Βραδιά ασορτί με το πρόσφατο παρελθόν

Του Κώστα Μαρούντα

Η χρονιά έκλεισε όπως άρχισε. Με τη Μπαρσελόνα, δηλαδή, να επιδίδεται στο γνώριμο έργο των τελευταίων χρόνων. Να σηκώνει κύπελλα. Το κύπελλο Ισπανίας βρίσκεται πια στην τροπαιοθήκη της ομάδας, σηματοδοτώντας ένα ευχάριστο και ιστορικό κλείσιμο όχι μόνο μιας χρονιάς, αλλά και ενός κύκλου ολόκληρου. Με τη νίκη της επί της Μπιλμπάο η ομάδα απέτρεψε τα ρέκβιεμ και τα μνημόσυνα, και μετέτρεψε το κύκνειο άσμα σε πανηγύρι και χαρά. Αλλά και σε αίτιο εκθειασμών και αναγνώρισης. Στα ανθρώπινα υπάρχει πάντα η τάση να ξεχνιούνται όλα τα καλά και να εστιάζεται η προσοχή στα άσχημα. Και αυτή η ρημάδα η τελευταία εντύπωση είναι αυτή που ενίοτε προκαλεί τριγμούς. Αν η ομάδα του Γκουαρντιόλα, στην αποχαιρετιστήρια του παράσταση, έχανε, τις συζητήσεις και τα δημοσιεύματα κατά πως φαίνεται θα μονοπωλούσαν επικήδειοι και ίσως και κακεντρέχεια. Η χαρά του κάθε πικραμένου, που λέει και η πιάτσα...

Είχαν πολλά να πουν σε αυτόν τον αγώνα οι μπλαουγκράνα. Όμως, οι ίδιοι οι παίκτες δεν είχαν καμία διάθεση για μια αρνητική τροπή των πραγμάτων. Πήραν την κατάσταση πάνω τους και ξεμπέρδεψαν σχετικά γρήγορα με τον αντίπαλο. Είναι, πια, σίγουρο πως όλο αυτό τον καιρό που μεσολάβησε από το τελευταίο παιχνίδι μέχρι τον τελικό, θα πέρασαν από το νου τους όλα τα όμορφα της εποχής Πεπ. Και θα πείσμωσαν στη σκέψη και μόνο των όσων ακούστηκαν φέτος και όσων θα λέγονταν σε ενδεχόμενη ήττα στον τελικό από την Αθλετίκ. Το αποτέλεσμα-σκορ γνωστό. Η πραγματικότητα είναι μια και δεν αλλάζει. Η Μπαρσελόνα, δίπλα στο Μουντιάλ Συλλόγων, στο σούπερ καπ Ευρώπης, στο σούπερ καπ Ισπανίας, συμπλήρωσε την για άλλη μια χρονιά πλουσιότατη συλλογή, παίρνοντας και το δεύτερο στην ιεραρχία εγχώριο τίτλο, το Κύπελλο. Καθόλου άσχημα για μια χρονιά που δεν εξελίχθηκε όπως θα την θέλαμε ακριβώς. Το έχω πει και θα το πω για τελευταία φορά. Καμία ομάδα δεν μπορεί για συνεχόμενες χρονιές να φορτσάρει. Αυτό είναι κάτι ξένο προς τις ανθρώπινες δυνάμεις. Παρόλα αυτά, όμως, η Μπάρσα με τα όποια κενά, με τις όποιες αδυναμίες, με τις όποιες ραθυμίες, εμφάνισε, λειτούργησε και φέτος ως σεσημασμένη κουποσυλλέκτρια. Και αν για τον βαρκελωνισμό οι τίτλοι είναι κάτι το δευτερεύον, φέτος οι ποδοσφαιριστές και ο προπονητής τους απέδειξαν πως όταν «το έχεις» το πράγμα, το αποδεικνύεις, ακόμα και σε μια αγωνιστική περίοδο που δεν εντυπωσιάζεις. Ή μήπως φέτος η ομάδα έκανε μια γήινη πορεία, ενώ τα προηγούμενα χρόνια, κινιόταν σε άλλες σφαίρες; Αυτό είναι ένα ερώτημα που ο καθένας είναι ελεύθερος να απαντήσει κατά το δοκούν. Το βέβαιο είναι πως η τελευταία βραδιά ήταν ασορτί με τις προηγούμενες μεγάλες. Όταν μια ομάδα που έχει συγκλονίσει το άθλημα, στα σχετικά κάτω της κάνει αυτά που έκανε φέτος η Μπαρσελόνα, τότε έχουμε να κάνουμε όντως με μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές συγχορδίες ever.

Η Μπιλμπάο δεν τα κατάφερε τελικά. Στις δύο καθοριστικές αναμετρήσεις, με Μπαρσελόνα και Ατλέτικο Μαδρίτης, ηττήθηκε κατά κράτος. Δεν ανταποκρίθηκε στο ύψος των περιστάσεων και δεν έφτασε στην πολυπόθητη κατάκτηση ενός τροπαίου. Αυτό δεν σβήνει τα όσα καλά είδαμε από την ομάδα αυτή, όμως δεν παύει να συνιστά κάποιας μορφής αποτυχία. Το μέλλον είναι αυτό που θα δείξει με τον πιο καταλυτικό τρόπο, αν τα φετινά ήταν έκλαμψη ή θεμέλιο για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Αυτή τη στιγμή εγώ προσωπικά δεν μπορώ να δώσω καμία απάντηση.

Αλλά, εμάς, μας ενδιαφέρει μονάχα το μέλλον της Μπαρσελόνα. Η προίκα που άφησε ο Γκουαρντιόλα είναι παραφορτωμένη θα λέγαμε. Θα μπορέσει ο Βιλανόβα να δημιουργήσει τη δική του που θα παραδώσει κάποια στιγμή στον επόμενο; Ελπίζουμε πως ναι, και δεν έχουμε παρά να ευχαριστήσουμε τον άνθρωπο των ρεκόρ, και να ευχηθούμε ότι το καλύτερο στον καινούριο ηνιοκράτη, στον στρατηγό που θα οδηγήσει την ομάδα στις πολεμικές μάχες του μέλλοντος. Το σάλπισμα του μέλλοντος έχει εδώ και καιρό ακουστεί…

ΥΓ. Η καλή μπάλα, δηλαδή η Μπαρσελόνα, ήδη λείπει από σύσσωμο το ευρωπαικό ποδόσφαιρο. Σε λίγους μήνες από τώρα, ας ξαναρχίσει η απόπειρα για την «επιστροφή του ποδοσφαίρου» στην κορυφή της Ευρώπης, αλλά και του ποδοσφαιρικού ενδιαφέροντος. Άλλη Τσέλσι παλεύεται άραγε;