Η μέρα που ο Μου τραγούδησε τον ύμνο της Μπάρσα στο Μπερναμπέου

Ζοζέ Μουρίνιο, Βίκτορ Μπαΐα και Φερνάντο Κόουτο

Στις 28 Ιουνίου του 1997, η Μπάρσα κατέκτησε το Κόπα Ντελ Ρέι κόντρα στην Μπέτις (3-2), μέσα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Οι οπαδοί της Μπάρσα γιόρτασαν με την ψυχή τους την κατάκτηση του 23ου τροπαίου του εν λόγω θεσμού. Και για να είναι όλα όπως πρέπει, ο τότε αντιπρόεδρος, Τζοάν Γκασπάρτ, πήγε στα μεγάφωνα του γηπέδου και ζήτησε από τον υπεύθυνο να βάλει τον ύμνο των μπλαουγκράνα. Έτσι και προς γενική έκπληξη, άρχισε ν’ ακούγεται μια μουσική πολύ γνωστή στους πρωταγωνιστές της νίκης. Ο ίδιος ο Γκασπάρτ με ένα κασκόλ της Μπάρσα στο χέρι του, ανέλαβε να «διευθύνει» την γιορτή. 

Βοηθός προπονητή της ομάδας ήταν εκείνη την περίοδο ο Ζοζέ Μουρίνιο, δεξί χέρι του αείμνηστου Μπόμπι Ρόμπσον. Σύσσωμοι οι άνθρωποι της ομάδας άρχισαν να τραγουδάνε τον ύμνο του συλλόγου, που ακούστηκε μέχρι 4 φορές μέσα στο Μπερναμπέου. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον τότε πρόεδρο της Ρεάλ, Λορένζο Σανζ. Ο Μουρίνιο δήλωνε ότι ένιωθε «χαρούμενος και θλιμμένος ταυτόχρονα» και συμμετείχε ολόψυχα –όπως φαινόταν- στους εορτασμούς. Ο Πορτογάλος αδυνατούσε να καταλάβει τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να φύγει από την ομάδα, από την στιγμή που είχε κατακτήσει 3 τίτλους, αλλά είπε ότι έχει «σεβασμό για αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις». 

Την επόμενη μέρα και από το μπαλκόνι της Χενεραλιτάτ, δήλωσε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Άγγλος τεχνικός ένιωθαν «πολύ μόνοι στην διάρκεια της σεζόν». Είχε μάλιστα σκεφτεί και την πιθανότητα να μην συμμετάσχει καν στις εκδηλώσεις, αλλά τελικά το έκανε με στόχο να κατηγορήσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την τότε διοίκηση: «Από την στιγμή που οι παίκτες είναι τώρα ενωμένοι, το καλύτερο είναι ν’ αλλάξει ο προπονητής». Ενώ όμως έλεγε ότι θα φύγει, η αλήθεια είναι ότι όπως και ο Ρόμπσον, παρέμεινε στην ομάδα. Ο Μουρίνιο συνέχισε και στο τημ του Φαν Χαλ, μαζί με τους Γκέραρντ Φαν ντερ Λεμ και Κάρλες Ρέσατς.

sport.es