Σκέφτομαι και γράφω… για τη Barça

Σκέφτεται και γράφει ο Γιώργος Μπέγκος

Υπάρχουν άνθρωποι που ασπάζονται το απόφθεγμα του Νίτσε πως «στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται». Άλλοι πιστεύουν πως ακόμα και στον πόλεμο πρέπει να υπάρχει ηθική. Επιτρέψτε μου να ταχθώ με τους δεύτερους. Όταν η τελική έκβαση της μάχης αναδείξει τον νικητή, οι αντίπαλοι δεν κρίνονται μόνο από το αποτέλεσμα. Κρίνονται και από τον τρόπο που διάλεξαν για να φτάσουν σε αυτό.

Τα τελευταία χρόνια, της παντοκρατορίας της Barça, ο μεγαλύτερος «εχθρός» εντός των τειχών της Ισπανίας, η Real Madrid, έχει επιλέξει τον τρόπο να «πολεμήσει» εναντίον της ομάδας μας. Δυστυχώς για αυτούς ο τρόπος δεν είναι καθαρά αγωνιστικός…

Οι τρεις προηγούμενες σεζόν χαρακτηρίστηκαν από την απόλυτη επικράτηση της Barça σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά παγκόσμια. Οι πρωτευουσιάνοι σε αυτή την αγωνιστική πολεμική μηχανή της Barça δεν είχαν να αντιτάξουν κάποιο ποδοσφαιρικό επιχείρημα. Επιστράτευσαν άλλα αθλήματα, όπως την πυγμαχία και το καράτε, για να μας σταματήσουν, αλλά μάταια! Αφού δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν την ομάδα μας μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αποφάσισαν να δράσουν διαφορετικά. Προσπάθησαν να σπιλώσουν τις επιτυχίες του Guardiola και των παικτών του. Οι γκαιμπελίσκοι της Μαδρίτης ξεκίνησαν ένα χείμαρρο φημών και κατηγοριών περί ντοπαρίσματος (οι υπεύθυνοι παρακαλάνε για συμβιβασμό τώρα που η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια), θεατρινισμών των παικτών (έδωσε το δικαίωμα και ο Busquets με το ηλίθιο ματάκι που έκανε στον ημιτελικό με την Inter) και εύνοιας από τη διαιτησία (ξεχνώντας τον ετσιθελικό αποκλεισμό από τον τελικό του Champions League που θα διεξάγονταν στο Bernabeu και πόσα άλλα). Είχαν ανοίξει το «Εγχειρίδιο των Ανίκανων» στο κεφάλαιο «δικαιολογήστε την ανικανότητά σας με 100+ 1 τρόπους» και το ακολουθούσαν πιστά. Το αποτέλεσμα? Και χαμένοι και εξευτελισμένοι!

Φέτος η μάχη, του πρωταθλήματος τουλάχιστον, φαίνεται να κερδίζεται από τους λευκούς. Παρόλα αυτά η κοινωνία του ποδοσφαίρου δεν αλλάζει γνώμη. Η καλύτερη ομάδα είναι η FCBarcelona! Και όταν γράφω η κοινωνία του ποδοσφαίρου, συμπεριλαμβάνω και τους madridistas. Αναγνωρίζουν την απόλυτη ανωτερότητα της Barça και την τρέμουν. Τη φοβούνται ακόμα και τώρα!  Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός πως ενώ είναι 10 ολόκληρους βαθμούς μπροστά στη βαθμολογία χρησιμοποιούν αυτές τις διαιτητικές μεθόδους για να βλάψουν την ομάδα μας. Και πραγματικά με κάνει πολύ περήφανο η στάση των ποδοσφαιριστών και του προπονητή να μην δίνουν την παραμικρή σημασία. Και για να ξεκαθαρίσω κάτι, δεν πιστεύω πως αυτό το -10 είναι ολοκληρωτικά ευθύνη των διαιτητών. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το φέρει η ίδια η ομάδα με την εκτός έδρας αστάθειά της. Απλά συμβαίνουν κάποια πράγματα στους αγώνες και των δύο ομάδων που δεν έχουν επιτρέψει στην ομάδα μας να είναι πιο κοντά στην, σταθερότατη φέτος, Μαδρίτη. Υπάρχουν στιγμές, όπως το πρόσφατο ματς στο Camp Nou με τη Sporting, που ο διαιτητής κάνει τόσα μαζεμένα εξόφθαλμα λάθη (και αναφέρομαι στα τρία πέναλτι και όχι στην απόλυτα δίκαιη αποβολή του Pique) που με κάνουν να πιστεύω πως μόνο στόχο έχουν να εξοργίσουν τους παίκτες και το τεχνικό τιμ της ομάδας ώστε να αρχίσουν να διαμαρτύρονται έντονα κατά των διαιτητών ώστε να γράψουν, όπως ήδη έκανε η Marca, πως «η Barça τσιρίζει για τη διαιτησία». Ειλικρινά δεν μπορώ να βρω άλλη σκοπιμότητα. Και πάντα μέσα στο παιχνίδι και ο τύπος της πρωτεύουσας να συνεχίζει την προπαγάνδα των περασμένων ετών (με κορυφαία στιγμή το φωτομοντάζ με τον Βούδα-Busquets). Η όλη κατάσταση, προσωπικά, περισσότερο με διασκεδάζει παρά με εκνευρίζει! Γιατί πολύ απλά τους ξεγυμνώνει στα μάτια των απλών φιλάθλων. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής της Μαδρίτης? Πιθανότατα νικητές, αλλά και πάλι εξευτελισμένοι!

Συμφωνώ απόλυτα με τη ρήση πως «η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή». Θεωρώ όμως πως υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος.

Δόξα στον ηττημένο δίνουν τα ανήθικα όπλα που χρησιμοποίησε ο νικητής για να επικρατήσει!