Βέβαια υπάρχει και ο Πουγιόλ!

Οσα χρόνια θυμάμαι την ομάδα του Πεπ, ένα στοιχείο την χαρακτήριζε: η δημιουργία παιχνιδιού ξεκινούσε από οποιονδήποτε παίκτη γινόταν κάτοχος της μπάλας. Είτε αυτός ήταν ο Βαλντές, είτε ο Μέσσι! Ισως ο μόνος που ξεφεύγει απ αυτόν τον κανόνα είναι ο Πουγιόλ. Ο οποίος δεν διστάζει όταν χρειαστεί να στείλει τη μπάλα στο ... Palau Blaugrana προκειμένου να διώξει τον κίνδυνο.

Στη Μπάρσα της σύγχρονης εποχής η έννοια "όπως-όπως" είναι άγνωστη. Αν θεωρούμε πως η κατοχή της μπάλας είναι στοιχείο καθοριστικό γιά την επιτυχία των σκοπών της ομάδας στο γήπεδο, τότε θα συμφωνήσουμε πως είναι απαραίτητο οι παίκτες να σκέφτονται διαρκώς τη συνέχεια του παιχνιδιού και όχι την ... διά της διακοπής σωτηρία. 

Η αναγκαιότητα της πάσας έχει περάσει πλέον στο υποσυνείδητο των παικτών. Τις περισσότερες φορές αυτό είναι γιά καλό. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπως η σημερινή με την "πατάτα" του Βαλντές που είναι προτιμότερο να σκέφτεσαι όπως ο Πουγιόλ και όχι όπως ο Τσάβι. 

Είναι γεγονός πως η υψηλή τεχνική κατάρτιση των παικτών της Μπάρσα σπάνια επιτρέπει λάθη, όταν όμως αυτά γίνουν, κοστίζουν άμεσα. Το σημερινό λάθος του Βαλντές είναι μεγάλο αλλά όχι μοιραίο. Στο μυαλό μου έρχεται ένα ανάλογο λάθος στο κέντρο του γηπέδου από τον Μέσι, πέρυσι με την Τσέλσι, που μπορεί να κόστισε ένα Champions League.

Αλλά το ποδόσφαιρο είναι ποδόσφαιρο, είναι άθλημα λαθών και τέτοιο θα παραμείνει γιά να τιμωρεί ακόμα και την σχεδόν ... αλάνθαστη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στην ιστορία του αθλήματος. 

Ο ποδοσφαιριστής σ αυτό το επίπεδο καλείται να αποφασίσει σε κλάσματα δευτερολέπτου και συνήθως αποφασίζει αυτό που ξέρει καλύτερα, αυτό που είναι αποτυπωμένο στο υποσυνείδητό του. Μήπως εκεί δεν στηρίζεται και η κατασκοπεία των αντίπαλων; 

Βέβαια, όπως είπα και στην αρχή υπάρχει και ο Πουγιόλ που μπορεί να αλλάζει το σενάριο όταν χρειαστεί, αλλά στ αλήθεια, πόσοι μπορούν να σκεφτούν σαν τον Πουγιόλ;