Ευρωμπάσκετ: Η συνέχεια

Ψηλαφίζει τη δεύτερη φάση του Eurobasket ο Κώστας Μαρούντας

Η δεύτερη φάση είναι η φάση της επιβεβαίωσης και της παγίωσης του αρχικού συμπεράσματος πως παρακολουθούμε μια σπουδαία μπασκετική παράσταση, σα συνολική εκτίμηση. 

Καταρχήν, για να ξεκινήσουμε με τα φαινοτυπικά του πράγματος, όταν ένας αγώνας τελειώνει 100-90, όπως αυτός της Λιθουανίας που τα έβαζε όλα και από παντού, εξαιτίας της αναιμικής σερβικής άμυνας, έχει αναφανδόν προσφέρει πολλά σε όσους τον παρακολούθησαν. Και τέρψη, αλλά και πολύτιμα μπασκετικά συμπεράσματα σε ένα κοκτέιλ που άλλους τους δροσίζει-Λιθουανία, και άλλους τους καίει το λαιμό-αμυντικά σχήματα Ιβκοβιτς και παταγώδης αποτυχία εφαρμογής τους. Δεν ξέρω, αλλά τέτοιες εμφανίσεις μια ομάδα σε ένα τέτοιο τουρνουά μπορεί να τις κάνει μια ή δύο φορές, το πολύ, έτσι όπως εκδηλώνεται το επίπεδο του ανταγωνισμού. Όπως, επίσης, μπορεί και να γίνει η ίδια θύμα μιας παρόμοιας περίστασης. Οι Λιθουανοί, θύτες με της Σερβία, ήταν τα θύματα με την Ισπανία, εκεί που ότι έκαναν οι αντίπαλοι έπιανε και με το παραπάνω. Το ευρωμπάσκετ της μιας βραδιάς συνεχίζει να πιστοποιεί την…ταυτότητα του και να προειδοποιεί τους πάντες για το απρόβλεπτο και το ανέλεγκτο. Η Λιθουανία είναι σε καλή κατάσταση, αλλά για να το πει κανείς αυτό με βεβαιότητα πρέπει να το ξαναδεί άλλες δύο φορές.Και κυρίως να το πραγματώσουν οι ίδιοι οι παίκτες της στο παρκέ στη συνέχεια...

Η Ισπανία τα χρειάστηκε με τους Γερμανούς. Κέρδισε γιατί στα κρίσιμα σημεία ήταν τυχερότερη, και καλύτερη, αν θέλετε, αλλά ακόμα δεν έχει πείσει πως είναι το ακλόνητο φαβορί, το αδιαφιλονίκητο νούμερο 1 της κατάταξης, για να δανειστούμε μια τενιστική ορολογία. Η Γερμανία έπαιξε τα ρέστα της για μια νίκη που θα της άλλαζε τα δεδομένα, αλλά δεν τα κατάφερε και πάνω της βρίσκει την πληρέστερη εφαρμογή η έκφραση «με την πλάτη στον τοίχο».

Στο άλλο παιχνίδι, η Γαλλία δικαιολόγησε και τους θαυμαστές της, και τους επικριτές της, συνάμα. Πως γίνεται αυτό;  Έπαιξε για είκοσι λεπτά πολύ καλό μπάσκετ που της επέτρεψε να πάρει το πάνω στο χέρι στο παιχνίδι, αλλά προς το τέλος θύμισε τον παλιό καλό της εαυτό, αυτόν που μας κάνει δύσπιστους, παρότι διαβλέπουμε ποιότητα. Η Τουρκία θα παλέψει μέχρι τέλους και έχει τις πιθανότητες της, και ας είναι κατά τι χειρότερη από την περσινή αρμάδα του Τάνιεβιτς και των χιλιάδων αφιονισμένων υποστηρικτών-επομένως και του ανάλογου αναμενόμενου γκρίζου ποσοστού χα΄ι΄δέματος. Φέτος αυτά έχουν αντικαταστήσει το περσινό κόκκινο με πράσινη απόχρωση...

Στον όμιλο της Ελλάδας οι απίθανοι τύποι από τα Σκόπια και ο ιχνηλάτης Μακ Κάλεμπ συνεχίζουν την ανέλπιστη πορεία τους προς τους 8. Απέναντι σε Σλοβενία και Ρωσία θα μετρήσουν τις πραγματικές δυνάμεις τους, τώρα που έχουν χάσει και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, καθώς η Ελλάδα μάλλον δεν τους υπολόγιζε, ενώ τώρα όλοι τους ξέρουν και τους υπολογίζουν. Η Γεωργία φιλότιμη και άτυχη δεν κατάφερε να σταματήσει τον Μακ Κάλεμπ, όπως πολλοί ακόμα πρωτύτερα, και έχασε στο τέλος. Όχι, πάντως και την αξιοπρέπεια της.

Η Ρωσία νίκησε στο πολύ άνετο τη Φινλανδία. Πιεστικότατη άμυνα, ψηλά κορμιά και πλήρης επικράτηση κάτω από το καλάθι, έφεραν την άνετη νίκη. Πρέπει να είναι το ματς που έχουν μπει τα περισσότερα καλάθια ακριβώς κάτω από το στεφάνι εδώ και πολύ καιρό. Ο Μπλατ, όχι απλά κατέγραψε-αξιοποίησε με πληρότητα αυτό που γνώριζαν πάνω κάτω όλοι, ότι η Φινλανδία κάτω από τα καλάθια υστερεί, αλλά υπέδειξε και τρόπους να μετατραπεί αυτή η αδυναμία σχεδόν στο μοναδικό τρόπο ρωσικού σκοραρίσματος. Και το αποτέλεσμα αυτής της μονότονης, αλλά άκρως αποτελεσματικής διαδικασίας ήταν μια μονότονη και αποτελεσματική νίκη. Στα επόμενα ματς τα πράγματα προβλέπονται δυσκολότερα, αλλά η Ρωσία με τις συνεχόμενες νίκες αποκτάει μενταλιτέ καλής ομάδας, που σημαίνει όψιμη ικανότητα διεκδίκησης των όποιων πιθανοτήτων της.

Αυτό σίγουρα είναι και το κυρίαρχο στοιχείο της παρουσίας και της ελληνικής εθνικής ομάδας. Για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι η πίεση της επιτακτικής νίκης δεν λιγοψύχησε την ομάδα στα δύσκολα, για πολλοστό παιχνίδι το γνώριμο black out, αυτή τη φορά ελέω ζώνης Μάλκοβιτς, έκανε πιο σκούρα τα πράγματα, γέμισε τον κουβά με άφθονο κρύο ιδρώτα, αλλά στο τέλος μίλησαν-για την ακρίβεια κραύγασαν την ιαχή της μεγάλης νίκης, οι σεσημασμένοι-παρεμπιπτόντως λιγομίλητοι και συνεσταλμένοι - Ζήσης και Φώτσης, και η πέμπτη νίκη σε έξι αγώνες είναι γεγονός που δεν ξεγράφει. Ιδιαίτερη σημασία η ασίστ και τα δύο τρίποντα του μικρού σε ηλικία Κώστα Παπανικολάου, στο πιο κομβικό σημείο του αγώνα, που λειτούργησε σαν έμπειρος και μεγάλος φόργουορντ. Το Ελλάδα-Ρωσία είναι πια κάτι παραπάνω από κρίσιμο παιχνίδι. Είναι το διαβατήριο για την υπερβατική διάκριση ή την πιο προσιτή παραμονή στη βήμα βήμα καταξίωση. Η Ελλάδα μπορεί και το γεγονός ότι αυτό το λένε όλοι πια, είναι η σημαντικότερη κατάκτηση του συγκροτήματος του Ηλία Ζούρου...