν αγωνίζονται – προπονούνται , δεν βρίσκονται μέσα σε μια “γυάλινη σφαίρα”, χωρίς να έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα.

Διαβάζουν, ακούνε , μαθαίνουν, πολλές φορές ακόμα σχολιάζουν μέσω των τηλεφώνων τους και των κοινωνικών δικτύων (facebook,twitter) πράγματα που τους αφορούν , είτε θετικά είτε αρνητικά και τα οποία λίγα χρόνια πριν, ο απλός φίλαθλος θα τα μάθαινε μόνο μέσω των εφημερίδων , πολλές φορές και εν είδη αποκλειστικότητας.

Η συνήθεια αυτή, της ακατάσχετης μεταγραφολογίας δηλαδή, ήταν αγαπημένη, εδώ και πολλά χρόνια και στη Βαρκελώνη . Παλαιότερα όμως διάολε, υπήρχαν και οι αφορμές. Η ομάδα είχε ελλείψεις, είχε προβλήματα , ο κόσμος ήθελε να ακούσει ότι κάτι θα αλλάξει , κάτι “καινούριο” θα συμβεί .Τα ερεθίσματα που δεν έδινε η ομάδα, κυρίως λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων , οι φίλαθλοι τα αναζητούσαν στον πιθανό ερχομό “νέων ηρώων”.

Τώρα όμως? Γιατί? Φτάσαμε στις 6 Σεπτέμβρη , οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ξεκίνησαν (με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την Μπάρσα) και εμείς ασχολούμαστε με το ΑΝ θα έρθει ο Νεϊμάρ και ο κάθε Νεϊμάρ. Στέκομαι στο όνομα του πιτσιρικά Βραζιλιάνου, μια που είναι η “μόδα” των τελευταίων εβδομάδων

και αναρωτιέμαι:

Είσαι ο Βίγια, ο Πέδρο , ο Αλέξις και βλέπεις καθημερινά στα εξώφυλλα των εφημερίδων την cult φιγούρα ενός πιτσιρικά , συνοδευμένη με αναφορές για εξωφρενικά ποσά που (δήθεν) θα δώσει η ομάδα σου για να τον αποκτήσει. Και αναρωτιέσαι : - Μα καλά τι γίνεται ρε παιδιά ? Εμείς δεν την κάνουμε καλά την δουλειά μας ? Αρχίζεις και ανησυχείς , αμφιβάλλεις (ακόμη και για την θέση σου στην ομάδα) χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει η παραμικρή αιτία και αφορμή.

Και να είστε σίγουροι ότι κάποιοι παίκτες σκέφτονται και έτσι. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο χαρακτήρα. Επηρεάζονται , στενοχωριούνται , προβληματίζονται.

Εκτιμώ ότι σε κανέναν ποδοσφαιριστή της συγκεκριμένης ομάδας δεν αξίζουν τέτοιου είδους “ψυχογραφήματα”. Πόσο μάλλον, όταν η χρονιά μόλις αρχίζει!

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη , τέτοια σενάρια (για μένα και λίγο επιστημονικής φαντασίας) και ας επικεντρωθούμε σε αυτά που (συνεχίζουν) να μας προσφέρουν μέσα στο γήπεδο αυτοί οι ποδοσφαιριστές.

Όσο για τον Νεϊμάρ και τον κάθε πιτσιρικά Βραζιλιάνο που έχει όνειρο να παίξει στη Μπάρτσελόνα, ας μην βιάζεται. Ο δρόμος από τις φαβέλες μέχρι το Κάμπ Νου (πρέπει να) είναι μακρύς. Για να αποκτηθεί και στην διαδρομή , η απαραίτητη ωριμότητα (κυρίως ποδοσφαιρική) που χρειάζεται για να είσαι την σήμερον ημέρα παίκτης της καλύτερης ομάδας , αυτή την στιγμή στον κόσμο.
El Capita.