Φάκελος Boixos Nois Μέρος 7ο. Κυνήγι Δικαίων & Αδίκων Ή Κάθαρση?

του Νίκου Περπερίδη

«- Οι στρατηγικές που ακολουθούνταν έως τώρα, ήταν προσωρινές και δεν έπειθαν. Όποτε οι Boixos Nois αντιδρούσαν, κάναμε πίσω. Υπήρχαν φυσικά άνθρωποι που δούλευαν πάνω στα θέματα βίας, αλλά τίποτα οργανωμένο. Όπως γνωρίζετε όλοι επίσης, όλοι οι φάκελοι που αφορούν μέλη των Boixos, έχουν μυστηριωδώς εξαφανιστεί.» (συνέντευξη του υπεύθυνου ασφαλείας της διοίκησης Λαπόρτα , Μάιος 2004).

Τα πράγματα για τους Boixos Nois από το καλοκαίρι του 2003, φαίνεται να αλλάζουν δραματικά. Μετά την αποχώρηση Γκασπάρ (Φεβ 2003) και την μεταβατική διοίκηση Ρέινα, τις τύχες του συλλόγου αναλαμβάνει η διοίκηση Λαπόρτα. Δηλώνει αποφασισμένη να τους απομακρύνει από τον σύλλογο και συνεργάζεται στενά με τις διωκτικές αρχές. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ήδη η βάση των Boixos ήταν διαιρεμένη. Πολλά μέλη τους είχαν ήδη αποχωρήσει, είτε για να διαφύγουν της προσοχής της αστυνομίας, είτε λόγω των μεταξύ τους, ιδεολογικών διαφορών.

Στον πρώτο επίσημο αγώνα για το πρωτάθλημα την αγωνιστική περίοδο 2003-04, επιτρέπεται η είσοδος στο γήπεδο μόνο 20 μελών του συνδέσμου, οι οποίοι φωνάζουν συνθήματα: «- Ένα πραγματικό μέλος , μένει έξω από το γήπεδο…» ενώ στην διάρκεια εκείνης της χρονιάς, η παρουσία τους στους εντός έδρας αγώνες, δεν ξεπερνά ποτέ σε αριθμό, τα 50 άτομα.

Οι δύο αγώνες απέναντι στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, την ίδια σεζόν, αφιερώνονται στην μνήμη του Manuel Rios Suarez (που έχασε τη ζωή του σε επεισόδια). Πριν τον αγώνα στο Camp Nou, οι δύο ομάδες κρατούν ένα πανό που αναγράφει “Όχι Στη Βία,” Η επίσημη Μπάρσα φτιάχνει κοντά στον περιβάλλον χώρο του σταδίου έναν “τοίχο κατά της βίας.” Εκατοντάδες φίλαθλοι αλλά και επισκέπτες από άλλες χώρες υπογράφουν πάνω του. Οι Boixos Nois σβήνουν με graffiti τις υπογραφές και αναγράφουν απειλητικά συνθήματα κατά της νέας διοίκησης.

Η βία εντωμεταξύ εκτός γηπέδου συνεχίζεται, αν και σε μικρότερη συχνότητα σε σχέση με παρελθόντα έτη. Μέλη των Casuals FCB και των Boixos Nois που συχνάζουν σε μπαρ στις γύρω από το Camp Nou περιοχές, επιτίθενται σε φιλοξενούμενους οπαδούς αλλά και σε φίλους της Μπάρσα.  Οι εκτός έδρας αναμετρήσεις της ομάδας, εξακολουθούν να αποτελούν άλυτο πρόβλημα. Boixos και Casuals επιτίθενται εντός γηπέδων, σε άλλους συνδέσμους της Μπάρσα, αρπάζοντας πανό, ντραμς και προπηλακίζοντας κόσμο.

Ταυτόχρονα οι επιθέσεις και οι προσβολές στην διοίκηση Λαπόρτα και στον ίδιο προσωπικά, συνεχίζονται μέχρι και το 2009, όταν τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς στο Μόναχο, μέλη των Boixos Nois επιτίθενται σε άτομα της προσωπικής ασφάλειας του προέδρου. Αναγνωρίζεται ο άνθρωπος που τους πούλησε τα εισιτήρια για να μεταβούν στο Μόναχο και να “παρακολουθήσουν” τον αγώνα της Μπάρσα απέναντι στην Μπάγερν.  Πρόκειται για τον γραμματέα ενός κατά τ’ άλλα φιλήσυχου συνδέσμου, της La Pena Barcelonista Riojana De Logrono. Ο σύνδεσμος δηλώνει άγνοια για την κίνηση του μέλους της και τον αποβάλει από τις τάξεις του.

Ωστόσο η διοίκηση Λαπόρτα κατηγορείται από μερίδα φιλάθλων που ισχυρίζεται ότι τα σκληρά μέτρα και ο αποκλεισμός από το γήπεδο των Boixos Nois και των Casuals, συμπαρασύρει και άλλους συνδέσμους που ουδεμία σχέση έχουν με βίαιες συμπεριφορές. Στην επταετία Λαπόρτα συνέβησαν πολλά περιστατικά με πρωταγωνιστές τους οργανωμένους και την διοίκηση του Καταλανού δικηγόρου, κάποια από τα οποία αναφέρονται στον Φάκελο Λαπόρτα οπότε εκτιμώ ότι δεν χρειάζεται να αναπαράγουμε και εδώ. Οι Boixos Nois πάντως, σταδιακά περιορίζονται και η δράση τους μειώνεται.

Από το καλοκαίρι του 2010 η διοίκηση Λαπόρτα αποτελεί παρελθόν. Αναλαμβάνει ο Σάντρο Ροσέλ. Οι Boixos Nois εν έτη 2012 εξακολουθούν να υφίστανται, (έχουν και την δική τους επίσημη ιστοσελίδα στο διαδίκτυο) ωστόσο η παρουσία τους στις εντός έδρας αναμετρήσεις της Μπάρσα είναι αχνή και δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Από το (φτωχό) δείγμα των δύο επισκέψεων μου στο Camp Nou (2005 και 2007) ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταθέσω τίποτα το μεμπτό.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μέσα σε ένα διάστημα 30 χρόνων από την ίδρυση τους, οι σχέσεις των Boixos Nois με τις εκάστοτε διοικήσεις του συλλόγου, ήταν στο σύνολο τους διφορούμενες. Σίγουρα έγιναν λάθος εκτιμήσεις, καθώς κάποιες διοικήσεις τους παραχώρησαν προνόμια, θέλοντας να τους κρατήσουν μακριά από ακρότητες εντός του Camp Nou, θεωρώντας (κατά την γνώμη μου λανθασμένα) ότι μόνο εκεί καθρεφτίζεται η εικόνα του συλλόγου.

Από την άλλη μεριά, η ιδιαίτερη πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα της Μπάρσα, υπήρξε ευχή και κατάρα για τους ίδιους τους χούλιγκανς. Σε μια περιοχή με τόσο ευαίσθητες και εύθραυστες ισορροπίες, όπως η Καταλονία, βρήκαν τον χώρο που χρειαζόταν και προτάσσοντας τον ριζοσπαστικό Καταλανικό εθνικισμό, προχώρησαν σε ακρότητες που καμία σχέση δεν είχαν με τις ιδέες που “θεωρητικά” ευαγγελίζονταν. Ωστόσο κάποιες ακροδεξιές και εθνικιστικές αντιλήψεις που εισχώρησαν πολύ νωρίς στα ενδότερα τους, προκάλεσαν την διάσπαση του πυρήνα τους και έφεραν νομοτελειακά την περιθωριοποίηση τους.

Ζήτησα ενόσω επεξεργαζόμουν αυτόν τον Φάκελο, από τον φίλο Dimo El Grec, που ζει στην Βαρκελώνη, να μου μεταφέρει (όσο είναι δυνατόν), πως ο ίδιος οσμίζεται την αντίληψη και την γνώμη των απλών ανθρώπων εκεί , για τους Boixos Nois. Μου μετέφερε λιτά ότι ο κόσμος δεν τους βλέπει με καλό μάτι και τους θεωρεί χούλιγκανς. Θα μπορούσε να είναι και αλλιώς?

El Capita

Σημείωση : και τα 7 μέρη του Φακέλου μπορείτε να τα βρείτε συγκεντρωμένα εδώ.

Πηγές: Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του Φακέλου, βασίστηκε στην μελέτη του Ramon Spaaij, λέκτορα και ερευνητή σε δύο πανεπιστήμια κοινωνιολογίας , στο Άμστερνταμ και την Μελβούρνη , όπως αυτή αποτυπώθηκε στο εξαιρετικό βιβλίο “Undestanding Football Hooligansm (2006)”. Άλλες πηγές : La Vanguardia , El Mundo Deportivo , Sport , wikipedia , Guardian , boixosnois.com ,ultras-tifo.net.