Eπαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση

Σχολιάζει την μπασκετική Μπάρσα ο Κώστας Μαρούντας

Έχω παρακολουθήσει αρκετά παιχνίδια της φετινής μπασκετικής Μπαρσελόνα στα πλαίσια της Ευρωλίγκα, και πιο πολύ από τη φάση των 16 και ύστερα. Στα περισσότερα εκτός έδρας η εικόνα είναι η ίδια, και αυτό μόνο τυχαία περίσταση δεν ποιεί πια, για μένα. 

Στο πρώτο ημίχρονο σχεδόν πάντα συμβαδίζει στο σκορ με τον αντίπαλο, ή ακόμα και υπολείπεται. Στο τρίτο δεκάλεπτο παίρνει ισχνό προβάδισμα και στο τέλος μετατρέπει τον αγώνα, κόντρα στη ροή όλου του πρoηγούμενου διαστήματος, σε περίπατο, σε υπόθεση για έναν, δηλαδή για την ίδια...Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτό είναι ζήτημα κάποιας προκαθορισμένης τακτικής. Για να πω την αλήθεια, που δεν είναι μαύρη, αλλά blaugrana, έχω καταλήξει σε ένα δικό μου συμπέρασμα, που μπορεί να είναι αυθαίρετο, μπορεί και όχι. Η Μπαρσελόνα σε όλη τη διάρκεια των παιχνιδιών κάνει την ίδια δουλειά. Χωρίς αυξομειώσεις, ούτε προς το πολύ καλύτερο, ούτε προς το πολύ χειρότερο. Διατηρεί τους ίδιους ρυθμούς. Όμως η ασφυκτική της άμυνα υποχρεώνει τους αντιπάλους σε φθορά ενέργειας και δυνάμεων. Έτσι, όταν αυτοί ξεφουσκώνουν γιατί δεν μπορούν να ανταποκρίνονται για σαράντα λεπτά στον ίδιο ρυθμό, τότε τα πράγματα γίνονται ευκολότερα για τα παιδιά του Πασκουάλ. Έχει γίνει αρκετές φορές το ίδιο πράγμα για να είναι τυχαίο και συγκυριακό. Τώρα πια η Μπαρσελόνα είναι στο final four, και περιμένει τους αντιπάλους της για να καταστρώσει τα απαραίτητα σχέδια, έτσι ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει με σοβαρές πιθανότητες την επιστροφή της στο θρόνο της πρωταθλήτριας ομάδας της Ευρώπης. Όπως η ποδοσφαιρική ομάδα ένα πράγμα. Το έχουν στο αίμα τους τελικά οι blaugrana αυτό το πρωταθλητής Ευρώπης. Ήταν να μη γίνει η αρχή. Τα ξαναλέμε πια στην Κωνσταντινούπολη...