Το θαυμάσιο συγκρότημα του Σοφού

Αποδίδει τιμές στον άθλο του Ολυμπιακού ο Κώστας Μαρούντας

Το final four της Κωνσταντινούπολης ολοκληρώθηκε με μεγάλους και δίκαιους θριαμβευτές τα θαυμάσια πιτσιρίκια του σοφού και μεγάλου Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ζήσαμε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές που ολοκληρώθηκαν επιτυχώς σε έναν τελικό και δεν μπορούμε παρά να βγάλουμε το καπέλο σε μια ομάδα που μέχρι τον Ιανουάριο προκαλούσε αρνητικότατα σχόλια και δεν κατάφερνε να φέρνει στο ΣΕΦ ούτε καν τον κόσμο της. Η μετάλλαξη υπήρξε ολική. Πρώτα θύματα οι τούρκοι της Εφές και της Γαλατά. Έπειτα η Σιένα και στο τέλος η Μπαρσελόνα και η ΤΣΣΚΑ. Κλιμακωτό σάρωμα που έφερε στον Πειραιά την κούπα. Μετά από όλα αυτά τα μπασκετικά θαύματα, που όμως έχουν μπασκετική τεκμηρίωση, υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει για το δίκαιο ή το άδικο του πράγματος;

Ο Ολυμπιακός έστησε με πολλή δουλειά και τον ανάλογο ιδρώτα μια ομάδα ΟΜΑΔΑ,με αξιοποίηση των δυνατοτήτων όλων σχεδόν των παικτών του σε συνδυασμό με τον δημιούργικό καταμερισμό που επέβαλλε η σεβάσμια προσωπικότητα του Ντούντα. Physical game, σφιχτή άμυνα και θράσος στην επίθεση, τα μυστικά της επιτυχίας. Και όσο έρχονταν οι επιτυχίες τόσο σμιλευόταν ταυτότητα και άλλαζε η ψυχολογία. Κάποια στιγμή το πίστεψαν και το μόνο που απέμενε ήταν να διεκδικήσουν στο παρκέ τα « δικαιώματα» τους. Το έκαναν, τους βγήκε και τώρα δίκαια πανηγυρίζουν. Το κατόρθωμα του φετινού Ολυμπιακού να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης σηματοδοτεί ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα στην ιστορία του θεσμού.

Και η ΤΣΣΚΑ; Όλη τη χρονιά είχε δημιουργήσει αέρα φαβορί. Είχε πολλά καλά στοιχεία που φαίνονταν στους αγώνες της ευδιάκριτα. Όμως, δεν ήταν άτρωτη. Όταν παρακολούθησα την ήττα της στην Τουρκία από τη Γαλατά, κατανόησα ότι είναι πολύ καλή ομάδα, αλλά με κάποιες τρύπες που όποιος τις διέβλεπε είχε τύχη. Ήταν ποτέ δυνατόν ο Ομπράντοβιτς και ο Ίβκοβιτς να μην τις ανακαλύψουν; Ο πρώτος δεν πανηγύρισε στον ημιτελικό, παρά την τιτάνια προσπάθεια των παικτών του, γιατί, πέρα από το λάθος της τελευταίας επίθεσης, φρόντισαν και κάποιοι άλλοι παράγοντες, που με τα σφυρίγματα τους έδειξαν με τον πιο πασιφανή τρόπο την επιθυμία τους να πιάσουν οι επενδύσεις της ΤΣΣΚΑ. Ο δεύτερος, ο Ντούντα, μπορεί να σιχτίρισε και να τρόμαξε από το άγχος και τις αδυναμίες των παικτών του για τριάντα λεπτά, αλλά δεν έχασε την πίστη του. Στο πρώτο σερί ανακτήθηκε και το θάρρος των παικτών του και εγένετο η επική ανατροπή. Για τους ρώσους, το μόνο που έχω να πω είναι ότι έβγαλαν μόνοι τους τα μάτια τους. ο Καζλάουσκας είναι ένας ικανός προπονητής που δουλεύει όμως αποκλειστικά και μόνο το plan A. Αν του βγει, θα κερδίσει και θα συγκεντρώσει τα εύσημα. Αν όχι, θα πάθει νίλες, γιατί δεν έχει καμία δυνατότητα για εναλλακτικά σχέδια. Έτσι, έχει φανεί κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Και στον τελικό της Κωνσταντινούπολης δικαίωσε αυτό το συμπέρασμα.

Και η Μπάρσα; Τα έγραψε με περισσή ευστοχία-μεγαλύτερη από αυτή των παικτών του Πασκουάλ, κατά τη γνώμη μου, ο Χρήστος Σούτος. Εγώ μονάχα να προσθέσω ότι η φετινή Μπάρσα είχε συγκεκριμένα καλά στοιχεία που απλά δεν έφταναν για να τη φέρουν στην κορυφή της Ευρώπης, αν δεν γίνονταν ατομικές κυρίως υπερβάσεις. Δεν έγιναν αυτές στον ημιτελικό, οπότε αντίο ζωή… Όσο αφορά το μέλλον, θα συμφωνήσω και εδώ με το Χρήστο Σούτο. Η μπασκετική Μπάρσα αν θέλει να επανέλθει στο υψηλότερο επίπεδο, πρέπει να αναδιατάξει τους τωρινούς όρους. Με λίγα λόγια, καλύτερες επιλογές στη σύνθεση του ρόστερ της επόμενης χρονιάς. Με ορισμένους παίκτες που έχει τώρα στις τάξεις της, θα αρκείται σε προκρίσεις στους 4 και θα είναι και ευχαριστημένη. Όσο επαχθές και αν ακούγεται αυτό, εγώ αυτό πιστεύω, προσδοκώντας κάτι το καλύτερο του χρόνου.