Φάκελος Josep Lluis Núñez. Μέρος 1ο. Η Εκλογή Και Η Αρχική Του Ιδεολογία.

του Νίκου Περπερίδη

Στις 20 Νοεμβρίου 1975 πεθαίνει ο Φρανθίσκο Φράνκο και μαζί του τελειώνει και μια μακρά περίοδος δικτατορίας στην Ισπανία. Τρία χρόνια αργότερα, το 1978, τα μέλη της Μπάρσα θα εκλέξουν για πρώτη φορά μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες για πρόεδρο του συλλόγου, τον  Βάσκο Ζόζεφ Λουίς Νούνιεζ. Ο Νούνιεζ με προεκλογικό σύνθημα “για μία θριαμβεύτρια Μπάρσα”, εκλέγεται με μικρή πλειοψηφία έναντι των άλλων δύο υποψηφίων για το χρίσμα, έχοντας την υποστήριξη των δύο αστέρων της ποδοσφαιρικής ομάδας εκείνης της εποχής. Του Γιόχαν Κρόιφ και του Τσάρλι Ρέσακ. Εικάζεται μάλιστα ότι για την στήριξη τους αυτή, πήραν ως δώρο από ένα διαμέρισμα, από την κατασκευαστική εταιρεία του νέου προέδρου.

Γεννημένος στο Μπαρακάλντο του Μπιλμπάο και διανύοντας το 47^ο έτος της ηλικίας του την χρονιά της εκλογής του, ο Νούνιεζ μιλάει για μια “Μπάρσα του μέλλοντος”, που θα γινόταν “παγκόσμια” και θα αποκτούσε οικονομική σταθερότητα. Χωρίς απολύτως καμία συμμετοχή μέχρι και το 1978 στα κοινά του συλλόγου, αληθινός “αλεξιπτωτιστής” στην πραγματικότητα της Μπάρσα, οργάνωσε τη σύνθεση του νέου Δ/Σ, επιλέγοντας ανθρώπους της πλούσιας αστικής τάξης  και απέφυγε να συμπεριλάβει στο σχήμα Καταλανούς εθνικιστές και αριστερούς. Ο ίδιος δραστηριοποιημένος στον τομέα των κατασκευών, είχε “πλουτίσει” κατά την διάρκεια της δικτατορίας όπως και όλο σχεδόν το νέο διοικητικό συμβούλιο και αυτό στην Βαρκελώνη αποτελούσε κοινό μυστικό.

Κατάφερε πάντως τα πρώτα χρόνια της προεδρίας του, να συμμαζέψει τα οικονομικά του συλλόγου, ενώ η ομάδα κατέκτησε και δύο κύπελλα κυπελλούχων Ευρώπης (1979 και 1982). Το 1979 η διοίκηση Νούνιεζ αποφάσισε να αξιοποιήσει ένα ιστορικό κτίριο που αποτελούσε τόπο συνεδριάσεων για τις προηγούμενες διοικήσεις, μετατρέποντας το, σε στέγη φιλοξενίας των ταλαντούχων πιτσιρικάδων που προέρχονταν από περιοχές εκτός της πόλης της Βαρκελώνης. Η Μάσια είχε βρει πια την δική της στέγη! Ωστόσο η κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Ισπανία, παρέμενε όνειρο απατηλό.

Ο Νούνιεζ, ήταν πολέμιος αρχικά, της ιδέας ότι η Μπάρσα είναι “κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος”. Το θεωρούσε ένα “πολιτικοποιημένο σύνθημα που έπρεπε να πεθάνει.” Eπιχείρησε λοιπόν να μειώσει τον καταλανικό χαρακτήρα της ομάδας με διάφορους τρόπους, κωφεύοντας στην απροκάλυπτη εύνοια της Ρεάλ Μαδρίτης από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ισπανίας. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να απομακρύνει από τον περίγυρο του συλλόγου, κάθε εθνικιστικό στοιχείο. Η εικόνα του Κάμπ Νόου με χιλιάδες σημαίες της Καταλονίας να ανεμίζουν, δεν ήταν στα σχέδια του Νούνιεζ, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της προεδρίας του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας του για την “από-καταλανοποίηση” της Μπάρσα, αποτελεί ένα περιστατικό που αφορούσε στον εκλιπόντα πρόεδρο Σουνιόλ, που είχε εκτελεστεί κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Όταν ένας σύλλογος ιδρυμένος εις ανάμνηση του μαρτυρικού Σουνιόλ θέλησε να οργανώσει μια εκδήλωση μνήμης, απηύθηνε κάλεσμα στον Νούνιεζ να τιμήσει την τελετή με την παρουσία του, σαν πρόεδρος της Μπάρσα. Η απάντηση του Νούνιεζ ήταν αποστομωτική : «-Αυτό να το ξεχάσετε καλύτερα!» Η απόδοση φόρου τιμής σε έναν πρώην οπαδό της Καταλανικής ανεξαρτησίας (και κομμουνιστή), ήταν ίσως το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να κάνει ένας άνθρωπος που γιγαντώθηκε οικονομικά κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Τελικά η λογική και κάποιες φωνές από το διοικητικό συμβούλιο που φοβόταν τις  έντονες αντιδράσεις του κόσμου, πρυτάνευσε και ο Νούνιεζ παραβρέθηκε, με “μισή καρδιά”, στην εκδήλωση.

Ο πλούσιος επιχειρηματίας επιθυμούσε τον εκσυγχρονισμό της Μπαρσελόνα, μέσα από την απόλυτη αλλοτρίωση των γενεσιουργών συστατικών της ομάδας, τα οποία θεωρούσε τροχοπέδη στην επίτευξη του “οράματος” του. Δεν γνώριζε τότε βέβαια, ότι δεν θα αργούσε η ημέρα  που ο ίδιος θα προέτασσε την ανεξαρτησία της Καταλονίας, ως ασπίδα που θα κάλυπτε τα δικά του λάθη, που δεν άργησαν να έρθουν..

Διαβάστε στο 2^ο Μέρος : Η Λανθασμένη Τακτική Των Superstars.

El Capita