Σκέφτομαι και γράφω… για την εκνευριστική διακοπή του Σεπτεμβρίου

του Γιώργου Μπέγκου

Κάθε Σεπτέμβρη, τέτοιες μέρες, ο ίδιος προβληματισμός...

Η διακοπή του πρωταθλήματος για τους αγώνες των εθνικών ομάδων δημιουργεί αντικρουόμενα συναισθήματα και σκέψεις.

Από τη μια μεριά, σε αυτή την αντιπαράθεση, βρίσκεται ο οπαδός της Barça (ή ο οπαδός οποιασδήποτε ομάδας) που επιχειρηματολογεί κατά της διακοπής και από την άλλη ο φίλαθλος που την υπερασπίζεται με σθένος.

Η κουβέντα είναι ουτοπική, καθώς το φορτωμένο ημερολόγιο της Uefa δεν επιτρέπει αλλαγές και πειραματισμούς, όμως κάθε χρόνο την επαναλαμβάνω.

Μόλις έχουν ξεκινήσει τα πρωταθλήματα, και μετά από μόλις δυο ή τρεις εβδομάδες αγώνων και προπονήσεων με σχεδόν πλήρες ρόστερ, ακριβώς τη στιγμή που πιθανότατα οι ομάδες αρχίζουν να πιάνουν ρυθμό, έρχεται η διακοπή. Οι μεγάλοι σύλλογοι κυριολεκτικά «κατεβάζουν ρολά» όσον αφορά τη δουλειά στην τακτική, καθώς μένουν ελάχιστοι πρωτοκλασάτοι ποδοσφαιριστές στις προπονήσεις λόγω των υποχρεώσεών τους με τις εθνικές τους ομάδες.

Παράλληλα, πολλοί εξ αυτών υποχρεώνονται σε υπερατλαντικά ταξίδια που τους επιβαρύνουν με έξτρα κούραση, πέραν των δυο αγώνων μέσα σε τέσσερις μέρες σε κάθε πιθανή και απίθανη γωνιά του πλανήτη.

Κάπου εδώ ελλοχεύει και ο σοβαρότατος κίνδυνος των τραυματισμών. Η μεγάλη διαμάχη μεταξύ συλλόγων και ομοσπονδιών. Ειδικά ο Σεπτέμβρης είναι ύπουλος, καθώς οι ποδοσφαιριστές μόλις έχουν ολοκληρώσει την επίπονη προετοιμασία με τις ομάδες τους, και σωματικά είναι ακόμα σε φάση «αποκατάστασης» από τις σκληρές προπονήσεις φυσικής κατάστασης. Κανένας δεν έχει βρει αγωνιστικό ρυθμό, καθώς κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο με δυο ή τρία ματς από το ξεκίνημα της περιόδου. Αν συνδυάσουμε όλα τα παραπάνω, γίνεται εύκολα αντιληπτό το πόσο πιο πιθανός είναι ένας τραυματισμός αυτή την περίοδο.

Το τελευταίο, εγωιστικό, επιχείρημα του οπαδού του εκάστοτε συλλόγου είναι πως μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς συλλογική δράση, που λαχταρά να δει τη φανέλα της ομάδας του να συντρίβει τους αντιπάλους, έρχεται η διακοπή να του κόψει τη φόρα και να τον προσγειώσει ανώμαλα. Πρέπει να περιμένει άλλες δυο βδομάδες…

Ο υπέρμαχος της διακοπής έχει ένα και μοναδικό επιχείρημα. Το οποίο όμως είναι ατράνταχτο…

Οι εθνικές ομάδες είναι η πηγή ρομαντισμού που έχει απομείνει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Οι ποδοσφαιριστές παίζουν για το εθνόσημο και τη φανέλα χωρίς να σκέφτονται τις παχυλές αμοιβές τους. Οι οπαδοί ξεπερνούν - ενίοτε - τις συλλογικές διαφορές τους και ενώνονται κάτω από τη σκέπη της εθνικής ομάδας. Εν κατακλείδι δεν κινούνται όλα με γνώμονα το χρήμα, όπως εν πολλοίς συμβαίνει σε συλλογικό επίπεδο.

Ποιόν να υποστηρίξεις? Ποια επιχειρήματα είναι πιο ισχυρά και καταρρίπτουν την αντίθετη άποψη?

Άντε βγάλε άκρη…

ΥΓ.: Ευτυχώς, όλα τα παραπάνω περί χρήματος σε συλλογικό επίπεδο, αφορούν τη Barça πολύ λιγότερο σε σχέση με αντίστοιχου βεληνεκούς συλλόγους. Η Barça μας, είναι από μόνη της το τελευταίο κάστρο ρομαντισμού στη σύγχρονη εποχή, παρά τις επίμονες προσπάθειες εχθρών και φίλων να «πέσει». Κρατάει γερά! Οι καταλανοί που παίζουν πρώτα για τη φανέλα και μετά για τα ακριβά τους συμβόλαια κάνουν όλους τους culé υπερήφανους.

Ρωτήστε και τον Puyol!!!