Στον ίλιγγο της τζαμαϊκανής ταχύτητας ο Κώστας Μαρούντας
Και τα ονόματα τους: Κάρτερ, Φρέιτερ, Μπλέικ και Μπολτ. Πια είναι πασίγνωστοι και άξιοι συγχαρητηρίων. Αυτοί είναι οι γρηγορότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Μια συμμορία άπιαστων διακορευτών ρεκόρ και αντιπάλων. Το έχουν ξανακάνει. Το έκαναν και τώρα. Ενδέχεται να το επαναλάβουν. Μακάρι για να μας χαρίσουν και άλλες στιγμές δέους και μεγαλείου. Οι Τζαμαϊκανοί εδώ και καιρό είναι οι κυρίαρχοι των σπριντ. Δεν αρκούνται να κερδίζουν. Θέλουν να το κάνουν με τον πιο εμφατικό τρόπο.
Στο Λονδίνο στην κούρσα των 100 μέτρων, όπως και των 200 μέτρων, το μεγάλο ερώτημα ήταν: θα χάσει ο Μπολτ; Ο πιο ικανός, ίσως και ο μόνος, να του στερήσει την πρώτη θέση ήταν ο ομοτράπεζος και συμπατριώτης του Μπλέικ. Τζαμαϊκανός και αυτός. Τον είχε κερδίσει άλλωστε πολύ πρόσφατα. Αφού, λοιπόν, ο Μπολτ ήταν καλά, στη σκυταλοδρομία θα είχαν και Μπολτ και Μπλέικ μαζί. Ο πρώτος και ο δεύτερος του κόσμου σύμμαχοι στον κοινό σκοπό. Τι το καλύτερο; Τελικό αποτέλεσμα; Οι ΗΠΑ ισοφάρισαν το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά τι να το κάνεις; Η ομάδα της Τζαμάικα τερμάτισε πάλι κάποια σώματα πιο μπροστά. Νέο παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο κάτω από τα 37 δευτερόλεπτα: 36.84. Οι άνθρωποι δεν παίζονται, εκπλήσσουν συνεχώς και σπάνε τα χρονόμετρα. Δικό τους ήταν το προηγούμενο ρεκόρ και άντεξε μόλις ένα χρόνο. Από τη Νταεγού στο Λονδίνο και ποιος ξέρει πότε ξανά και που; Οι Αμερικανοί έκαναν την υπέρβαση και έφτασαν στο σημείο που ήταν η Τζαμάικα φέτος. Αλλά, το 2012 έχουν γίνει και αυτοί πιο γρήγοροι.
Αυτήν τη σκυταλοδρομία την περίμενε όλος ο πλανήτης που ασχολείται με τον αθλητισμό, και δεν έκανε λάθος. Το Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012 έγιναν άλλο ένα ακόμα σημείο αναφοράς για το στίβο και πιο ειδικά την γρήγορη σκυτάλη των 4 επί 100. Προς τέρψη όλων μας. Αλλά, περισσότερο του λαού της Τζαμάικας, και, κυρίως, των ίδιων των σεσημασμένων δραστών. Των αθλητών που έτρεξαν πιο γρήγορα από όλους στην ιστορία την απόσταση. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά και τα χιόνια στα βουνά. Έτσι, και οι Τζαμαϊκανοί με τα παγκόσμια ρεκόρ.
Γενικότερα, τα παγκόσμια ρεκόρ είναι κάτι το συναρπαστικό. Όχι, μόνο γιατί ξεσηκώνουν τα πλήθη, αλλά γιατί δείχνουν τα όρια του ανθρώπινου σώματος. Τώρα, αν αυτό γίνεται με extra βοήθεια που άπτεται άλλων λογικών και πρακτικών, ο νοών νοείτο, αυτό είναι μια τεράστια συζήτηση. Δεν την αποφεύγω επίτηδες, αλλά γιατί αυτή τη στιγμή θέλω, εντελώς επιτηδευμένα, να απολαύσω τα κατορθώματα που βλέπω. Αργότερα, έρχεται η ώρα της περισυλλογής, των πίσω σκέψεων, των αμφιβολιών. Αλλά, αυτό είναι το μεγαλείο της ζωής. Να μπορεί να διαλέγει ο καθένας ποια πλευρά του φεγγαριού θέλει να δει. Γιατί αυτή του ταιριάζει στον προσωπικό του αξιακό κώδικα. Ας είναι. Πάντως, το φεγγάρι το βλέπουμε με περισσή συχνότητα. Αυτόν που δυσκολεύονται όλοι να δουν είναι ο Μπολτ. Την πλάτη του την ξέρουν οι δύσμοιροι οι ανταγωνιστές του καλύτερα, από ότι αυτός τη δική τους. Έξι χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Έγινε πια ένας legend, ένας μύθος. Τρία αγωνίσματα, δύο Ολυμπιάδες, τρεις λαμπρές νίκες επί δύο. Με απλά λόγια: Αήττητος. Στο Ρίο; Μη βιαζόμαστε. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να σκεφτόμαστε τους επόμενους Αγώνες. Ας απολαύσουμε τον Μπολτ και την παρέα του και όλα τα άλλα θα έρθουν. Άλλα γρηγορότερα, άλλα αργότερα, αλλά θα έρθουν… Υπομονή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου