Σκέφτομαι και γράφω... για τη Barça

Σκέφτεται και γράφει ο Γιώργος Μπέγκος

Από την ημέρα που τελείωσε ο Τελικός του Κυπέλλου προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου για την ομάδα μας και να κάνω έναν απολογισμό της φετινής σεζόν αλλά ματαιοπονούσα.

Η περιρρέουσα πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα είναι αδύνατον να αφήσει ανεπηρέαστο τον οποιονδήποτε. Λίγο έως πολύ, μια ατάκα, μια κουβέντα, μια συζήτηση είναι στην ημερήσια διάταξη είτε κάποιος το επιδιώκει είτε όχι. Οπότε που μυαλό για μπάλα και Barça...

Ως σήμερα!!!

Γιατί μέσα σε όλον αυτό τον πανικό που επικρατεί ο καθένας προσπαθεί να βρει μια αχτίδα χαράς. Για μένα είναι η Barça και δεν σκοπεύω να την χάσω ξανά όπως την έχασα σε μεγάλο βαθμό το τελευταίο διάστημα.

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τη φετινή σεζόν με μια λέξη, αυτή θα ήταν «περίεργη». «Περίεργη» μεν, με θετικό πρόσημο δε.

Και εξηγούμαι…

Το ποδοσφαιρικό θέαμα που παρουσίασε φέτος η Barça ήταν για ακόμα μια χρονιά εκπληκτικό. Όσοι παρακολούθησαν τα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας είναι βέβαιο πως όταν τελείωνε το ματς ήταν «γεμάτοι» ποδόσφαιρο, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων.

Είδαμε καινούρια πράγματα, όπως την άμυνα με τους τρεις μπακ, η οποία μπορεί να μη λειτούργησε όπως θα ήθελε ο Πεπ σε ολόκληρη τη χρονιά, αλλά στα ματς που αυτό έγινε νομίζω πως παρακολουθήσαμε την κορύφωση του ποδοσφαιρικού θεάματος που προσέφερε η Pep Team αυτά τα τέσσερα χρόνια.

Ακόμα και για τους λάτρεις των τίτλων, η χρονιά κρίνεται επιτυχημένη, καθώς η ομάδα κατέκτησε τέσσερις.

Δεν θα πω πως δεν με στενοχώρησε η απώλεια του Πρωταθλήματος και του Champions League. Συνειδητοποίησα όμως πως αυτό συνέβη σε πολύ μικρότερο βαθμό απ’ ότι φανταζόμουν.

Οι λόγοι? Πολύ απλοί!

Το Champions League χάθηκε εξαιτίας τεράστιας ατυχίας στους δυο ημιτελικούς. Η ομάδα που αντιμετωπίσαμε το μόνο που δεν έπαιξε ήταν ποδόσφαιρο. Ακόμα όμως και απέναντι σε έναν αντίπαλο με τόσο αμυντική τακτική, που προσπαθεί να κλέψει την πρόκριση και όχι να την κερδίσει, οι ποδοσφαιριστές δημιούργησαν πολλές φάσεις οι οποίες κατέληξαν στα δοκάρια ή ελάχιστα άουτ. Η προσπάθεια να διασπάσεις μια τόσο στιβαρή άμυνα θεωρώ πως είναι ιδιαιτέρως ψυχοφθόρα και κουραστική. Ειλικρινά δεν έχω να προσάψω τίποτα σε κανέναν από την ομάδα για αυτό τον αποκλεισμό.

Όσον αφορά το Πρωτάθλημα η ομάδα πλήρωσε και δικά της λάθη, αλλά και διαιτητικά. Η αγωνιστική αστάθεια ήταν το χαρακτηριστικό του φετινού Πρωταθλήματος για την Barça. Όπως έγραψα και πιο πάνω, υπήρξαν ματς στα οποία έφτασε στην κορύφωση του ποδοσφαιρικού θεάματος που προσέφερε, αλλά υπήρξαν και ματς που ήταν αγνώριστη και ίσως υπεροπτική κάποιες φορές, περισσότερο από υπερβολική εμπιστοσύνη στις δυνατότητές της παρά από υποτίμηση του αντιπάλου.

Η ατυχία των τραυματισμών ήταν και αυτή ένας σοβαρότατος ανασταλτικός παράγοντας στους όποιους σχεδιασμούς είχε κάνει ο Πεπ για τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού της ομάδας. Και παρά το γεγονός πως έβγαλε λαγούς από το καπέλο του (Cuenca, Tello), η αμυντική λειψανδρία πιστεύω πως στοίχισε.

Και βέβαια οι καλοί άνθρωποι με τις σφυρίχτρες έβαλαν το χεράκι τους. Κυριολεκτικά. Δεν θέλω να σταθώ σε πέναλτι που έγιναν και δεν δόθηκαν πάνω στην εξέλιξη του παιχνιδιού από ένα μαρκάρισμα ή ένα σπρώξιμο. Θα σταθώ όμως στα χέρια. Χέρια! Πολλά χέρια! Από τα χέρια, και μόνο από αυτά, που δεν δόθηκαν στα ματς της Barça και της Μαδρίτης η κατάσταση θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική. Βέβαια χάρηκα ιδιαιτέρως με τη στάση που κράτησε ολόκληρο το οικοδόμημα του Συλλόγου απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Στάση υπερήφανη, όπως αρμόζει στην ομάδα μας και όχι κλαυθμοί και οδυρμοί όπως αυτοί που έρχονταν από Μαδρίτη μεριά όποτε κάτι δεν πήγαινε καλά.

Και ο βασικότερος λόγος που η στεναχώρια μου ήταν και είναι περιορισμένη?

Όσο και να το θέλουν στη Μαδρίτη, στο Λονδίνο ή παλιότερα στο Μιλάνο, αυτά τα τέσσερα χρόνια η μοναδική ομάδα που θα μνημονεύεται από τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους θα είναι η καλύτερη ομάδα που είδε ως τώρα ο πλανήτης, η Barça του Josep Guardiola. Τα υπόλοιπα είναι στατιστικά «λάθη» και ως απλές στατιστικές θα μείνουν στην Ιστορία!