Μπάρσα, σαν το παλιό καλό κρασί...

Του Κώστα Μαρούντα

Θα ήταν ένα δεύτερο ημίχρονο χάρμα ιδέσθαι, ένα ολοκληρωμένο και ολοκληρωτικό, συνάμα, έργο χωρίς ψεγάδια και προβληματισμούς. Θα ήταν μια ολική παράσταση της Μπαρσελόνα του Βιλανόβα, θα ήταν η πιστοποίηση ότι αυτή τη στιγμή η ομάδα της Βαρκελώνης είναι σε καλύτερη κατάσταση από τη Μαδρίτη. Θα ήταν το πρώτο πλήγμα του Τίτο επί του Μουρίνιο. Θα ήταν ένα σημαντικότατο προβάδισμα για την κατάκτηση του πρώτου τίτλου της σεζόν, που αποκτάει μεγαλύτερη σημασία γιατί αντίπαλος είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Μα, πάνω από όλα, θα μου επιτρέψετε να πω πως θα ήταν η πλήρης δικαίωση του Ινιέστα, που πραγματικά σε ορισμένες φάσεις μεγαλούργησε, κάνοντας εκπληκτικά πράγματα με τη μπάλα στα πόδια. Αχ, ρε Βαλντέζ. Διώξε την αναθεματισμένη, στείλτη στην εξέδρα, στο…διάολο…που λέει ο λόγος. Δεν το έκανε, και ο τυχερός και κινούμενος στα όρια της νομιμότητας Ντι Μαρία, εκμεταλλεύτηκε το δώρο και κράτησε ζωντανή την ομάδα του στη διεκδίκηση του τροπαίου. Εντάξει, δεν θα τον σταυρώσουμε τον γκολκίπερ της ομάδας και ας ήταν παιδαριώδες το λάθος του. Αν υπάρχει και ένας που δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή του λάθος, ας τον σταυρώσει. Εγώ, πάλι, όχι. Γιατί λάθη κάνουν μόνο όσοι δεν κάνουν τίποτα.

Όχι, το σκορ δεν είναι δίκαιο. Μετά από ένα σχετικά μέτριο και άνυδρο πρώτο ημίχρονο, που η Ρεάλ επέλεξε να φυλάξει τα νώτα της και την Μπάρσα να κάνει με καλή ψυχολογία παιχνίδι πρωτοβουλίας, ψάχνοντας τα ρήγματα που θα της επέτρεπαν να παραβιάσει την εστία του Κασίγιας, ήρθε το δεύτερο ημίχρονο. Αντάξιο της ποιότητας και των δύο ομάδων, με τη Μπαρσελόνα να πραγματοποιεί μια πολύ καλή εμφάνιση λες και ήμασταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο της αγωνιστικής περιόδου. Το 3-1 θα ήταν ένα σκορ που θα αποτύπωνε σχετικώς τη διαφορά των δύο ομάδων, και θα αδικούσε κιόλας τη Μπάρσα. Εξάλλου, το 0-1 προήλθε σε εντελώς ανύποπτο χρόνο, όταν και ο Ρονάλντο νίκησε την άμυνα, κάτι που δεν θα έπρεπε να γίνει. Αλλά, η ομάδα δεν πτοήθηκε. Μάλλον, οργίστηκε και αποφάσισε να δείξει ποιος είναι το αφεντικό με άμεσο και πειστικό τρόπο. Ισοφάρισε στον ελάχιστο δυνατό χρόνο, αφού ο Πέδρο αποφάσισε να γίνει Μέσι. Κοντρόλ αλά Μέσι, εκτέλεση αλά Μέσι, και ο Πέδρο καταγράφτηκε στα ικανοποιημένα μάτια μας ως σκόρερ ενός πολύ όμορφου γκολ, ενδεικτικού της ποιοτικής του σύστασης. Μετά ανέλαβε ο Ινιέστα να (από) δείξει γιατί ορισμένοι τον θεωρούν έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Και αφού επανήλθε και ο Λίο στην αγαπημένη του συνήθεια, να «καρφώνει» τη Μαδρίτη, έστω και από την άσπρη βούλα, ήλθε το τρίτο γκολ. Ένα γκολ Μπαρσελόνα, ένα γκολ Ινιέστα και Τσάβι. Ας το δούμε ξανά και ξανά για να καταλάβουμε τι σηματοδοτεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η έννοια της συνεργασίας, της δημιουργίας, της σωστής πάσας, της διορατικότητας, του ξεχαρβαλώματος της αντίπαλης άμυνας και της άψογης εκτέλεσης στο σωστό χρόνο. Ένα γκολ ποίημα που είχε φέρει το σκορ στα επίπεδα που ανέδυε η ίδια η εικόνα των δύο ομάδων. Μετά (δεν) έδρασε ο Βαλντέζ. Δεν πειράζει. Το ξεκίνημα του Τίτο στα κλάσικο ως head coach ήταν νικηφόρο. Άντε να αρχίσει και αυτός να παίρνει τον αέρα του Πορτογάλου. Το πρώτο δείγμα γραφής ήταν ικανοποιητικότατο. Και για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι η Μπάρσα αφήνει υποσχέσεις. Αν συνεχίσει έτσι, τότε η φετινή σεζόν θα είναι σεζόν Μπαρσελόνα. Για να δούμε, λοιπόν…

Και τι μέλει γενέσθαι; Απλά τα πράγματα, μέσα στη συνθετότητα που τα απαρτίζουν. Πάμε στη Μαδρίτη, για να επαναλάβουμε μια παρόμοια παράσταση/ εμφάνιση. Πάμε στη Μαδρίτη, για να τους δείξουμε ποιοι είναι οι καλύτεροι. Η τιτανομαχία της Μαδρίτης δεν σηματοδοτεί μόνο έναν τίτλο, που και αυτός έχει τη σημειολογία και την αξία του. Είναι μια σύγκρουση με πολλές παραμέτρους. Ας ελπίσουμε σήμερα πως η Μπάρσα έκανε τη μισή δουλειά. Α, και ας ελπίσουμε ότι ο Βαλντέζ θα διώχνει πιο γρήγορα τη μπάλα… Γιατί, συνολικά, στην εκκίνηση βλέπουμε μια Μπάρσα σαν το παλιό γνωστό και λατρεμένο κρασί, που σε μεθάει και σε παραδίδει σε άλλες αισθήσεις…