Ψηλαφίζει τον τελικό του ποδοσφαιρικού ολυμπιακού τουρνουά ο Κώστας Μαρούντας
Ούτε τώρα… Τελικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι το φόρτε της Βραζιλίας όσον αφορά το ποδόσφαιρο. Στο βόλεϊ, φερειπείν, τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα. Μπορεί στα Παγκόσμια Κύπελλα, τα περιώνυμα Μουντιάλ, να είναι η χώρα που κυριαρχεί, έχοντας τους περισσότερους τίτλους, παραμένει, όμως, χωρίς ούτε ένα χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Η παράδοση συνεχίστηκε και στο Λονδίνο, όπου η Βραζιλία έχασε στον τελικό από το εκπληκτικό Μεξικό με 2-1.
Θα πρέπει να περιμένουν ακόμα τέσσερα χρόνια για να διεκδικήσουν κάτι που τους λείπει. Δύο χρόνια πριν το Μουντιάλ που διοργανώνουν οι ίδιοι, είχαν μια καλή ευκαιρία να ξορκίσουν το φάντασμα των Ολυμπιακών, σε μια πρόβα εν΄όψει του 2014. Διαθέτοντας στο ρόστερ παίκτες όπως ο Νειμάρ, ο Πάτο και ο Χουλκ. Όμως, τζίφος. Πάλι καλά να λένε, που και οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες θα γίνουν στα μέρη τους. Έχοντας επιφορτιστεί με το τεράστιο βάρος να διοργανώσουν τις δύο σπουδαιότερες, για εμένα, αθλητικές διοργανώσεις του κόσμου, οφείλουν να ανταποκριθούν και στις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις, όχι μόνο στα οργανωτικά. Αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές, που συμμετείχαν στη φετινή Ολυμπιακή αποστολή θα ήθελαν πολύ να αποτελέσουν μέλη των αντίστοιχων ομάδων της Βραζιλίας που θα συμμετάσχουν σε αυτά τα επερχόμενα τεράστιας δυναμικής και αξίας events. Το δείγμα γραφής στο Λονδίνο δεν ήταν κακό, αλλά ούτε και το επιθυμητό.
Γιατί έπεσαν σε μια ομάδα που κατάφερε στα κρίσιμα να βγάλει νοκ άουτ και την Ιαπωνία και τη Βραζιλία. Όντας για τους περισσότερους σε θέση αουτσάιντερ. Μιλάω για το Μεξικό που δίκαια κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Μπορεί στον τελικό η ομάδα του Μενέσες να είχε την υπεροχή, την κατοχή της μπάλας, αλλά και ορισμένες ευκαιρίες, όμως το μόνο που κατάφερε ήταν να μειώσει στις καθυστερήσεις με τον Χουλκ. Στον εναπομείναντα χρόνο δεν μπόρεσαν να πετύχουν κάτι το καλύτερο, αν και έφτασαν κοντά στην ισοφάριση στην τελευταία φάση του αγώνα. Εκεί ο Όσκαρ λειτούργησε περισσότερο σαν άψυχο γατάκι, παρά σαν αποφασισμένος παίκτης να ισοφαρίσει και να κρατήσει τη Βραζιλία ζωντανή στο κυνήγι ενός τίτλου που λείπει από την πλούσια τροπαιοθήκη της. Ας όψεται η ηλικία του… Το Μεξικό παρότι φύλαγε τα νώτα του με περισσή συνέπεια, δημιούργησε ορισμένες φαρμακερές ευκαιρίες, όπως το δοκάρι στο δεύτερο ημίχρονο. Το ευτύχημα του να προηγηθούν πριν καν ιδρώσουν οι 22 ποδοσφαιριστές, αποδείχθηκε σημαντικό πλεονέκτημα. Ανυπέρβλητο για αυτή τη Βραζιλία.
Κλείνοντας να αναφέρουμε ότι στον μικρό τελικό, στο ασιατικό ντέρμπι, η Κορέα επικράτησε της Ιαπωνίας με 2-0 και πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Αν μη τι άλλο μια πολύ σημαντική επιτυχία για την ασιατική χώρα, όπως και για την ίδια την Ασία που είχε 2 από τις τέσσερις ομάδες που έφτασαν στην τελική τετράδα των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων. Τι να πει και η Ευρώπη που οι ομάδες της αποτέλεσαν μια σκέτη απογοήτευση; Με προεξάρχουσες, τη διοργανώτρια Μ.Βρετανία και την Ισπανία. Οι Άγγλοι μέχρι να μάθουν να εκτελούν πέναλτι δεν θα μπορούν να έχουν ουσιαστικές αξιώσεις για τίτλους. Άλλη μια φορά που σταμάτησαν στη ρώσικη ρουλέτα την όποια πορεία τους. Όσο για τους Ισπανούς, που έχουν σαρώσει σε επίπεδο εθνικών ομάδων τόσες και τόσες διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια, οφείλουν να αντιληφθούν την αρνητική παρουσία της Ολυμπιακής τους ομάδας ως ένα καμπανάκι κινδύνου και τίποτα παραπάνω. Γιατί μοιάζει μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Δεν έχει περάσει άλλωστε και πολύς καιρός από τα έπη της ομάδας του Ντελ Μπόσκε, αλλά και της παρέας του Ντεολοφέου, απέναντι στην ελληνική εθνική ομάδα Νέων. Παρεμπιπτόντως, η τελευταία χώρα που κατέκτησε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο και προερχόταν από την Γηραιά Ήπειρο, ήταν το πολύ μακρινό 1992 η Ισπανία. Η μόνη που από εκεί και πέρα έφτασε και σε έναν τελικό, το 2000. Εδώ μέχρι και η Αφρική έχει γιορτάσει πρωτιές, αλλά όχι η Ευρώπη. Σημαίνει κάτι άραγε αυτό; Τι αλλάζει στις μεγάλες ηλικίες που δεν υπάρχει σε ομάδες που απαρτίζονται κατά 90% από under 23 ποδοσφαιριστές;
Το Ολυμπιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά του Λονδίνου, δεν έκλεψε την παράσταση, δεν ενθουσίασε, έτσι ώστε να επισκιάσει άλλα αθλήματα, αλλά δεν απογοήτευσε κιόλας. Ήταν μια αξιόλογη διοργάνωση που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία φάση. Δεν νομίζω να μετάνιωσε όποιος το παρακολούθησε. Αν η ΕΡΤ στεκόταν και με περισσότερο σεβασμό, ίσως να το απολαμβάναμε και περισσότερο… Για πολλές ημέρες δεν είδαμε ζωντανό ούτε ένα παιχνίδι. Απαράδεκτο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου