Αρχίζει να διαμορφώνεται ένα άστρο;

Του Κώστα Μαρούντα

Μόλις ολοκληρώθηκε και το παιχνίδι της Μαδρίτης στη Σεβίλλη. Δεν ξέρω τι είναι πιο σημαντικό. Η νίκη της ομάδας μας επί της Χετάφε, που απέδειξε πολλά πράγματα ή το συν οκτώ το οποίο έχουμε αποκτήσει ως διαφορά από την Ρεάλ; Νομίζω, πως η σωστή απάντηση είναι και τα δύο. Ας τα πάρουμε ξεχωριστά. Έτσι είναι καλύτερα, αν και τα δυο συνηγορούν στο ίδιο πράγμα, στο ίδιο συμπέρασμα: η Μπάρσα έχει αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα, που τους καρπούς του θα χαρεί στην περίοδο της δικής της κοιλιάς. Και θα φανεί περίτρανα αυτό, γιατί αναπόφευκτα θα κάνουμε και κοιλιά, θα χάσουμε και βαθμούς. Όμως, το ξεκίνημα αυτό λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας για την εξασφάλιση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνων βαθμολογικών κραδασμών. Ένα άστρο διαμορφώνεται στον ισπανικό ουρανό και μοιάζει να έχει σημειωμένο επάνω του το όνομα του Τίτο Βιλανόβα. Στο άμεσο μέλλον θα αποσαφηνιστεί αν θα μπορούν να το βλέπουν με ευκρίνεια όλοι…

Φέτος, η Μπάρσα, που ακόμα δεν έχει εξαντλήσει τα όρια της δυναμικότητας της-και αυτό μας κάνει ακόμα πιο αισιόδοξους για τη συνέχεια, καταφέρνει να περνάει από εκεί που πέρυσι σκόνταφτε. Το έκανε με την Οσασούνα, το έκανε και με τη Χετάφε. Αν συνεχιστεί αυτό, έστω το 60% των περσινών στραβοπατημάτων να αποφύγουμε, το πρωτάθλημα θα είναι δικό μας. Και σε αυτό συνηγορεί και κάτι άλλο, που θα το αναλύσουμε παρακάτω. Παρά τις απουσίες, παρά το γεγονός ότι απέναντι της είχε μια φιλόδοξη ομάδα, που πριν λίγο καιρό μάλιστα είχε νικήσει τη Ρεάλ, η Μπάρσα ήταν η κυρίαρχος του παιχνιδιού. Στη συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστικών λεπτών, η αύρα έλεγε Μπαρσελόνα. Και όταν μπήκε και ο Λίο μέσα όλα έτειναν προς το συνοπτικό…

Πολλά καλά είχε αυτό το ματς για τη Μπάρσα. Μας έχει εξελιχθεί σε σκόρερ ο Αντριάνο. Η ομάδα και χωρίς Μέσσι, και χωρίς Ινιέστα και χωρίς Ντάνι Αλβες, έβγαλε φάσεις. Ξανασκόραρε ο Βίγια. Και πάνω από όλα; Το σκορ είναι τόσο εμφατικό που ανεβάζει την ψυχολογία. Η Μπαρσελόνα μας έδειξε πως βρίσκεται σε μια ανοδική τάση. Παρά την διακοπή των πρωταθλημάτων λόγω αγώνων μεταξύ εθνικών ομάδων, επανεμφανίστηκε όπως έπρεπε, και κάτι ακόμα. Όταν πιάσει και το καλύτερο της διάστημα, όταν δηλαδή βρεθεί σε περίοδο φόρμας, θα είναι μια Μπαρσελόνα ικανή για πολλά και σημαντικά πράγματα.

Η Μαδρίτη έχει παίξει τέσσερις αγώνες για το πρωτάθλημα. Έχει κερδίσει μόνο τον έναν. Και όχι μόνο δεν κερδίζει, εκτός έδρας δεν καταφέρνει να κρατήσει ούτε καν την ισοπαλία. Έχει μείνει πολύ πίσω. Φυσικά, από τα μέσα Σεπτέμβρη δεν έχει κριθεί ποτέ τίποτα και πουθενά. Όμως, πια η Μπάρσα αποκτάει το δικαίωμα στην μία κακή βραδιά, στην απροσδόκητη ήττα. Οι γκέλες της Μαδρίτης, στην ουσία, μας δίνουν εμάς το πλεονέκτημα να έχουμε λιγότερο άγχος. Μας κυνηγάνε, μόνο που αν συνεχίσουν στους ίδιους ρυθμούς θα χρειαστούν και τη βοήθεια κάποιου ενισχυτικού φακού. Κάποια στιγμή η Μαδρίτη θα κάνει συνεχείς νίκες. Έτσι, λέει η λογική. Όμως, από αυτό που βλέπουμε είναι αμφίβολο αν θα είναι πολλές, και τόσες ώστε να μπορέσουν να την κρατήσουν ζωντανή με ουσιαστικούς όρους. Όσο η Μπάρσα νικάει από εδώ και πέρα, τόσο βαραίνουν πια τα πόδια των Μαδριλένων. Πριν καν συμπληρωθεί το ένα ένατο του πρωταθλήματος έχουν καταφέρει να φέρουν οι παίκτες του Μουρίνιο τον εαυτό τους σε άσχημη θέση. Και αυτό δυσχεραίνει την προσπάθεια τους. Η ψυχολογία τους δεν είναι καλή, τα νεύρα πολλά και δεν μπορούν να λειτουργήσουν με καθαρό μυαλό. Καλύτερο ξεκίνημα για τη Μπαρσελόνα δεν γινόταν…

Υγ. Έτσι όπως παίζει μέχρι στιγμής η Μαδρίτη, οι διαιτητές εκτίθονται αυτοί στο κοινό αίσθημα, παρά βοηθάνε με ουσιαστικό τρόπο τον Μουρίνιο. Εκτός και αν πιστεύει κανείς πως έχει δικαίωμα ο Ιγκουαϊν να κλωτσάει τους αντιπάλους του χωρίς συνέπειες, ή ο Ντι Μαρία να μένει ατιμώρητος για κινήσεις που προσομοιάζουν σε άλλα αθλήματα-και αν ισχύει και αυτό…