Τις προηγούμενες εβδομάδες ο επιπλέον σχολιασμός μου πάνω στην πορεία της ομάδας ήταν αχρείαστος. Όχι μόνο γιατί τα υπόλοιπα παιδιά ανέλυαν λεπτομερέστατα όλα τα παιχνίδια, αλλά γιατί δεν είχα κάτι ουσιαστικό να πώ. Η ομάδα ήταν εκτός φόρμας, και λογικά κάποτε θα επέστρεφε. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω τώρα πάνω σε κάτι το οποίο είναι επαναλαμβανόμενο και μας στοιχίζει.
Στο Μπιλμπάο είδαμε όλες εκείνες τις παιδικές ασθένειες της φετινής Μπαρτσελόνα οι οποίες μέχρι στιγμής στοιχίζουν πόντους. Και αν σωθήκαμε απο το -4 που θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να κυνηγήσουμε, και όχι απλά να νικήσουμε τη Ρεάλ στο Κάμπ Νού, αυτό θα πρέπει να αφυπνίσει άπαντες, όχι μόνο τους παίκτες. Γιατί σε μια απο τις πιο δύσκολες έδρες του πρωταθλήματος δεν είναι δυνατόν να γίνονται πειράματα με Σέσκ σέντερ φόρ, και εκτός Βίγια και Πουγιόλ για να παίξει ο Αντριάνο.
Καλό το 3-4-3 αλλά αποδεδειγμένα είναι καταστροφικό για την ομάδα απέναντι σε δυνατές ομάδες. Τόσο στο Μεστάγια, όσο και στο Μπιλμπάο η ομάδα δέχθηκε χαζά γκόλ που δεν αρμόζουν σε μια ομάδα που πηγαίνει για πρωτάθλημα. Η περσυνή μας γρανιτένια άμυνα φέτος γίνεται έρμαιο των τριών σέντερ μπάκ (χωρίς Πουγιόλ) που μόνο σύστημα για σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι. Γιατί όταν μια άμυνα δεν έχει πλάγια μπάκ είναι λογικό να σε κάνουν χωνί απο τα πλάγια και να φτάνουν κοντά στην περιοχή σου όποτε θέλουν.
Κατανοώ ότι ο Πέπ και οι παίκτες έχουν κατακτήσει τα πάντα. Ίσως ο κορεσμός των επιτυχιών να έχει σβήσει εν μέρει τη δίψα για τρόπαια. Κάτι το απόλυτα φυσιολογικό. Θεωρώ όμως λάθος το να γίνονται πειράματα και να χάνονται βαθμοί τσάμπα μόνο και μόνο επειδή ο Πέπ θέλει άλλη (αποδεδειγμένα καταστροφική) προσέγγιση για να κερδίζει.
Εύχομαι να διαψευσθώ πανηγυρικά. Να κατακτήσουμε πάλι όλους τους στόχους στο τέλος της σεζόν. Ότι και να γίνει όμως, θα είμαι υπερήφανος που όλα όσα έχω ζήσει και έχω δεί απο αυτή την ομάδα, δεν θα το δούν οι υπόλοιποι οπαδοί άλλων συλλόγων ούτε σε 30 χρόνια...
Στο Μπιλμπάο είδαμε όλες εκείνες τις παιδικές ασθένειες της φετινής Μπαρτσελόνα οι οποίες μέχρι στιγμής στοιχίζουν πόντους. Και αν σωθήκαμε απο το -4 που θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να κυνηγήσουμε, και όχι απλά να νικήσουμε τη Ρεάλ στο Κάμπ Νού, αυτό θα πρέπει να αφυπνίσει άπαντες, όχι μόνο τους παίκτες. Γιατί σε μια απο τις πιο δύσκολες έδρες του πρωταθλήματος δεν είναι δυνατόν να γίνονται πειράματα με Σέσκ σέντερ φόρ, και εκτός Βίγια και Πουγιόλ για να παίξει ο Αντριάνο.
Καλό το 3-4-3 αλλά αποδεδειγμένα είναι καταστροφικό για την ομάδα απέναντι σε δυνατές ομάδες. Τόσο στο Μεστάγια, όσο και στο Μπιλμπάο η ομάδα δέχθηκε χαζά γκόλ που δεν αρμόζουν σε μια ομάδα που πηγαίνει για πρωτάθλημα. Η περσυνή μας γρανιτένια άμυνα φέτος γίνεται έρμαιο των τριών σέντερ μπάκ (χωρίς Πουγιόλ) που μόνο σύστημα για σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι. Γιατί όταν μια άμυνα δεν έχει πλάγια μπάκ είναι λογικό να σε κάνουν χωνί απο τα πλάγια και να φτάνουν κοντά στην περιοχή σου όποτε θέλουν.
Κατανοώ ότι ο Πέπ και οι παίκτες έχουν κατακτήσει τα πάντα. Ίσως ο κορεσμός των επιτυχιών να έχει σβήσει εν μέρει τη δίψα για τρόπαια. Κάτι το απόλυτα φυσιολογικό. Θεωρώ όμως λάθος το να γίνονται πειράματα και να χάνονται βαθμοί τσάμπα μόνο και μόνο επειδή ο Πέπ θέλει άλλη (αποδεδειγμένα καταστροφική) προσέγγιση για να κερδίζει.
Εύχομαι να διαψευσθώ πανηγυρικά. Να κατακτήσουμε πάλι όλους τους στόχους στο τέλος της σεζόν. Ότι και να γίνει όμως, θα είμαι υπερήφανος που όλα όσα έχω ζήσει και έχω δεί απο αυτή την ομάδα, δεν θα το δούν οι υπόλοιποι οπαδοί άλλων συλλόγων ούτε σε 30 χρόνια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου