Τρία μετάλλια, τέσσερις νικητές

Ψηλαφίζει το μπασκετικό βάθρο στο Λονδίνο ο Κώστας Μαρούντας

Εντάξει, ήταν κάπως υπερφίαλες οι δηλώσεις του Κόμπε σύμφωνα με τις οποίες ανήγαγε τη σημερινή εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ σε συγκρίσιμο μέγεθος με την αρχική dream team, των Τζόρνταν, Μάτζικ, Μπερντ, Γιούιν, Πίπεν κοκ. Και μόνο η αναφορά των ονομάτων αυτών σε κάνει να αισθάνεσαι δέος σε όποια ψυχολογική κατάσταση και αν βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή. Το πιθανότερο είναι να ανατρέξεις στο you tube για να τους ξαναδείς.

Όμως, κακά τα ψέματα, οι Λεμπρόν Τζέιμς, Μπράιαντ, Ντουράν, Καρμέλο Άντονι, κλπ, συγκροτούν μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών. Για μένα, όχι την καλύτερη. Αν θέλουμε να την αναζητήσουμε αυτήν την καλύτερη, όπως προείπα, δεν έχουμε παρά να πάμε μέχρι το 1992 και τη Βαρκελώνη. Η τότε ομάδα δεν θα κέρδιζε μόνο πέντε πόντους τη Λιθουανία, ούτε εφτά την αμέσως επόμενη καλύτερη από αυτήν, κατά τεκμήριο, ομάδα, που και για αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν η Ισπανία. Αλλά, τέρμα οι συγκρίσεις, ακόμα και αν ευθύνεται ο Κόμπε που άνοιξε σε ανύποπτο χρόνο αυτή τη συζήτηση. Πάμε στο τώρα, πριν γεμίσουμε αράχνες, έστω και αν είναι χρυσοποίκιλτες οι παραγωγικές τους επιδόσεις.

Η ομάδα του Σιζέφσκι έφτασε δίκαια στην κορυφή. Στον τελικό, η Ισπανία προέβαλλε συγκινητική και ουσιαστική απόπειρα να πετύχει το απόλυτο σοκ και να γκρεμίσει από το θρόνο τους Αμερικανούς. Το 107-100 είναι ενδεικτικό αυτής της προσπάθειας, αλλά και η ίδια η αποκατάσταση της πραγματικότητας. Για να νικήσεις τις ΗΠΑ, άμα είσαι η Ισπανία των Γκασόλ, Ναβάρο, Ρούντι, Ιμπάκα, κλπ, πρέπει να δώσεις για 40 λεπτά, το 90% του εαυτού σου και αυτοί να κυμανθούν κατά μέσο όρο στο 70%. Πιθανή αντιστροφή των ποσοστών σημαίνει δεκαπέντε πόντους, το λιγότερο, διαφορά για τους Αμερικανούς. Πρέπει να κάνει το τέλειο παιχνίδι κάποια ομάδα αν θέλει να πετύχει το σπουδαίο αυτό κατόρθωμα. Ζήτημα μπασκετικής λογικής... Πράγμα μη εφικτό στην ολότητα του τελικά, για αυτή την Ισπανία που σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά δεν ενθουσίασε κανέναν με την απόδοση της. Περισσότερο βασίστηκε στην άμυνα της με τους Γάλλους-και στα γνωστά μπασκετικά γαλλικά συμπλέγματα- στο τέταρτο δεκάλεπτο και με τους Ρώσους για μεγάλο διάστημα, παρά στις επιθετικές της αρετές. Που τουλάχιστον παλιότερα επιδείκνυε με μεγαλύτερη συχνότητα. Μα, θα πει κανείς, χτες έβαλαν 100 πόντους στις ΗΠΑ. Η απάντηση είναι απλή. Όταν ξέρεις μπάσκετ, και η συντριπτική πλειοψηφία των Ισπανών το κατέχει… το άθλημα, μπορείς να κάνεις ένα πολύ καλό παιχνίδι. Ειδικά, όταν δεν έχεις να χάσεις κάτι. Γιατί αν έχαναν με 25 πόντους στον τελικό, όλοι θα στέκονταν στο αργυρό μετάλλιο περισσότερο, παρά στη διαφορά του τελικού. Σε μια τέτοια περίπτωση απλά θα είχε πραγματοποιηθεί το αναμενόμενο, έστω και με κάποια υπερβολή. Και κανένας δεν θα τολμούσε να τους καταλογίσει το παραμικρό.

Τώρα, όμως, οι παίκτες του Σκαριόλο συγκέντρωσαν τα ευμενή σχόλια όλων. Πάλεψαν, δυσκόλεψαν τους αντιπάλους τους και έκαναν ακόμα πιο λαμπρό το ασημένιο που κρέμασαν κατά την απονομή πάνω τους. Ναι, κέρδισαν και οι Ισπανοί. Την υστεροφημία τους και την εκτίμηση της κοινής μπασκετικής κοινής γνώμης. Απέδειξαν πως μπορούν απέναντι στους περισσότερους καλύτερους της σύγχρονης εποχής να αντιτάξουν τη δική τους ποιότητα, που μπορεί να υστερεί, κυρίως λόγω των εξωανθρώπινων ώρες ώρες φυσικών προσόντων διάφορων αμερικανών παικτών, αλλά όχι και τόσο πολύ ώστε να χαθεί η αξιοπρέπεια.

Τρίτη, και χάλκινο μετάλλιο, η Ρωσία του Κιριλένκο, του Σβεντ, του Μοζγκόφ, του Φριτζόν κοκ, σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας της από τότε που έπαψε να υπάρχει η Σοβιετική Ένωση. Μόνο με το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας γίνονται συγκρίσεις. Αλήθεια, αμφιβάλει ακόμα κανείς για τις προπονητικές ικανότητες του Μπλατ; Δεν νομίζω. Η Ρωσία του είναι μια από τις τρεις μεγαλύτερες μπασκετικές δυνάμεις της εποχής μας. Σπουδαίο πράγμα αυτό. Τα αγαθά κόποις κτώνται. Και οι Ρώσοι ίδρωσαν και μόχθησαν.

Κλείνοντας, μια εύφημος μνεία στους μαχητές Αργεντίνους είναι νομίζω το λιγότερο που τους αξίζει για την παρουσία τους στο τουρνουά. Έχοντας επί της ουσίας στις επάλξεις πέντε γερασμένους και κορεσμένους παιχταράδες, και εφτά συμπληρωματικούς παίκτες, η ομάδα του Λάμας διεκδίκησε μέχρι το τελευταίο λεπτό ένα μετάλλιο. Θεωρώ πως για την προσπάθεια τους, για την αδιαμφισβήτητη διαχρονική αξία τους, αλλά και τη συνολική πορεία τους μέσα στο χρόνο, θα έπρεπε η ΔΟΕ και η FIBA, να έχουν θεσμοθετήσει ένα ακόμα μετάλλιο. Πως γίνεται σε διάφορα άλλα αθλήματα που το χάλκινο το παίρνουν δύο αθλητές; Κάπως έτσι, και ας μου συγχωρήσετε την υπερβολή. Παρόλα αυτά, δεν θα ξεχάσουμε αυτή την εκπληκτική φουρνιά αργεντίνων παικτών, όπως ο Τζινόμπιλι, ο Σκόλα, ο Νοθιόνι και ο Ντελφίνο. Γίνεται, άλλωστε, να κάνουμε αλλιώς, χωρίς να χάσουμε την αξιοπιστία μας; Μπα….