Υπάρχουν ακόμα θαύματα στο Eurobasket;

Ψηλαφίζει τα προημιτελικά του Eurobasket ο Κώστας Μαρούντας

Δε ζούμε την εποχή των θαυμάτων, αλλά μιας κυνικής ρεαλιστικότητας που πιέζει τους πάντες με όρους ασφυξίας. Και, όμως, στον αθλητισμό μπορούν ακόμα να γίνονται θαύματα. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η προέλαση αυτών των απίθανων τύπων της FYROM στο φετινό ευρωμπάσκετ; 

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανατρέψει, μη βίαια, κιόλας, όλα τα δεδομένα. Είναι στους ημιτελικούς. Όποιος πει ότι το περίμενε αυτό ας αναλάβει τα έξοδα της κηδείας της εθνικής ομάδας της Λιθουανίας. Ρεσιτάλ μπασκετικής και όχι μόνο ανοησίας, από έναν Κεμζούρα που αποδείχτηκε μαθητούδι μπροστά στον προπονητή των σκοπιανών, που έχει την τύχη να διαθέτει μια καθοριστική και αρκετή να κάνει τη διαφορά βοήθεια από μεριά... United States of America. Βλέπετε η βοήθεια της μεγάλης υπερδύναμης προς τους σκοπιανούς δεν περιορίζεται στα πεδία της πολιτικής διπλωματίας, αλλά έχει λάβει και πορτοκαλί διαστάσεις. Μακ Κάλεμπ με λένε, και όλα τα παιδάκια κλαίνε...Δε θέλω να πω τίποτα για το μπασκετικό κομμάτι του αγώνα, γιατί για μένα όλα κρίθηκαν στα μυαλά, ίσως για την πιο έξυπνη ομάδα του τουρνουά-και συνάμα υπέρ το δέον παμπόνηρη, για να είμαστε ακριβείς.  Η FYROM είναι μια ομάδα με τέσσερις ολοκληρωμένους μπασκετμπολίστες, Μακ Κάλεμπ, Άντιτς, Ιλιέφσκι, Γκετσέφσκι και οκτώ περίεργους, που μοιάζουν σε καλαθοσφαιριστές. Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν είναι. Ένας από αυτούς, ο Στογιανόφσκι, τιμώρησε πολύ σκληρά τους γηπεδούχους με πέντε ρουκέτες πίσω από τη γραμμή του τριπόντου. Οι Λιθουανοί προετοιμάζονταν χρόνια τώρα για ένα μετάλλιο, για να πεταχθούν έξω από τους σκοπιανούς. Χριστέ μου, ζούμε ένα θαύμα, όλοι εμείς, και μια τραγωδία, μονάχα αυτοί...

Η Ελλάδα πάλεψε. Αποσυντόνισε τους γάλλους, πήρε σχεδόν άριστα στην άμυνα. Αλλά αν δε βάζεις, δεν προκάνεις. Μεγάλη προσπάθεια, αλλά η ομάδα για να πετύχει κάτι σπουδαίο πρέπει να μάθει να αναπτύσσει υπό συνθήκες πίεσης αυτοματισμούς σκοραρίσματος. Γιατί όταν αυτά δεν τα έχεις, θα στηρίζεσαι στα ένα δύο σουτ στο τέλος. Κάποια φορά αυτά θα μπουν- βλ με Σλοβενία, κάποια άλλη όχι. Με τη Γαλλία ο μάλλον απλά καλός σουτέρ, και σε καμία περίπτωση φονικό όπλο όπως υπερτιμητικά παρουσιάζεται από κάποιους, Βασιλειάδης αστόχησε, ενώ ο Μπατούμ όχι, και...τέζα ο Καμπούρης-όχι ο Αργύρης... Βέβαια στην άμυνα ο Βασιλειάδης παρέμεινε Βασιλειάδης. Ένα μπράβο μονάχα στον Ηλία Ζούρο, που απέδειξε ότι είναι ποιοτικός προπονητής, αλλά δε σουτάρει αυτός τα κρίσιμα σουτ. Το μέλλον ανήκει σε αυτόν και τα παιδιά του...

 

Η Ρωσία χωρίς να εντυπωσιάσει γύρισε στη ζώνη των μεταλλίων. Θεωρώ πως το μπασκετικό iq της ομάδας ώρες ώρες συναγωνίζεται το λιθουανικό αντίστοιχο όργιο του προημιτελικού. Αλλά όταν βρίσκεις απέναντι σου τη χειρότερη Σερβία της τριετίας της ανάκαμψης, έχεις τις πιθανότητες σου. Και λίγο οι βλακείες του Τεόντοσιτς, λίγο η παρουσία απουσία του Σαβάνοβιτς, μένει ο ιδρώτας του Κρίστιτς που δεν αρκεί να σβήσει τις πτήσεις του Κιριλένκο σε μέρη της μπασκετικής στρατόσφαιρας. Η Ρωσία στους 4 και ο Μπλατ απέδειξε πως μπορεί να μετατρέψει σε ομάδα με winning spirit ένα άθροισμα παικτών με πολλές ελλείψεις και αδυναμίες. Εγώ θα επιμένω σε αυτό το συμπέρασμα ότι και αν κάνουν οι Ρώσοι από εδώ και πέρα. Δείτε τις φάσεις μια μια και θα καταλάβετε ότι η Ρωσία μπορεί να βρει εύκολα τρόπους για να εκμηδενίζει τα προτερήματα της.Είναι καλή ομάδα, με πολλές, όμως, ατέλειες, που μπορούν να βγάλουν τον ουδέτερο παρατηρητή από τα ρούχα του με μοναδική ευχέρεια...

Για τον τέταρτο αγώνα, δεν θέλω να γράψω τίποτα, παρά να θυμίσω το σερί των Ισπανών, μετά το αρχικό ξέσπασμα των Σλοβένων στα πρώτα 15 λεπτά, που με έκαναν να τρίβω τα μάτια μου. Όμως, το πολύ τρίψιμο δεν κάνει καλό, και φαίνεται πως μάλλον το ίδιο έπαθαν οι Σλοβένοι. Ο Μπόζα Μάλκοβιτς δεν μπορεί πια να αλλάζει αυτός, από μόνος του, τους όρους ενός παιχνιδιού, όπως παλιά. Παρωχημένο vs ποιότητα, σημειώσατε 2. Πάντα. Και το ταξίδι του υπερ-ισπανικού συνεχίζεται. Δύο στάσεις έμειναν ακόμα. Μπορεί σε κάποια από αυτές να ξεχάσουν τις βαλίτσες της επιβολής; Για να δούμε...