Ένα ευτυχισμένο Σαββατόβραδο

 

Από αριστερά(πίσω σειρά):Γιώργος,δάσκαλος,Μαρούντας,Πωλ Καταλανίστα.(Κάτω σειρά):Όλγα,Γιώργος Κιοσσές.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς;Σ'ένα Σαββατόβραδο όπου στον έξω κόσμο τα σενάρια χρεωκοπίας έδιναν και έπαιρναν,μια παρέα μαζεύτηκε στο Sports Cafe, για να παρακολουθήσει άλλη μια θεσπέσια παράσταση και να βρεθεί σε μια άλλη διάσταση απόλαυσης από μια ομάδα που ξεκουράζει το μάτι και το μυαλό του θεατή,απαλύνει τον ατομικό πόνο,προσφέρει ηδονή.Ο Γιώργος,βασικός στέλεχος πια μιας παρέας που αγώνα τον αγώνα αυξάνεται και πληθύνεται,ο Κώστας ο Μαρούντας,OPEN MIND,όπως και η πένα του,ο Πωλ,ευτυχισμένος που κατάφερε αυτή τη φορά να είναι παρών,η Όλγα η μεταφράστριά μας,προσωποποίηση αληθινής ομορφιάς,όπως η Μπάρσα μας,ο Γιώργος ο Κιοσσές άφωνος με την ομάδα.Και στο πανί απέναντι μας,μια άλλη παρέα ζωγράφιζε και χάραζε δρόμους στο γήπεδο που δε θα σβηστούν ποτέ από τη μνήμη.

Χωρίς να φορτσάρει,χωρίς να ''εκδικηθεί'' για τις γκρίνιες,χωρίς θυμό,χωρίς να βιάζεται,ρόλαρε στο γήπεδο σαν τους σκιέρς που κατεβαίνουν αρμονικά μια βουνοπλαγιά σε σχηματισμούς εσκεμένους ή μη,σχεδιασμένους ή μη.Χωρίς να θέλει να δικαιώσει κανέναν.Ούτε τους επικριτές,ούτε τους μόνιμα χειροκροτητές,ανεγκέφαλους ηδονιστές της παντοτινής νίκης.Έπαιξε το παιχνίδι της λες και ήταν στη γειτονιά μετά την επιστροφή από το καλοκαίρι και τα φιλαράκια(βλ.Μέσσι-Σεσκ)ξαναβρέθηκαν και έκαναν τα παλιά,τα ''δικά''τους.Αυτή η ομάδα είναι κορυφαία γιατί δεν μπορεί να αγγιχτεί από τις ανθρώπινες μικρότητες και τις ατομικές-εγωιστικές δικαιώσεις των καννίβαλων φιλάθλων.Έχει πετύχει την τέλεια αποστασιοποίηση ακόμα και από το ποδόσφαιρο.Το χρησιμοποιεί, δεν την χρησιμοποιεί,το υπηρετεί,δεν την υπηρετεί.Το ποδόσφαιρο είναι το όχημα της για να καλλιτεχνεί στο χαλί,για να καλλιτεχνεί στη ζωή.Με το μάεστρο της στον πάγκο,να δίνει εντολές και να διορθώνει ''λάθη''με την ήρεμη δύναμη του κυρίαρχου,με την ήρεμη δύναμη του γνώστη,με την ήρεμη δύναμη του δημιουργού.Ατόφια στιγμή δικαίωσης του ανθρώπινου είδους που την ψάχνουμε με το μικροσκόπιο,ατόφια στιγμή ποίησης και ενσάρκωσης πολιτισμού,ελπίδα ότι δεν έχει χαθεί ακόμα τίποτα.