Σκέφτομαι και γράφω... για το δάκτυλο του Mourinho

του Γιώργου Μπέγκου

Ο οπαδός, μέσα μου, φωνάζει στον Tito: «Μη δώσεις το χέρι σου στον Mourinho»!!!

Δεν είναι δυνατόν ο προπονητής της Barça να κάνει την τιμή σε αυτόν τον κοινό αλήτη να του σφίξει το χέρι. Μιλάμε για τον διεστραμμένο και ψυχολογικά ασταθή άνθρωπο που, κυριολεκτικά, προσπάθησε, με μια ύπουλη, πισώπλατη επίθεση, να του βγάλει το μάτι πριν ένα χρόνο.  Συμπεριφορά πρωτοφανής σε αυτό το επίπεδο.

Ένα χρόνο αργότερα ο «μοναδικός τρελός», όπως εύστοχα τον χαρακτήρισε ο μεγάλος Johan Cruyff, θυμήθηκε να απολογηθεί για το λάθος του αλλά και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα της «άφεσης αμαρτιών» που πήρε από την Ομοσπονδία, λέγοντας πως η εικόνα από το περιστατικό θα τον σημαδέψει για πάντα, τιμωρώντας τον.

Αλήθεια, ποια εικόνα? Αυτή που τον έκανε ήρωα στη Μαδρίτη? Αυτή η εικόνα που έγινε πανό στα χέρια των φανατικών «λευκών»? Να μας λείπει τέτοια τιμωρία…

Καλύτερα όμως που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Ο, ατιμώρητος για αυτή την πράξη, Jose επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, λίγες μέρες μετά την τιμωρία του David Villa από την ίδια Ομοσπονδία για το «έγκλημα» που διέπραξε να αφιερώσει το γκολ της επιστροφής του στους αγωνιστικούς χώρους στην αγαπημένη του οικογένεια που τον στήριξε όλο το διάστημα της απουσίας του.

Χαίρομαι που συμβαίνουν όλα αυτά. Ειλικρινά. Τα γεγονότα από μόνα τους ξεφτιλίζουν τόσο πολύ τη Μαδρίτη, που ότι κι να γράψει κανείς φαντάζει περιττό.

Το βέβαιο είναι πως το βράδυ ο Tito Vilanova θα δώσει το χέρι του στον προπονητή της αντιπάλου ομάδας και θα τον καλωσορίσει στο Camp Nou.

Το φθοροποιό συναίσθημα του φανατισμού θα δώσει τη θέση του στη χαρά του αθλήματος και στην απόλαυση του θεάματος που προσφέρει η Barça και κάνει όλους τους culé υπερήφανους.

Αυτό προστάζουν οι αξίες και η ηθική του τεράστιου Συλλόγου που λέγεται FCBarcelona…

Αξίες και ηθική που είναι άγνωστες λέξεις στην πρωτεύουσα.