Εχασε λοιπόν η Μπάρσα απόψε. Εχασε φτάνοντας σε 24 τελικές, έχοντας δύο δοκάρια, τρία τουλάχιστον ανεπανάληπτα τετ-α-τετ και αρκετές ακόμα μεγάλες ευκαιρίες. Εχασε έχοντας 74% κατοχή μπάλας. Εχασε από μιά ουσιαστικά επίθεση της προκοπής που έκανε η Τσέλσι σε ολόκληρο τον αγώνα. Εχασε γιατί πάντα δεν κερδίζει ο καλύτερος. Ομως, στη διαχείριση της ήττας κρίνεται ο πραγματικά μεγάλος. Το να χάσεις είναι μέσα στο ποδόσφαιρο, το πώς θα αντιδράσεις όμως είναι θέμα χαρακτήρα, αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει την μεγάλη ομάδα από μιά απλά καλή. Ισως ακούγεται αστείο να γράφω τώρα πως δοκιμάζεται ο χαρακτήρας μιάς ομάδας που μέσα σε 4 χρόνια σάρωσε σχεδόν τα πάντα στο πέρασμά της, αλλά είναι γεγονός πως προσωπικά τουλάχιστον ξέρω πως αυτή εδώ η Μπάρσα, αγωνιστικά είναι η χειρότερη της τελευταίας τετραετίας. Ομως μιά μεγάλη ομάδα, μπορεί να φτάνει στην επιτυχία ακόμα κι όταν δεν πατάει καλά στα πόδια της. Είναι η προσωπικότητα των παικτών και η έμπνευση του προπονητή που μετράνε σε τέτοιες ώρες. Είναι η ιστορία του club, είναι η πίστη σ αυτό που κάνεις, είναι η αγάπη γιά το ποδόσφαιρο. Ολ αυτά, πρέπει και μπορεί να σου δώσουν κουράγιο να σηκωθείς και να φτάσεις στο φινάλε, γιατί όσο κι αν εσύ δεν είσαι στα καλά σου κανείς δεν είναι ακόμα καλύτερός σου. Πώς μπορείς να απογοητευτείς, να κλαφτείς γιά την κατάσταση του Τσάβι, το ντεφορμάρισμα του Σεσκ, τους τραυματισμούς, τον κακό Αλβες, τον μέτριο Μέσσι, τον μέτριο Ινιέστα, τον άστοχο Αλέξις, όταν βλέπεις απέναντί σου μιά ομάδα δισεκατομμυρίων να προσπαθεί να επιτεθεί με βαθειά πλάγια άουτ βγαλμένα απ τις πιό ηρωϊκές στιγμές του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου του παρελθόντος αιώνα; Η Μπάρσα δεν έχει δικαίωμα να απογοητεύεται, οι οπαδοί της το ίδιο! Η πίστη στην ομάδα, είναι πάνω απ όλα πίστη στο ποδόσφαιρο. Και δευτερευόντως πίστη σ αυτά τα παιδιά που τόσα χρόνια μας κάνουν ευτυχισμένους, όχι γιά τις κούπες που σηκώνουν, αλλά γιά τη μπάλα που παίζουν. Το ποδόσφαιρο οφείλει να απαντήσει την Τρίτη το βράδυ. Και θα το κάνει, έστω κι αν πάνω απ τους μισούς ποδοσφαιριστές της ομάδας θα πρέπει να σφίξουν τα δόντια και να δώσουν την τελευταία σταγόνα του ρεζερβουάρ τους. Γιατί εκεί κρίνονται οι μεγάλοι. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτή η Μπάρσα δεν μπορεί να αποκλειστεί από αυτή την Τσέλσι. Ακόμα κι εγώ να παίξω. Οχι ο μέτριος Μέσσι και ο κουτσός Τσάβι. Απλά κάποιοι που θα φοράνε τα blaugrana και θα παίζουν ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
Visca el Barça!!!
7 σχόλια:
Τι να πω και τι να γραψω για αυτο το αρθρο...δεν υπάρχουν πραγματικά λόγια...νομιζω συγκίνησες τους πάντες..έτσι απλά...VISCA EL BARCA!
Δεν δέχομαι με τίποτα το ότι η Τσέλσι έπαιξε όπως έπαιξε, όταν παίκτες δισεκατομμυρίων σπαταλούν κλασσικές ευκαιρίες.
Ψυχραιμία,αδέρφια! Τον...γαμπρό τον ξυρίζουν το βράδυ της Τρίτης.
"Αυτή η Μπάρσα δεν μπορεί να αποκλειστεί από αυτή την Τσέλσι...."
κατι παρομοιο σκεφτηκα κι εγω λιγο μετα το ματς! ειπα "δεν γινεται αυτη η τσελσι να ειναι στον τελικο....."
Και δε θα ειναι. Το camp nou θα μιλησει και παλι!!!
Για το ματς, σε γενικες γραμμες με καλυψες. Συνηθως κατι τετοιες βραδιες απλα στεναχωριεμαι. Αλλα σημερα εκνευριστηκα. Οχι με την ομαδα. Αυτο δεν το κανα ποτε και δεν θα το κανω και τωρα. Τα ειχα με την ατυχια μας (ή αν θες, με την τυχη τους). Η τσελσι εκανε αυτο που μπορει, ενω ειχε την τυχη να σκοραρει στη μοναδικη της φαση αλλα και να κρατησει το μηδεν. Σιγουρα δεν πηγαμε τοσο καλα, αλλα ακομα κι ετσι, το γηπεδο εγερνε!
Εμπνευση και καθαρο μυαλο δεν υπηρχαν, αλλα στη μουχλα του λονδινου που να βρεθουν :)
Τελικα κατι τετοιες βραδιες δε στεναχωριεμαι για πολυ! Και ηδη ανυπομονω για την επομενη μεγαλη στιγμη της αγαπημενης μου μπαρσα! Εσεις; :)
Tilemaxx και οι άλλοι παίκτες δισεκατομμυρίων είναι
Λιγότερων μεν, αλλά πόσο πιό διαφορετικά θα έπαιζε ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός;
τα είπες όλα μέσα σε λίγες γραμμές.
Νίκο δεν έχω λόγια! Συμφωνώ τόσο πολύ μαζί σου, αλλά και ο τρόπος που τα εκφράζεις είναι εκπληκτικός!!!
Δημοσίευση σχολίου