El Salvador. Μέρος 8ο

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ

Η επιστροφή του στην Μπαρσελόνα το 1988 σε ρόλο αυτή τη φορά προπονητή, ήταν σχεδόν καρμικό να συμβεί. Η φιλοσοφία του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου μεταλαμπαδεύτηκε στην Μασία, την περίφημη ακαδημία των Καταλανών. O Κρόιφ έκανε πράξη το όραμα του Ρίνους Μίχελς, του Λαουεράνο Λουίζ (που έλεγε ότι η τεχνική των παικτών πρέπει να υπερβαίνει τις φυσικές τους ικανότητες), αλλά πάνω απ’ όλα εφάρμοσε την δική του ξεχωριστή φιλοσοφία και απαίτησε τον απόλυτο έλεγχο στο ποδοσφαιρικό τμήμα να τον έχει ο προπονητής και μόνο.

Νέες ασκήσεις προστέθηκαν στις προπονήσεις όπως τα Rondos, το γνωστό μας “κορόιδο” δηλαδή, κάτι που τότε θεωρήθηκε καθαρή τρέλα αλλά είχε σαφέστατη στόχευση, όπως ο ίδιος ο Κρόιφ εξηγούσε : «-Σε μικρό χώρο, η κίνηση πρέπει να είναι διαρκής και οι πάσες χειρουργικής ακρίβειας. Μπορείς να κλείσεις τον χώρο πιο αποτελεσματικά όταν αλλάζεις πάσες διατηρώντας την κατοχή και αναγκάζοντας τον αντίπαλο να κινείται σε συγκεκριμένους χώρους, αντί να προσπαθείς απλά να κερδίσεις την μπάλα χρησιμοποιώντας ατομικά μαρκαρίσματα.»

«-Οι καλύτερες ομάδες, βασίζονται σε γηγενείς ποδοσφαιριστές. Ούτε εγώ, ούτε ο σύλλογος θέλουμε να επαναληφθεί η ιστορία. Για να επιτύχουμε, πρέπει να αλλάξουμε την ιστορία.» Γιόχαν Κρόιφ.

Σημαντικοί ποδοσφαιριστές επίσης αποκτήθηκαν αλλά και γηγενείς από την Μασία και όχι μόνο, αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο σύλλογος με τον Κρόιφ στο τιμόνι κέρδισε συνολικά 11 τίτλους από το 1988 μέχρι το 1996, δίνοντας στην Μπάρσα το προσωνύμιο “dream team” όταν το 1992 κέρδισε στο Γουέμπλεϊ και τον 1^ο τίτλο πρωταθλητή Ευρώπης στην ιστορία της. Αυτό που δεν είχε καταφέρει φορώντας τα μπλαουγκράνα ο El Salvador, να οδηγήσει δηλαδή την Μπάρσα στην κορυφή της Ευρώπης, το έκανε ως προπονητής της στο ίδιο γήπεδο που είχε στεφθεί το 1971 για 1^η φορά ο ίδιος, πρωταθλητής Ευρώπης.

Το πάθος του για το τσιγάρο όμως, παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή. Το 1991 όλη η Καταλονία κρεμόταν από τα χέρια του κυρίου Πετί, του καρδιολόγου που ανέλαβε να τον υποβάλει σε επέμβαση μπάι πας. Η εγχείρηση πέτυχε και μάλιστα ο Κρόιφ κλονισμένος από την περιπέτεια του, που του θύμησε τον θάνατο του πατέρα του από παρόμοια αίτια, συμμετείχε σε διαφημιστική εκστρατεία κατά του καπνίσματος, ενώ αντικατέστησε το τσιγάρο με ένα γλειφιτζούρι που έγινε σήμα κατατεθέν του. Η πίεση που είχε το πόστο του προπονητή σε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο, ήταν ούτως η άλλως μεγάλη και το κάπνισμα δεν την μείωνε στο ελάχιστο.

Στο μεταξύ οι σχέσεις του με την διοίκηση μετά κυρίως το 1994 και τον χαμένο τελικό της Αθήνας, δεν ήταν και οι καλύτερες, χωρίς ο ίδιος να είναι άμοιρος ευθυνών. Είχε πάρει την απόφαση να χτίσει από την αρχή την ομάδα, αφήνοντας σημαντικούς παίκτες να αποχωρήσουν. Ωστόσο δεν θα είχε ξανά στην διάθεση του, τα χρονικά περιθώρια του 1988.  Έτσι το 1996 απολύθηκε, ελάχιστες εβδομάδες πριν την λήξη της αγωνιστικής περιόδου, κάτι που του στοίχισε όπως ο ίδιος ομολόγησε αργότερα: «-Δεν περιμένεις ότι κάτι θα κρατήσει για πάντα, ωστόσο υπήρχαν καλύτεροι τρόποι για να τελειώσει εκείνη η περίοδος»

Ο Κρόιφ παρέμεινε μέχρι και την πρόσφατη περίοδο Γκουαρντιόλα (2008-12), ο οποίος και τον ξεπέρασε, ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου. Ακόμη και σήμερα εν έτη 2012, ο λόγος του και η επιρροή του σε ότι έχει να κάνει με την Μπαρσελόνα, αποτελούν ένα είδος ιερού ευαγγελίου στην Βαρκελώνη και δεν είναι τυχαίο ότι ο άνθρωπος που τελικά τον άφησε πίσω σε σύνολο κερδισμένων τίτλων ως προπονητής της Μπάρσα, ο Πεπ Γκουαρντιόλα δηλαδή, υπήρξε προσωπική εισήγηση του ίδιου του Κρόιφ, προς την διοίκηση του συλλόγου πριν από 4 χρόνια. Κατά έναν περίεργο τρόπο η ιστορία επαναλήφθηκε με τον Κρόιφ να γίνεται ..Μίχελς και τον Γκουαρντιόλα να γίνεται ..Κρόιφ.

Ο Κρόιφ τιμήθηκε το 2006 από το κοινοβούλιο της Καταλονίας, με τον σταυρό του Σαν Ζόρντι, ύψιστη διάκριση στην Καταλονία.

Το 2009, αναδείχθηκε από την IFFHS Παίκτης Του Αιώνα στην Ευρώπη, αφήνοντας πίσω του μυθικούς παίκτες όπως οι Μπεκενμπάουερ, Ντι Στέφανο (πολιτογραφημένος Ισπανός) Πούσκας, Μπέστ, Πλατινί κ.α.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η κουβέντα για το ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών δεν θα τελειώσει ποτέ και τελικά εκτιμώ ότι δεν πρόκειται ποτέ να καταλήξει και πουθενά. Διαφορετικές εποχές, διαφορετικές καταστάσεις, διαφορετικά κριτήρια και η υποκειμενικότητα που εκ φύσεως περιβάλλει το ανθρώπινο είδος, δεν θα επιτρέψουν ποτέ να εξαχθεί ένα αντικειμενικό αποτέλεσμα.

Ωστόσο εξετάζοντας το σύνολο της προσωπικότητας αυτών που διεκδικούν τον συγκεκριμένο τίτλο και βλέποντας και την πορεία που διέγραψαν αφού αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση, νομίζω ότι η συμβολή του Γιόχαν Κρόιφ στην διαμόρφωση του παγκόσμιου DNA του ποδοσφαίρου, κυρίως σε επίπεδο τακτικής αλλά και σε επίπεδο σεβασμού και αναγνώρισης που τυγχάνουν πλέον οι σύγχρονοι ποδοσφαιριστές, ήταν καθοριστική. Υπήρχε η ζωγραφική πριν τον Πικάσο και η ζωγραφική μετά τον Πικάσο. Υπήρχε επίσης το ποδόσφαιρο προ Κρόιφ και το ποδόσφαιρο μετά τον Κρόιφ.

Σε συνδυασμό με την αέρινη και σαγηνευτική παρουσία του στους αγωνιστικούς χώρους ως παίκτης, ο ιπτάμενος Ολλανδός είναι μία από τις συγκλονιστικότερες και για τον υπογράφοντα, αιρετικά τολμώ να πω, η συγκλονιστικότερη μορφή έως σήμερα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.  Γιόχαν Κρόιφ λοιπόν, ή αλλιώς ο ιεραπόστολος του totaalvoetvbal. Όλες οι ενστάσεις δεκτές..

Υ.Γ.1 Για τα πεπραγμένα του λατρεμένου Κρόιφ στην Μπάρσα, τόσο ως παίκτης αρχικά, όσο και ως προπονητής στη συνέχεια, θα ακολουθήσει μελλοντικά ξεχωριστό αφιέρωμα, όπως του αξίζει και του αρμόζει. Εδώ επιχειρήθηκε απλά μια συνολική καταγραφή της προσωπικότητας του.

Υ.Γ.2 .Ο παππούς μου, ήταν ο άνθρωπος που με έμαθε να αγαπάω τον Γιόχαν Κρόιφ. Είμαι σίγουρος ότι θα χαμογελάει διαβάζοντας αυτές τις γραμμές από εκεί ψηλά. Θέμη Ιακωβίδη, αυτό το άρθρο σου ανήκει..