Σκέφτομαι και γράφω... για τη Barça

Σκέφτεται και γράφει ο Γιώργος Μπέγκος

Παρακολούθησα το χθεσινό ματς σε ένα περιβάλλον αποστειρωμένο από οπαδισμό (με την καλή έννοια του όρου), παρέα με ένα φίλο που γενικότερα είναι φίλαθλος στην προσέγγισή του στο άθλημα.

Διαβάζοντας τα άρθρα του Δάσκαλου και του El Capità, ένιωσα περίεργα που δεν με ενόχλησαν πράγματα και καταστάσεις που περιγράφουν εξαιρετικά και οι δυο, και παρατήρησα και εγώ κατά τη διάρκεια του ματς. Σκέφτηκα πως ίσως το περιβάλλον που ανέφερα παραπάνω, με έκανε να έχω μια πιο ψύχραιμη οπτική των γεγονότων.

Πρώτα απ’ όλα η προσέγγιση της Milan στο ματς. Θα συμφωνήσω απόλυτα στο ότι λόγω τεράστιου ειδικού βάρους της ομάδας, σε συνδυασμό με το San Siro, οι περισσότεροι περιμέναμε μια λιγότερο αμυντική Milan. Πιστεύω πως ήταν ευσεβής πόθος για όλους μας, παρά ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων. Είναι δεδομένο πως καμιά ομάδα, ανεξάρτητα από το μέγεθός της, όταν αντιμετωπίζει τη Barça, δεν επιδιώκει να την ανταγωνιστεί στα ίσια, παίζοντας δημιουργικό ποδόσφαιρο. Είναι πλέον ουτοπικό να αναμένουμε κάτι διαφορετικό από αμυντικές τακτικές με ολίγον από αντεπίθεση.

Το πρώτο ημίχρονο του ματς μου άρεσε πολύ. Είχε ρυθμό, είχε περισσότερο πάθος και μια Milan που ξεμύτιζε που και που. Οι ευκαιρίες των Ιταλών προήλθαν από δικά μας παιδαριώδη λάθη παρά από οργανωμένες επιθέσεις τους. Η Barça έκανε το παιχνίδι της, δημιουργώντας μερικές εκπληκτικές φάσεις που όμως δεν μετουσιώθηκαν σε γκολ.

Στο δεύτερο μέρος θεωρώ πως περισσότερο έγινε διαχείριση και από τις δυο ομάδες, με τη Barça και πάλι να είναι αυτή που προσπαθούσε ειλικρινά να σκοράρει.

Γενικά, οι Puyol, Pique και Mascherano ήταν εκπληκτικοί όποτε το απαιτούσαν οι περιστάσεις, ενώ από τη μέση και μπροστά το σύνολο όσων αγωνίστηκαν, δεδομένων των συνθηκών του τερέν, ήταν από καλοί έως πολύ καλοί.

Να, λοιπόν, που μπήκε στην «εξίσωση» και ο παράγοντας αγωνιστικός χώρος. Όλα αυτά τα θεωρώ δικαιολογίες, και πάντα με έπειθε το επιχείρημα πως στο ίδιο χόρτο πατούσε και ο αντίπαλος. Όπως επίσης είναι απόλυτα σωστό και το επιχείρημα πως ο κακός αγωνιστικός χώρος ευνοεί πάντα αυτόν που θέλει να καταστρέψει. Ούτε αυτό με ενόχλησε, καθώς είδα τη Barça να αποδίδει κατά διαστήματα στα γνωστά της στάνταρ, αν και λίγο συγκρατημένα είναι η αλήθεια, ειδικά στο δεύτερο μέρος.

Η χρησιμοποίηση του Keita, κάθε άλλο παρά με ξένισε, αν αναλογιστούμε ότι είναι το πρώτο ματς, εκτός έδρας, με έναν αντίπαλο που αν μη τι άλλο διαθέτει εξαιρετικούς επιθετικούς στο ρόστερ του, άσχετα με τον τρόπο με τον οποίο θα επέλεγε να αγωνιστεί.

Και φτάνουμε στον κύριο με τη σφυρίχτρα. Περισσότερο ενοχλήθηκα από την εμμονή του στο να αφήνει το παιχνίδι να συνεχίζεται ακόμα και μετά από μαρκαρίσματα τα οποία ήταν όχι μόνο φάουλ, αλλά άνετα και κάρτα. Και για να μη παρεξηγηθώ, τέτοια μαρκαρίσματα έγιναν και από τις δυο πλευρές. Ειλικρινά, και πείτε με τρελό, χάρηκα που δεν έδωσε το πέναλτι στον Sànchez.  Και αυτό γιατί, πέρα από την αδιαμφισβήτητη επαφή με τον Abbiati, πέφτει προαποφασισμένα κατά τη γνώμη μου, καθώς έχει ανοίξει τη μπάλα πάρα πολύ. Αντίθετα είναι άκρως εξοργιστικός ο μη καταλογισμός του πέναλτι πάνω στον Puyol, όπου ο Mesbah σχεδόν πήρε τη φανέλα του αρχηγού ως ενθύμιο! Στην κανονική μετάδοση δεν φάνηκε να γίνεται τίποτα το μεμπτό, αλλά το replay, με τον διαιτητή σε πρώτο πλάνο έχοντας πεντακάθαρη οπτική επαφή, είναι αποκαλυπτικό και δημιουργεί δεύτερες σκέψεις για αυτή την απόφαση.

Δεν θα μπω σε θεωρίες συνομωσίας περί UEFA και άλλων σκοτεινών δυνάμεων για δυο λόγους. Πρώτον δεν θέλω να δηλητηριάζω το μυαλό μου με τέτοιες σκέψεις γιατί έτσι πιστεύω πως χάνεται η συγκέντρωση στην μαγεία του παιχνιδιού (ναι, είμαι αθεράπευτα ρομαντικός). Δεύτερον αν δεχόμαστε ως πιθανά όλα αυτά τα σενάρια, θα πρέπει να δεχθούμε και ως εξίσου πιθανά τα σενάρια προηγούμενων ετών περί «σπρωξίματος» της Barça. Αστεία πράγματα…

Η πραγματικότητα είναι πολύ απλή. Τα πάντα εξαρτώνται από την ομάδα μας. Δεν μπορώ να βρω τρόπο πώς να μας αποκλείσει η Milan. Ο Messi και η παρέα του, την Τρίτη στον αγωνιστικό χώρο του Camp Nou, θα δώσουν ακόμα μια παράσταση, θα νικήσουν και όλοι εμείς θα πανηγυρίζουμε. Δεν δείχνω καμία ασέβεια προς τη Milan, απλά δεν τη θεωρώ ικανή να αποκλείσει τη Barça. Τώρα εάν η θεά τύχη έχει άλλα σχέδια, αυτό είναι κάτι που δεν υπάρχει δυνατότητα να αντιμετωπιστεί. Το βέβαιο είναι πως η Barça θα κάνει το καθήκον της μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.