Iσπανική ραψωδία

Αναλύει τον τελικό του Euro ο Κώστας Μαρούντας

Τα φώτα έπεσαν, τα γήπεδα άδειασαν, ήρθε η ώρα του απολογισμού και της κάπως άβολης και μελαγχολικής επαναφοράς στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Όμως, εκεί δίπλα στην ισπανική σημαία πάντα θα υπάρχει λάμψη. Το απότοκο των αγωνιστικών πεπραγμένων και των επιτυχιών της εθνικής ομάδας της χώρας. 

Το Euro τελείωσε, αλλά μόλις τώρα αρχίζει η περιήγηση της εθνικής ομάδας της Ισπανίας στις πιο ένδοξες σελίδες της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας. Το μεγάλο κατόρθωμα της ομάδας του Ντελ Μπόσκε να κατακτήσει για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση το τρόπαιο, άνοιξε τη συζήτηση για την τοποθέτηση αυτής της ομάδας σε μια από τις κορυφαίες θέσεις στην ιστορική ιεραρχία. Είναι αυτή η Ισπανία η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών; Ο καθένας μπορεί να τοποθετηθεί όπως θέλει. Υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν, υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν. Η κάθε πλευρά έχει τα δικά της επιχειρήματα. Αυτό που δεν αλλάζει είναι πως το ρεκόρ δημιουργήθηκε, υπάρχει και θα συνοδεύει την ομάδα στα επόμενα βήματα της μέσα στο χωροχρόνο. Δύσκολα θα καταρριφθεί πάντως, τουλάχιστον σύντομα. Τόσα χρόνια χρειάστηκαν για να μπορέσει μια εθνική ομάδα να σαρώσει μέσα σε τέσσερα καλοκαίρια ότι βρέθηκε μπροστά της. Δεν ξέρω πότε και αν θα γίνει κάτι παρόμοιο στο άμεσο μέλλον. Η στατιστική και η παράδοση λένε όχι. Η ιστορία θα δείξει. Πάντως, και μόνο που ξεκίνησε, όπως και εξαιτίας της Μπάρσα σε συλλογικό επίπεδο, η κουβέντα για την κατάταξη της εθνικής Ισπανίας στα ψηλότερα πατώματα της ιστορικής υστεροφημίας, μαρτυράται με τον πιο αφοπλιστικό τρόπο το μέγεθος του επιτεύγματος.

Η φετινή Ισπανία κατάφερε να διαψεύσει τους πάντες. Πριν την έναρξη της διοργάνωσης πολλοί μίλαγαν για κάτι κορεσμένα και κουρασμένα παλληκάρια. Υπήρχε ένας μικρός προβληματισμός και μια ανησυχία. Ακόμα και στους ανά τον κόσμο φίλους της ομάδας. Δεν πίστευαν πολλοί ότι για τρίτο τουρνουά θα δύναται ένα ποδοσφαιρικό συγκρότημα να επιβάλει την επικυριαρχία του σε όλους τους άλλους αντιπάλους. Κατά τη διάρκεια των αγώνων οι Ισπανοί έδωσαν τις δικές τους απαντήσεις, αφού έφτασαν στον τελικό με σχετική άνεση. Τα χρειάστηκαν, βέβαια, με την Κροατία, αλλά η Ιρλανδία και η Γαλλία κατάλαβαν πολύ καλά τι σημαίνει ο αντίπαλος να είναι ανώτερος. Στον ημιτελικό η Πορτογαλία στάθηκε με περισσή αξιοπρέπεια. Κοίταξε στα μάτια τους (καλύτερους στο γήπεδο) Ισπανούς, αλλά όλα κρίθηκαν στη διαδικασία των πέναλτι. Εκεί επικρατούν άλλοι όροι, που, όμως, και αυτή τη φορά βάφτηκαν στα χρώματα των φούριας ρόχας. Και την Κυριακή, ο τελικός. Ποιος τελικός; Οι Ισπανοί κράταγαν για το τέλος το καλύτερο. Και εντάξει οι Ιταλοί έμειναν με δέκα παίχτες, αλλά ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την ολοκληρωτική παράσταση των νικητών; Τέτοια σκορ σε τελικό κάθε άλλο παρά συνηθισμένα είναι. Η Ισπανία το πέτυχε και αυτό. Το 4-0 μένει και αυτό στην ιστορία χαρίζοντας τις δικές του σημειολογικές αναφορές στους ιδιοκτήτες του. Αν συνυπολογίσει κανείς και τη σημαντικά καλή παρουσία της ομάδας του Πραντέλι σε ολόκληρη τη διοργάνωση, βρίσκει άλλον έναν λόγο για να βγάλει το καπέλο στην Ισπανία. Όταν απονευρώνεις ένα τόσο νευρώδες-ποδοσφαιρικά-σύνολο, τότε έχεις πετύχει κάτι πολύ σημαντικό. Ποιος, άλλωστε, περίμενε πριν την έναρξη του τελικού τέτοια μονότονη παράσταση από τη μία ομάδα; Ακούσαμε μια ισπανική ραψωδία και τους ευχαριστούμε…

Το Εuro τελείωσε πια. Δεν νομίζω ότι μας απογοήτευσε. Πολλοί κάνουν λόγο για μια μέτρια διοργάνωση. Διαφωνώ. Έχουμε δει χειρότερα πράγματα, από άποψη ποδοσφαιρικής ποιότητας και αριθμού γκολ. Όλες αυτές τις ημέρες το ενδιαφέρον μας παρέμεινε αμείωτο. Με μεγάλο πρωταγωνιστή την Ισπανία, με μεγάλη απογοήτευση την Ολλανδία, οι 16 μονομάχοι προσπάθησαν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους. Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι όχι. Εδώ στην Ελλάδα, εξάλλου, δεν μπορούμε να έχουμε κανένα παράπονο από τη συμμετοχή του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος στην προημιτελική φάση. Το σίγουρο είναι πως θα μας λείψει, γιατί η επόμενη ανάλογη διοργάνωση αργεί ακόμα. Μέχρι το μουντιάλ του 2014 υπάρχει πολύς καιρός. Θα μας αποζημιώσει το confederation, η πρόβα τζενεράλε της τελικής φάσης, άραγε; Το ελπίζουμε, αν και ξέρουμε ότι το ενδιαφέρον είναι εκ των πραγμάτων μικρότερο. Επομένως, μιλάμε για ασπιρίνη σε ανίατη ασθένεια. Τέλος πάντων. Θα περάσει ο καιρός και θα έρθει η στιγμή που θα ακούσουμε ξανά το πρώτο σφύριγμα του εναρκτήριου αγώνα της επόμενης μεγάλης διοργάνωσης μεταξύ εθνικών ομάδων. Προς το παρόν, καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες…