Ο Δρόμος Του Ινιέστα Και Η Παρερμηνεία Των Δηλώσεων Του Σέσκ

Του Νίκου Περπερίδη

Ότι η φετινή χρονιά αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση, τόσο για την Μπάρσα, που πλέον έχει νέο καθοδηγητή στην άκρη του πάγκου, όσο και για κάποιους παίκτες, όπως ο Σέσκ Φάμπρεγκας, το έχουμε αντιληφθεί όλοι. Πολύ πρόσφατα αναφέρθηκα στον νέο ρόλο στον οποίο καλείται να ανταπεξέλθει ο Σεσκ και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, ήρθαν και οι πρώτες μουρμούρες, με την μορφή συνεχών αναφορών των ΜΜΕ και κάποιων χλιαρών αποδοκιμασιών προς το πρόσωπο του ταλαντούχου μέσου, στον αγώνα της περασμένης Κυριακής στο Κάμπ Νόου, με την Βαλένθια.

Η 15ημερη διακοπή του πρωταθλήματος, λόγω των υποχρεώσεων των εθνικών ομάδων, ίσως είναι μια καλή ευκαιρία για τον ίδιο, να ηρεμήσει και να αδειάσει το μυαλό του από αρνητικές σκέψεις. Κανείς (λογικά σκεπτόμενος) δεν αμφισβητεί την αξία του. Το περασμένο καλοκαίρι η Μπάρσα πρόσφερε γη και ύδωρ στην Άρσεναλ για να τον φέρει πίσω στη Βαρκελώνη. Ο Σέσκ ήταν αυτό που λέμε απωθημένο για πολλά χρόνια. Και το ξεκίνημα του ήταν αρκούντως εντυπωσιακό, τουλάχιστον μέχρι και τον περασμένο Γενάρη. Πέτυχε πολλά γκολ, κέρδισε θέση στην ενδεκάδα (κάτι που δεν ήταν καθόλου βέβαιο εξαρχής) και έπειτα ακολούθησε μια περίοδος ντεφορμαρίσματος μέχρι και το euro, εκεί όπου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις με την φανέλα των φούριας ρόχας.

Είναι λοιπόν λογικό, μετά από ένα εντυπωσιακό για τον ίδιο, καλοκαίρι, να παρουσιάζεται προβληματισμένος, βλέποντας ότι στην αφετηρία της νέας αγωνιστικής περιόδου και ο ρόλος του στην ομάδα δεν είναι ακόμη ξεκάθαρος και η παρουσία του στο αρχικό σχήμα τίθεται εν αμφιβόλω. Δεν ήρθε όμως και το τέλος του κόσμου. Τα μοναδικά του ποιοτικά χαρακτηριστικά (εξαιρετικό σουτ, δυνατότητα σκοραρίσματος αγωνιζόμενος στο κέντρο, ακατάπαυστη πίεση, ενέργειες “εκτός προγράμματος”) τα γνωρίζει πολύ καλά το προπονητικό επιτελείο. Τα υπόλοιπα είναι θέμα χρόνου και υπομονής. Η υπομονή είναι μάλλον η λέξη κλειδί, όπως τόσες φορές έχει αποδειχθεί στο παρελθόν. Τα αποδυτήρια της Μπάρσα είναι γεμάτα από αντίστοιχα παραδείγματα, με πιο πρόσφατο αυτό του Αντρές Ινιέστα, του βραβευμένου και επίσημα πλέον, ως ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη.

Ο δρόμος του Αντρές προς την κορυφή, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν έχουν περάσει και αιώνες από την εποχή που ο Αντρεσίτο γυάλιζε τον πάγκο και αποτελούσε ρεζέρβα του (εξαιρετικού) Λουντοβίκ Ζιουλί. Ο ίδιος μετά την βράβευση του, μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό, δήλωσε ότι στο παρελθόν ένιωσε αδικημένος, ωστόσο έβαλε το κεφάλι κάτω και δούλεψε, ενώ συμπλήρωσε πως ποτέ του δεν πίστεψε ότι μιλώντας στα ΜΜΕ, θα άλλαζε κάτι. Όλοι συνδέσαμε τις δηλώσεις αυτές με το πρόσφατο ξέσπασμα του Κριστιάνο Ρονάλντο, ωστόσο πρόκειται για λόγια που θα πρέπει να παραδειγματίσουν και τον Φάμπρεγκας, ο οποίος μόλις χθες παραχώρησε συνέντευξη στο radiomarca, την οποία φυσικά εκμεταλλεύτηκαν όπως τους συνέφερε τα μαδριλένικα ΜΜΕ. Ο Σέσκ εξέφρασε λοιπόν τον προβληματισμό του, συμπλήρωσε όμως και κάτι το οποίο Marca και AS (δεν με απασχολεί η ερμηνεία του ελληνικού Τύπου) ηθελημένα απέφυγαν να τονίσουν: το γεγονός δηλαδή ότι μίλησε για την επιθυμία του να τελειώσει την καριέρα του φορώντας τα μπλαουγκράνα. Φρονώ ότι το καλύτερο που έχει να κάνει ο Σέσκ, είναι να αποφεύγει να μιλάει στον μαδριλένικο τύπο, που μόνο το καλό της Μπάρσα δεν θέλει και το αποδεικνύει συνεχώς. Η σκληρή δουλειά (ο ίδιος είπε ότι πηγαίνει πρώτος στις προπονήσεις και φεύγει τελευταίος) αργά ή γρήγορα ανταμείβεται.

Όσο για τον κόσμο, εκτιμώ ότι και αυτός θα στηρίξει τον ποδοσφαιριστή, άλλωστε πρόκειται για παιδί από τα σπλάχνα του συλλόγου. Πέρυσι και όχι άδικα, ο προβληματισμός είχε άλλη κατεύθυνση, τον αδερφικό φίλο του Σέσκ, τον Ζεράρ Πικέ, που πράγματι δεν ήταν και στα καλύτερα του. Φέτος ο Πικέ δείχνει ανανεωμένος και βελτιωμένος. Εντάξει δεν είναι ο πιο γρήγορος αμυντικός στον κόσμο, αυτό το γνωρίζαμε ούτως ή άλλως, ωστόσο η αδυναμία του αυτή δεν τον έχει εμποδίσει στο παρελθόν να πραγματοποιήσει εξαιρετικές εμφανίσεις, που τον κατέταξαν στην αφρόκρεμα των κεντρικών αμυντικών παγκοσμίως. Γιατί να μην τις επαναλάβει λοιπόν? Η στήριξη σε παιδιά που έχουν στο DNA τους την φιλοσοφία της Μπάρσα, νομίζω ότι πρέπει να είναι δεδομένη από όλους μας. Υπομονή λοιπόν, η λέξη κλειδί. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά του Τίτο Βιλανόβα και του ίδιου του παίκτη και σίγουρα όχι του Τύπου, που προσπαθεί ως συνήθως, να βγάλει από την μύγα ξύγκι.