Tίτο στρώσου στη δουλειά!

Του Κώστα Μαρούντα

Η ομάδα σε ένα πραγματικά πολύ δύσκολο παιχνίδι, τα χρειάστηκε, αλλά πήρε τους τρεις βαθμούς. Απέναντι σε μια πολύ δυσκολοκατάβλητη ομάδα, έτσι όπως την είδαμε και με τη Μαδρίτη και με τη Μπάρσα. Μην αγνοούμε καθόλου, όταν αναλογιζόμαστε τα πεπραγμένα και τις προεκτάσεις τους, ότι η Βαλένθια την έκανε ήδη τη ζημιά στον Μουρίνιο. Άρα, είμαστε εκ των πραγμάτων στο συν δύο σε αυτή την επιμέρους σύγκριση. Και συν πέντε στην συνολική βαθμολογία. Αυτό είναι κάτι στο οποίο πρέπει να στήσουμε θεμέλια για το επόμενο διάστημα. Μας κυνηγάνε και αυτό είναι προτιμότερο από την περσινή συνήθεια.

Ξέρω, και είναι ευδιάκριτο, ότι πολλές φορές πέφτω στη διαδικασία να συγκρίνω τα φετινά με τα περσινά. Αν το κάνω με πρόπερσι δεν νομίζω ότι μπορούμε φέτος να βγούμε από πάνω. Όμως, από την περίοδο 2011-2012, τα πράγματα προς το παρόν δείχνουν καλύτερα. Όσον αφορά, πάντα, την ισπανική λίγκα. Αν και καταλαβαίνω πως είναι νωρίς ακόμα. Για αυτό πιο ουσιαστικά συμπεράσματα θα μπορούν να βγουν κατά τον Νοέμβριο. Τώρα, έχει διακοπή. Οπότε, Τίτο στρώσου στη δουλειά και προσπάθησε να αλλάξεις όλα αυτά που σε κάνουν κατά τη διάρκεια των αγώνων να παραδίδεις την όψη σου σε μορφασμούς προβληματισμού. Το γεγονός πάντως ότι χτες η ομάδα κράτησε για πρώτη φορά φέτος το μηδέν, έστω και δύσκολα, είναι ένα καλό νέο, που κομίζει ο ταχυδρόμος της βελτίωσης. Ας μη χρειαστεί να επανέλθει στο ίδιο ζήτημα. Την επόμενη φορά που θα μας ξαναεπισκεφτεί ας φέρει κάτι άλλο ως χαρμόσυνο νέο.

Η εικόνα της Μπάρσα στον αγώνα με τη Βαλένθια κάθε άλλο παρά ενθουσίασε. Το ζήτημα είναι να διασαφηνιστεί αν πρόκειται για ενδογενείς δυσλειτουργίες, ή για συγκυριακή ιστορία, που άπτεται των ιδιαιτεροτήτων του συγκεκριμένου αγώνα. Γιατί, πώς να το κάνουμε, άλλο πράγμα η Σοσιεδάδ, και άλλο πράγμα η Βαλένθια. Για πολλούς λόγους που δεν χρειάζεται να επεξηγηθούν, καθώς είναι κάτι παραπάνω από ευνόητοι. Και με την Οσασούνα η ομάδα δυσκολεύτηκε. Αλλά, απέδρασε.

Το σημαντικό, προς στιγμήν, είναι πως κερδίζει αυτά τα ματς. Γιατί θεωρώ πως η περσινή ομάδα ίσως και να μην τα κατάφερνε. Είναι λίγο αυθαίρετο το συμπέρασμα μου, το αναγνωρίζω. Θέλω, όμως, να περιγράψω την πεποίθηση μου, ότι, τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν γκελάρει. Σε παιχνίδια, που θα μπορούσε να το κάνει άνετα. Αν υπολογίσουμε ότι έρχονται καλύτερα, τότε είναι σημαντικό που τώρα έχουμε κάνει το τρία στα τρία. Και θα φανεί αργότερα. Το άσχημο θα είναι αν δεν βελτιωθεί σε κάποια πράγματα σε όλο το επόμενο διάστημα. Δεν μπορώ να το γνωρίζω, αλλά είμαι αισιόδοξος. Και βοηθάει σε αυτό και η παρουσία του Σονγκ. Ελπίζω μονάχα ο Σεσκ να βγάλει σύντομα εισιτήριο στο εκδοτήριο της επανάκτησης των (αποδειγμένων όλα αυτά τα χρόνια) ποιοτικών του στοιχείων. Μικρή, προς το παρόν, αγγελία για την εξεύρεση του πραγματικού Σεσκ. Πριν γίνει μεγάλη…

ΥΓ. Κριστιάνο γενικά έχεις πάρει λάθος δρόμο, γιατί ο τρόπος που σκέφτεσαι τα φέρνει όλα με επιτηδευμένο και άκομψο, άρα αναποτελεσματικό τρόπο, στα κυβικά σου. Όμως, στη ζωή η πραγματικότητα περιλαμβάνει και τα καλά και τα άσχημα του καθενός. Όποιος στέκεται μόνο στα πρώτα, και επενδύει σε αυτά, αγνοώντας τα δεύτερα με επιδεικτικό τρόπο, κινδυνεύει να απολέσει την αξιοσύνη του. Γιατί η έξωθεν καλή μαρτυρία έχει χαθεί εδώ και καιρό. Και αυτά δεν τα λέω γιατί είμαι με τη Μπαρσελόνα. Τα ίδια θα έλεγα και αν ήμουν με κάποια άλλη ομάδα. Δεν τον απασχολεί καθόλου, μάλλον, γιατί ο Μέσι, ο Ινιέστα, και ο Τσάβι, κερδίζουν τις συμπάθειες, και ως άνθρωποι, όχι μόνο ως εκπληκτικοί ποδοσφαιριστές. Τυφλώνεται από τη ζήλια και δεν αφήνει το μυαλό του να προχωρήσει και να μελετήσει και άλλες ατραπούς, που θα του επέτρεπαν να βελτιωθεί. Γιατί πολύ καλός παίκτης είναι, αλλά για να γίνει μεγάλος θέλει δουλειά, που δεν φαίνεται να έχει διάθεση να κάνει. Και δεν μιλάω για τις στιγμές που φοράει το λευκό σορτσάκι, τις λευκές φανέλες και τις λευκές κάλτσες. Κρίμα, γιατί είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ικανού ανθρώπου που αδικεί τον εαυτό του και την υστεροφημία του.