
Είναι η μοίρα των απλών παιχνιδιών μιας ομάδας,ακόμα αν κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου.Κανείς δεν τα προσέχει ιδιαίτερα.Πολλοί δεν τα βλέπουν καν,ευκαιρία για έξοδο ή βεγγέρα.Όλοι θυμούνται τους τελικούς και τα ντέρμυ.Όλοι τρέχουν στους τελικούς.Φίλαθλοι ή όψιμοι οπαδοί όπου φυσάει ο μοδάτος άνεμος,λαμόγια της συγκυρίας που τρέχουν να ζήσουν τη μεγάλη στιγμή που θα μπει στο βιογραφικό της διαφορετικής κάθε φορά ζωής τους.Αλλά η ιστορία δε γράφεται εκεί.Εκεί ίσως είναι το τέλος της.
Η ιστορία γράφεται στις ατέλειωτες χρονικές στιγμές μιας ομάδας μέρα με τη μέρα,ώρα με την ώρα,προπόνηση με την προπόνηση,παιχνίδι με το παιχνίδι.Η ιστορία γράφεται στις ατέλειωτες χρονικές στιγμές,μικρές,αλλά μεγάλες της προσπάθειας των παικτών της,της αγωνίας των πραγματικών φιλάθλων της,που δε χάνουν όχι παιχνίδι,αλλά ούτε συνέντευξη ή προπόνηση.Η ιστορία γράφεται στο ατέλειωτο ταξίδι όπου η συνέπεια μιας ομάδας είναι το κυρίοτερο χαρακτηριστικό του.
Γιατί για να είσαι εκεί,παρών σ'ένα τελικό,σ'ένα κλάσικο,που θα χαρούν οι αληθινοί οπαδοί αλλά και οι γραφικοί καταχραστές της ευτυχούς χρονικής στιγμής,πρέπει να είσαι παρών σαν ομάδα σε κάθε χρονική στιγμή της πορείας σου.Εκεί,σ'αυτό το μικρό,αλλά μέγα χρόνο,τον αληθινά ιστορικό ενάντια στις δυσκολίες,στα εμπόδια.Ενάντια σε σενάρια στημένα,αναποδιές ενός αγώνα,ατυχίες και τραυματισμούς.Γιατί η ιστορία που γράφεται στους τελικούς και τις φιέστες αποτελείται από τις αμέτρητες μικρές στιγμές μιας ομάδας όλης της πολύχρονης προσπάθειας της,από τις μικρές ιστορικότατες στιγμές των αληθινών φιλάθλων της που μοιράζονται τη ζωή τους μαζί της,από τα καθημερινά συναισθήματα των παικτών και του προπονητή της,όπως το βούρκωμα στο τρίτο γκολ των παιδιών του.Κι αυτή η ιστορία είναι η σημαντικότερη απ'όλες.
3 σχόλια:
Εδώ έκλαψα εγώ στο τρίτο γκολ ... Ενώ στο τρίτο του Γουέμπλεϊ δεν έκλαψα!
ΕΤΣΙ ΦΙΛΕ!
ποσο δικιο εχεις δασκαλε.
Δημοσίευση σχολίου