Του Κώστα Μαρούντα
Όσο και να υποβαθμίσει κανείς κάποιον τίτλο, σε σχέση με άλλους, η γλύκα και η πίκρα τις πρώτες στιγμές μετά το τέλος ενός τελικού, είναι μεγάλες για τους νικητές και τους ηττημένους, αντίστοιχα. Ποιος δεν θέλει να γεμίζει το βιογραφικό του με τίτλους, ποιος δεν θέλει να κάνει γύρους θριάμβου μετά τη λήξη ενός αγώνα που κρίνει το Σούπερ Καπ, το Κύπελλο κάθε χώρας κοκ; Η εικόνα των παικτών της Μπάρσα στο τέλος του αγώνα, όταν και απογοητευμένοι παρακολουθούσαν τους αντιπάλους τους να παραλαμβάνουν το τρόπαιο, τα έλεγε όλα. Η ομάδα έχασε έναν τίτλο στα εκτός έδρας γκολ, τον οποίο άνετα θα μπορούσε να είχε προσθέσει στην πλούσια συλλογή της, παρότι υστέρησε από την αντίπαλο της, μονάχα για ένα μισάωρο στα 180 συνολικά λεπτά των δύο αγώνων.
Το τραγικό πρώτο τριαντάλεπτο της ρεβάνς στο Μπερναμπέου, στοίχισε τελικά και την κατάκτηση του φετινού Σούπερ Καπ Ισπανίας, αφού αρκούσε από όσο αποδείχθηκε να φέρει τα πάνω κάτω. Η Μαδρίτη σε αυτό το διάστημα έπιασε μια καταπληκτική απόδοση, οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Πρέσαρε, έτρεχε, έφτιαχνε πολύ εύκολα κλασικές ευκαιρίες, σκόραρε δύο φορές, ενώ σωστά ακυρώθηκε άλλο ένα σαν φάουλ. Οι παίκτες του Μουρίνιο μπήκαν σαν αλαφιασμένοι και έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν, αφήνοντας σχεδόν αποσβολωμένους τους δικούς μας παίκτες. Η εικόνα του αγώνα μέχρι να ρίξει ρυθμό η Ρεάλ, ήταν συντριπτική υπέρ της. Κάποια στιγμή επανήλθε η νηνεμία και τα δεδομένα άλλαξαν. Η Μπάρσα, παρότι αναγκάστηκε να παίξει με 10 παίκτες από σχετικά νωρίς, κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι. Μείωσε με μια εκπληκτική εκτέλεση φάουλ από τον Μέσι στο πλέον κατάλληλο χρονικά σημείο-αφού στην ουσία περιόριζε το πλεονέκτημα της Ρεάλ, και θα πήγαινε στο δεύτερο ημίχρονο να παίξει τις (αυξημένες) πιθανότητες της. Απείχε, πια, μόνο ένα γκολ από τον τίτλο. Η ομάδα στο δεύτερο δεν άφησε τη Ρεάλ να κάνει κάτι το σημαντικά ιδιαίτερο, ενώ δημιούργησε και κάποιες μεγάλες ευκαιρίες για να αποδράσει από τη Μαδρίτη, όπως το τετ α τετ του Πέδρο, και το σουτ του Μέσι στο 92΄, που λίγο έλειψε να βυθίσει στη θλίψη ολόκληρο το γήπεδο. Νομίζω πως σε συνθήκες όπως του δεύτερου ημιχρόνου η Μπάρσα είναι καλύτερη ομάδα από τη Ρεάλ.
Η ουσία, κατά τη δική μου εκτίμηση, ήταν ότι η Μαδρίτη κατάφερε να πιάσει πολύ καλή απόδοση το διάστημα που επέλεξε να τα δώσει όλα. Κάλυψε το χάντικαπ από το 2-3 της Βαρκελώνης, απέκτησε και προβάδισμα δύο γκολ όσον αφορά το τρόπαιο, και μετά ηρέμησε. Λίγο έλειψε να της στοιχήσει αυτή της η επιλογή να γυρίσει πίσω, αλλά ποιος λογικός άνθρωπος πιστεύει ότι πριν καν μπει ο Σεπτέμβρης θα μπορούσε να φορτσάρει ασύστολα για παραπάνω χρόνο; Η Μαδρίτη έκανε την καλύτερη της φετινή εμφάνιση, και πήρε τον τίτλο. Έπαιξε τα ρέστα της για ένα τριαντάλεπτο και της βγήκε. Η Μπάρσα πλήρωσε εν τέλει από τη μια το λάθος του Βαλντέζ πριν από μια εβδομάδα, αλλά και το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να αντιδράσει με επάρκεια στο διάστημα της δαιμονιώδους εμφάνισης των Μαδριλένων. Ενδέχεται και στο μέλλον να υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει κάποιο τέτοιο διάστημα από την ομάδα του Μουρίνιο. Οπότε καλό είναι να μην την πιάνει πανικός και να μπορεί να βρίσκει τις δέουσες λύσεις ώστε να παγώνει το ρυθμό και να αποτρέπει όσο το δυνατόν περισσότερο τις συνέπειες από τα ξεσπάσματα της Μαδρίτης.
Η Μπάρσα δεν έφτασε τελικά στο πρώτο τρόπαιο της νέας εποχής Βιλανόβα. Δεν πειράζει. Ας προσπαθήσει να βελτιώσει ότι γίνεται και πρέπει, πχ την αμυντική λειτουργία, και όλα θα τα δούμε στο γήπεδο. Είμαστε ακόμα στην αρχή, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο πρωτάθλημα η διαφορά είναι αυτή τη στιγμή στο συν πέντε για την Μπάρσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου