Σκέφτομαι και γράφω... για τη Barça

Σκέφτεται και γράφει ο Γιώργος Μπέγκος

Δευτερόλεπτα μετά την τεράστια, διπλή, χαμένη ευκαιρία των Pedro και Busquets, η κάμερα «έπιασε» τον μεγάλο αρχηγό Carles Puyol να χειροκροτεί και να ενθαρρύνει τους συμπαίκτες του…

Αυτή την εικόνα κρατάω από το χθεσινό ματς.

Το πρωί είχα μια κουβέντα με έναν καλό φίλο και blaugrana συνοδοιπόρο, ο οποίος μου εξέφρασε σε όλους τους τόνους την απαισιοδοξία του για τις δυο επερχόμενες αναμετρήσεις, θεωρώντας πως η ομάδα δεν είναι στα καλύτερά της.

Θα διαφωνήσω κάθετα.

Στο χθεσινό ματς, αν μια ομάδα ήταν συντριπτικά καλύτερη, αυτή ήταν η Barça. Μιλάμε για εκτός έδρας ημιτελικό Champions League, για να μη ξεχνιόμαστε. Η Chelsea ακουμπάει τη μπάλα μόνο όταν βάζει κόντρα σε κάποιο από τα σουτ μας, κάνει μια και μοναδική αντεπίθεση και σκοράρει (ακόμα και το σουτ του Drogba έχει δόση τύχης, δεν το πιάνει «γεμάτο», η μπάλα χτυπάει και στα δυο του πόδια). Το ξέρω πως υπερβάλω, αλλά προσπαθώ να δώσω πιο γλαφυρά το τι παρουσίασαν οι λονδρέζοι παίζοντας στην έδρα τους, μπροστά στο κοινό τους.

Η Barça, πέρα από την αναμενόμενη συντριπτική κατοχή, έχοντας απέναντί της μια ομάδα που μόνο αμύνεται, καταφέρνει να δημιουργήσει όχι μια ή δυο, αλλά πέντε κλασσικότατες ευκαιρίες για γκολ, οι οποίες είναι εμπνευσμένες στη δημιουργία τους, που χάνονται είτε λόγω αστοχίας, είτε λόγω ατυχίας, είτε γιατί ο Cech θυμήθηκε τα νιάτα του.

Όταν η κλήρωση μας έφερε αντιμέτωπους με την Chelsea δεν μπορούσα να σκεφτώ άλλο τρόπο για να μας αποκλείσει πέρα από το να είμαστε άτυχοι. Μόλις είχα παρακολουθήσει τα δυο ματς με τη Napoli, και οι άγγλοι δεν μου γέμισαν το μάτι σε κανένα από τα δυο. Δεν αλλάζω ούτε και τώρα την άποψή μου. Και ειλικρινά δεν υπάρχει καμία δόση αλαζονείας στα γραφόμενά μου. Είναι απλή ποδοσφαιρική λογική, όσο αδόκιμο είναι να χρησιμοποιούνται αυτές οι δυο λέξεις μαζί. Εννοείται πως ο αποκλεισμός είναι ένα ορατό ενδεχόμενο, αλλά επιτρέψτε ,μου να πιστεύω ακράδαντα πως τα γκολ που πρέπει να μπουν στο Camp Nou, θα μπουν. Εδώ τα βάλαμε στην Inter του Mourinho (άσχετα αν το ένα δεν το μέτρησαν) η οποία ήταν σίγουρα απείρως καλύτερη από τη σημερινή Chelsea.

Χθες έλειψε στοιχειώδης ευστοχία και τύχη. Άλλωστε η ομάδα «έτρεχε» ένα μεγάλο νικηφόρο σερί το οποίο κάπου θα σταματούσε. Πιστεύω πως ήταν το ιδανικό ματς για να συμβεί αυτό, αλλά όχι το ιδανικό σκορ, γιατί το 1-0 είναι πολύ ύπουλο.

Η ομάδα είναι μια χαρά, και χθες ελάχιστοι ήταν στεναχωρημένοι μετά το τέλος του ματς. Η εικόνα όλων αποπνέει υγεία, και οι δηλώσεις Guardiola και παικτών μας γεμίζουν υπερηφάνεια για το πώς αυτή η ομάδα διαχειρίζεται τις ήττες και πόσο σεβασμό δείχνει στον αντίπαλο. Σε πέντε μέρες θα έχουν κριθεί πολλά, αλλά σίγουρα όχι ο τίτλος της καλύτερης ομάδας στον κόσμο, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα. Αυτός για ακόμα μια χρονιά είναι της Barça!

ΥΓ.: Διαβάζοντας με προσοχή τα άρθρα όλων των φίλων μου εδώ στο Barcelonismo.gr, στάθηκα μονάχα σε ένα πράγμα στο οποίο διαφωνώ. Ο Νίκος έγραψε πως θεωρεί τη φετινή, τη χειρότερη Barça της τετραετίας Guardiola.

Ένσταση κύριε Επίτιμε Πρόεδρε…

Κατά τη γνώμη μου, η χειρότερη ήταν η ομάδα του 09-10, με τον Ibrahimovic, για τον απλούστατο λόγο πως η παρουσία του έκανε, σε αρκετά ματς, προβλέψιμη την κατάληξη των επιθέσεων. Η σεζόν 08-09 θεωρώ πως ήταν απόλυτα επιτυχημένη καθαρά λόγω αιφνιδιασμού όλων των αντιπάλων με τον τρόπο παιχνιδιού και πως αυτός είχε εξελιχθεί. Αλλά ακόμα και εκείνη τη σεζόν που τα σάρωσε όλα η ομάδα, πιστεύω πως δεν άγγιξε καν τα επίπεδα απόδοσης της περσινής σεζόν 10-11. Το ποδόσφαιρο που απολαύσαμε είναι πολύ δύσκολο να το ξαναδούμε. Άγγιξε την τελειότητα, κερδίζοντας πολύ εύκολα το Πρωτάθλημα και το Champions League, και χάνοντας το Κύπελλο σε αγώνα κατς και όχι ποδοσφαίρου. Είναι ένα θέμα που θα έχουμε όλο το χρόνο να αναλύσουμε με το πέρας της χρονιάς, όταν και θα έχουμε πλέον πλήρη εικόνα του τι συνέβη φέτος. Μέχρι στιγμής πάντως, το θέαμα που έχει προσφέρει η φετινή ομάδα την κατατάσσει στη δεύτερη θέση. Λείπει η διάρκεια, αλλά και πάλι έχουμε παρακολουθήσει εκπληκτικές ποδοσφαιρικές παραστάσεις. Απλά αδικείται γιατί έχει προηγηθεί η τελειότητα της προηγούμενης χρονιάς.