Αποκλεισμός με το κεφάλι ψηλά για τους κανονιέρηδες

Παίρνει μεζέ από Emirates ο Κώστας Μαρούντας

Όταν άρχιζαν τα δύο παιχνίδια για το champions league, είχα αποφασίσει να δω το Μπενφίκα-Ζενίτ, και απλά να παρακολουθώ το σκορ στο Άρσεναλ-Μίλαν. Όμως, η εξέλιξη στο Λονδίνο με ανάγκασε να αναθεωρήσω πλήρως τα σχέδια μου. Λίγο έλειψε και θα ζούσαμε το απίστευτο. Ισοπεδώνοντας τη Μίλαν στα πρώτα σαρανταπέντε λεπτά (3-0 το σκορ), η Άρσεναλ έφτασε κοντά σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές της ιστορίας των ευρωπαϊκών κυπέλλων. Στο τέλος, όμως, δεν τα κατάφερε. Έμεινε στο 3-0 και αποχαιρέτισε με ψηλά το κεφάλι τη φετινή διοργάνωση του champions league. H Mίλαν υπέφερε πολύ στο Λονδίνο, ένιωσε τον τρόμο ενός ταπεινωτικού και πρωτόγνωρου αποκλεισμού, αλλά εν τέλει καπάρωσε την πρόκριση, χάρη και μόνο στο 4-0 του Μιλάνου. Πήρε, πάντως, ένα πολύ δυνατό μάθημα που δεν θα ξεχαστεί εύκολα και γρήγορα.

Τελικά η Άρσεναλ ξεφούσκωσε, έμεινε από δυνάμεις, εξαιτίας της υπερπροσπάθειας του πρώτου ημιχρόνου. Από ένα σημείο και μετά στο δεύτερο ημίχρονο η Μίλαν κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι. Και παρότι έχανε με τρία γκολ διαφορά στην ουσία ήταν με ένα μπροστά. Αφού κατάφερε να βρει κάπως τα πατήματα της, είχε ένα σημαντικό στόχο να εξυπηρετήσει και να υπερασπίσει συνάμα, να μη φάει άλλο γκολ και τον πέτυχε. Αν ο Φαν Πέρσι δεν έχανε εκείνη τη μεγάλη ευκαιρία για να κάνει το 4-0, η Άρσεναλ θα ήταν σε πλεονεκτική θέση. Αλλά, με τα αν όλοι ξέρουμε πως δουλειά δεν γίνεται. Είναι πάντως φυσιολογικό που η Άρσεναλ δεν μπόρεσε να συνεχίσει στον ίδιο, σχεδόν συγκλονιστικό, ρυθμό για όλο το ενενηντάλεπτο. Πιστεύω πως και το 4-0 να γινόταν σε κάποια ανύποπτη στιγμή, στην παράταση το πιο πιθανό ήταν να τα "φτύνανε" εντελώς οι παίκτες της αγγλικής ομάδας και η Μίλαν να έβαζε το χρυσό γκολ της πρόκρισης. Αυτό υποδείκνυε από ένα σημείο και μετά ο γονότυπος της αναμέτρησης και η βιομετρική εικόνα που εξέπεμπαν οι δύο ομάδες.

Η ομάδα του Βενγκέρ πάντως μπορεί να αποκλείστηκε, μπορεί όμως να καυχιέται για όσα έκανε στο γήπεδο, όσο μπορούσε και όσο άντεχε. Από τη στιγμή που οι δυνάμεις εγκατέλειπαν προσδοκούσε στη μια φάση, στη μια στιγμή, που δεν ήρθε ποτέ. Αλλά αυτό το παιχνίδι θα το μνημονεύουμε όλοι για χρόνια, και αυτό χάρη στην Άρσεναλ. Είναι από τις φορές που μια αποτυχία, μπορεί να σηματοδοτήσει μια θετική εντύπωση και μια τιμητική αναφορά στο μελλοντικό υποσυνείδητο. Οι λονδρέζοι κέρδισαν την έξωθεν καλή μαρτυρία-για πάντα, αλλά έχασαν την πρόκριση-ολοκληρωτικά και αμετάβλητα.

Αυτή την πήρε η Μίλαν. Το 0-3 του Λονδίνου πρέπει να παραδειγματίσει πολύ τον Αλέγκρι και τους παίκτες του. Είναι πια στους 8, αλλά φανέρωσαν πολλές αδυναμίες. Και παρότι ισορρόπησαν προς το τέλος το παιχνίδι, πρέπει να δώσουν μεγάλη έμφαση στα τρωτά του πρώτου ημιχρόνου όταν βρεθούν μόνοι τους και με καθαρό νου ανασκοπήσουν το συγκεκριμένο αγώνα. Είναι σχεδόν βέβαιο πως αν ξαναεμφανιστούν έτσι, ή έστω κάπως έτσι, θα εγκαταλείψουν με οριστικό τρόπο τα όποια σχέδια τους για διάκριση στον κορυφαίο διασυλλογικό ποδοσφαιρικό θεσμό. Γιατί την καβάτζα του 4-0 του πρώτου αγώνα στο Μιλάνο δύσκολα να την ξαναβρούν στη συνέχεια των υποχρεώσεων τους στο champions league.

Ολόκληρη η ποδοσφαιρική Ευρώπη έβγαλε το καπέλο στην Άρσεναλ για την σχεδόν επική απόπειρα της να εφικτοποιήσει το αδύνατο, και δίκαια. Η προσπάθεια της παραδειγματίζει πια όλους όσους έχουν χάσει τον πρώτο αγώνα με μεγάλο σκορ. Διασκέδασε δε και τις φριχτές εντυπώσεις που είχε αφήσει η τραγική της παρουσία στο Σαν Σίρο. Αν εμφανιζόταν αλλιώς εκεί, σήμερα θα λέγαμε άλλα. Παρόλα αυτά τα δεδομένα δεν αλλάζουν. Έξω και η Άρσεναλ, μετά τις δύο Μάντσεστερ. Η πρώτη ιταλοαγγλική μονομαχία βάφτηκε τελικά στα ιταλικά χρώματα, απομένει το Τσέλσι-Νάπολι...