Ας μην γράψουμε στο χιόνι ότι καλό μας δίνει η ζωή

Πρωταρχικό καθήκον του ηθικολόγου είναι να κάνει το λόγο του όσο πιο ξερό γίνεται. Στη συνέχεια απλώς να παρατηρεί τους ανθρώπους.

Σιοράν

Την περασμένη εβδομάδα ο Κορνήλιος πήρε μια σημαντική χαρά. Είχε χιονίσει, το είχε στρώσει στα δέντρα, στις αυλές, στα αυτοκίνητα, αλλά όχι στους δρόμους. Τότε αποφάσισε να βγει βόλτα. Αλλά δεν περπάτησε πάνω στους άδειους από αυτοκίνητα και χιόνι, εκείνο το βράδυ, δρόμους, αλλά από τα χιονισμένα πεζοδρόμια στα οποία κάθε βήμα εγκυμονούσε και ένα γλίστηρμα. Όμως, ο Κορνήλιος τα κατάφερε. Πήγε στο περίπτερο, αγόρασε τα τσιγάρα του και γύρισε σαν κύριος… Κρατούσε, δε, στα χέρια του και ένα ξένο αθλητικό περιοδικό που έγραφε πάλι ύμνους για τον αγαπημένο του παίκτη, το Λίο Μέσι.

Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, είδε ακουμπισμένη μια αποκριάτικη μάσκα. Είχε δει πολλά διαιτητικά λάθη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο τον τελευταίο καιρό, και δεν μπορούσε να μείνει απαθής. Στις φετινές απόκριες ντύθηκε Διαιτητής. Και φόρεσε μάσκα Γουέμπ. Τον Καρμπάλιο δεν τον είχε γνωρίσει, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για καινούριες αμφιέσεις και ιδέες αξιοποιήσιμες στο χωροχρόνο...

Η ρημάδα η καθημερινότητα. Αυτή είναι που γεννάει κατώτατες ορμές και ζουγκλοποιεί το κοινωνικό πεδίο. Οι ρημάδες οι ανθρώπινες μικρότητες. Το άτομο, εκεί απογυμνωμένο, και έκθετο στα αδηφάγα βλέμματα της αδιακρισίας και του αβασάνιστου και άκυρου ελέγχου. Σαν τη σεμνή κοπέλα που βρέθηκε κατά λάθος στο κακόφημο μπαράκι της γειτονιάς. Πόσο άσχημο είναι να νιώθεις ότι κάθε πληροφορία που δίνεις θα γυρίσει αργά ή γρήγορα εναντίον σου. Σαν αυτό το γνωστό αμερικάνικο μότο, «ότι πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου». Πρέπει όλοι μας, σκεφτόταν ο Κορνήλιος, να μάθουμε να ιεραρχούμε και να ξεχωρίζουμε τα σημαντικά και τα ποιοτικά από τα σκάρτα, να μεμψιμοιρούμε λιγότερο και να σεβόμαστε τους γύρω μας-όσο μας το επιτρέπει ο δικός μας αξιακός κώδικας. Και μια υπενθύμιση: ο δρόμος προς την επιτυχία είναι ανηφορικός και απαιτεί επιδεξιότητα. Δεν είναι για τους βιαστικούς, τους αγενείς και τους φανατισμένους. Δυο τρία δευτερόλεπτα σιωπής και περίσκεψης κάνουν τα άτομα καλύτερα... Ακόμα και η πληροφορία θέλει ποιότητα για να γίνει Γνώση.... Στην εποχή του internet οι αυταπάτες είναι δύσκολο να πολεμηθούν...

Αν μιλήσεις στο σήμερα για διακριτικότητα, για σεβασμό στην ιδιωτική ζωή των άλλων, για πραγματική και όχι ηθικολογική αγάπη, κινδυνεύεις να εξοριστείς. Αν προσπαθήσεις να προστατέψεις τη ζωή σου από την κανονικότητα της αδιακρισίας, τότε κινδυνεύεις να εξοριστείς. Ας γίνουμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι. Για εμάς, για τον εαυτό μας και την αξιοσύνη μας... Όπως η Μπαρσελόνα που προσπαθεί να κομίσει ένα καινούριο ήθος, και με ελάχιστες εξαιρέσεις, το καταφέρνει. Ας υπολογίσουμε το φθόνο και το μένος που συναντάει και ας κατανοήσουμε επιτέλους τις τακτικές της ένδειας και της μετριότητας. Γιατί ότι δεν καλπάζει προς τα επάνω, εξαπλώνεται δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας να γκρεμίσει. Η καταστροφή και η αποδόμηση είναι πιο εύκολες συνθήκες, από την δημιουργία και την αναγνώριση του άλλου. Το σαράκι που κατατρώει κάθε φτηνή επικρισία γίνεται βέλος που εξαπολύεται κατά δικαίων και αδίκων. Ας φροντίσουμε να έχουμε τις δικές μας ασπίδες προστασίας. Και ας προστατεύσουμε ότι αξίζει γύρω μας.... Σε αυτά οφείλουμε την έμπνευση μας και την όποια καλαισθησία μας. Αυτά μας ωθούν να γινόμαστε καλύτεροι και να μην παρασυρόμαστε από τις συνήθειες της ένδειας.

Πως θα προχωρήσουν τα σύνολα όταν τα άτομα ανταγωνίζονται μεταξύ τους; Πως να πάει καλά η Μπάγιερν όταν Μύλλερ και Μπόατενγκ «διαφωνούν» μπροστά σε τόσους θεατές;

Ήθελε να κλείσει αυτό το βράδυ βλέποντας έναν αγώνα ρετρό του ΝΒΑ. Θα επέλεγε κάποιο παιχνίδι των Chicago Bulls. Να ξαναδεί και να απολαύσει εκ νέου λίγο Τζόρνταν, λίγο Πίπεν. Να θαυμάσει λίγο το αρχοντικό στιλ του μεγάλου Φιλ Τζάκσον. Να ξαναμελετήσει την περίφημη τριγωνική επίθεση. Να διακρίνει στα μάτια των αντιπάλων το δέος, αλλά και τον καλό εγωισμό που θα τους οδηγούσε να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό απέναντι στους simply, the best. Τελικά, δεν είδε το ματς. Γιατί; Μήπως βαρέθηκε; Μήπως χτύπησε το τηλέφωνο; Μήπως δέχτηκε κάποια επίσκεψη; Όχι, τίποτα από όλα αυτά. Απλά κόλλησε με τη μυσταγωγία της παρουσίασης της ομάδας του Σικάγο. Chicago intro theme, λοιπόν. Allan Parsons project με Σκότι, Ντένις, Λουκ, Ρον και North Carolina 6,¨6¨, guard, Mάικλ.....Τζόρνταν... Πόσο ζήλεψε ο Κορνήλιος όσους τυχερούς έζησαν εκείνα τα λεπτά, έστω και μια φορά. Τι ωραίες εποχές, τι μεγάλες στιγμές. Να ποιος είναι ο ...αθλητισμός....