Στην κορυφή της δημιουργίας τους η αγάπη

Χθεσινό πρωινό στο προπονητικό της Μπάρσα.Οι διεθνείς λείπουν, λίγοι συμμετέχουν από την πρώτη, πολλά νέα παιδιά από τις κατώτερες ομάδες. Ακούγεται ένα σκυλί από μακριά ενώ πάνω στο δρόμο φαίνονται τα αυτοκίνητα να μεταφέρουν τις ζωές της καθημερινότητας.Ο Πεπ θα μπορούσε τέτοια ώρα με τέτοιο υλικό για προπόνηση να απολαμβάνει τον ύπνο του, έχοντας δώσει οδηγίες στο Βιλανόβα. Όμως είναι εδώ,συζητά έντονα με τον Κάρλες,που είναι φανερό ότι ανυπομονεί..., δίνει εντολές στο χιλιοπαιγμένο κορόιδο με τέτοιο άγχος λες και κοουτσάρει τον κρισιμότερο αγώνα...

Αν κάποιος ζητούσε να ιεραρχηθούν τα αίτια της εμφάνισης του πολιτιστικού επιτεύγματος που λέγεται Μπάρσα θα είχε δύσκολη δουλειά. Προϊόν ατόφιου, καθάριου πολιτισμού η Μπάρσα απασχολεί και θα απασχολεί τους ειδήμονες αθλητικογράφους, προπονητές, αναλυτές, κοινωνιολόγους. Ο καθένας από τη σκοπιά του προτάσει τα επιχειρήματά του βασισμένα στο ιδεολογικό και επαγγελματικό του πρόταγμα. Λέξεις εξαντλημένες και χιλιοειπωμένες για το φαινόμενο Μπάρσα.

Είναι όλες αλήθεια. Σκληρή δουλειά, όροι δημιουργίας, ισχυρά τοπικά σημεία αναφοράς με εθνικό, ιστορικό υπόβαθρο, διάρκεια και υπομονή, περίσσιο ταλέντο, προγραμματισμός, κοινωνικά ερίσματα κ.α που ζωγραφίζουν και τονίζουν μια ποδοσφαιρική περίπτωση , έναν ποδοσφαιρικό σταθμό,μια κομβική χρονική στιγμή. Είπαμε όμως. Πρέπει κάποιο από τα προηγούμενα να τοποθετηθεί στην κορυφή. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί ποια ζυγαριά και με ποιες μονάδες μέτρησης θα πρωτοθέσει ή θα δευτεροστατήσει το ένα ή το άλλο στοιχείο;

Καμία και για κανένα στοιχείο. Γιατί αυτό που είναι πάνω απ'όλα, αυτό που προϋποτίθεται στην αληθινή δημιουργία αυτής της οικογένειας είναι η αγάπη γι'αυτό που δημιουργεί. Μια αγάπη καθάρια κι αυτή, που κάνει τον Πεπ να ξημεροβραδιάζεται στα γήπεδα, να γυρίζει από το Μονακό κι αντί να πάει σπίτι, να πηγαίνει με τον Τσάβι να δουν τη Μπάρσα Β, που κάνει το Βαλντέζ να δηλώνει ότι από μικρός απολαμβάνει πιο πολύ την προπόνηση, που κάνει το Μέσσι να κουβαλάει τις μπάλες. Μια αγάπη τόσο μεγάλη,που δεν περνάει, είναι δεκαετίες τώρα η ίδια του μικρού παιδιού για τη μπάλα στη γειτονιά μέχρι τελικής πτώσης. Η αγάπη να βγει η φανταστική φάση που θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη σκέψη των φιλάθλων, η αγάπη να βγει η μυθική ομάδα που θα μείνει για πάντα στις ψυχές των ανθρώπων, βάλσαμο και αποκούμπι στις δύσκολες στιγμές.