Ο αθλητισμός δεν είναι κάτι που εμπεριέχει μονάχα νίκες, θριάμβους, πανηγύρια, τίτλους και χαρές. Μέσα στο παιχνίδι του ομαδικού ανταγωνισμού υπάρχει, δυστυχώς ή ευτυχώς, και η πίκρα της ήττας. Αν το δούμε σφαιρικά μάλλον ευτυχώς. Αυτό αφορά τους πάντες, ακόμα και τα μεγαλύτερα κλαμπ. Κάτι τέτοιο ένιωσαν με σχετική... πληρότητα... όλοι οι φίλοι της μπασκετικής Μπάρσα πριν από 21 περίπου χρόνια, όταν και η ομάδα απέτυχε να στεφθεί Πρωταθλήτρια Ευρώπης, παρά τις προσδοκίες που είχαν γεννηθεί.
Όταν είσαι η Μπαρσελόνα και το final four διοργανώνεται στη Σαραγόσα δε μπορεί παρά να είσαι το φαβορί। Πόσο μάλλον όταν στην προηγούμενη φάση έχεις από-δείξει περίτρανα πως μπορείς να πραγματοποιήσεις το στόχο της κατάκτησης του τροπαίου.
Λίγο πριν την έναρξη της τελικής φάσης η Μπαρσελόνα φάνταζε ως μια ακλόνητη σταθερά με πολλαπλές πιθανότητες। Ειδικά μετά από τη νίκη επί του ΄Αρη στον ημιτελικό με σκορ 104-83 (Σαν Επιφάνιο 24 πόντοι, Φεράν Μαρτίνεθ 21, Ντέιβιντ Γουντ 14-Γκάλης 26) όλοι πίστεψαν, δικαιολογημένα, πως οι καταλανοί είχαν φτάσει στη βρύση, ακουμπώντας την για τα καλά, φλερτάροντας έντονα με το λυτρωτικό και μεθυστικό ξεδίψασμα। Για να σβήσουν οριστικά οι κακές μνήμες του 1984 όταν η Ρόμα είχε νικήσει τη Μπαρσελόνα στον τελικό της Γενεύης, στερώντας της το τρόπαιο.Η εμφάνιση στον ημιτελικό του 1990 έμοιαζε ως η πιστοποίηση των προγνωστικών... Χωρίς υπερβολή εκείνη την εποχή το να αφήνεις το Γκάλη στους 26 πόντους ήταν κάτι σαν να αφήνεις το Μέσι χωρίς γκολ για πέντε συνεχόμενα ματς. Όλα φάνταζαν, και ήταν ιδανικά. Απέμενε το τελικό βήμα. Καλά όλα αυτά, ε; Εκτός και αν πέσεις πάνω στα φοβερά μωρά του Μαλίκοβιτς. Τότε τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά...
Στις 19 Απριλίου οι Σολοθάμπαλ, Σαν Επιφάνιο, Χιμένεθ, Γουντ, Νόρις παρατάχθηκαν απέναντι στους Σρετένοβιτς, Περάσοβιτς, Ιβάνοβιτς, Σόμπιν και Ράτζα. Μετά από 40 συγκλονιστικά αγωνιστικά λεπτά και χάρη στην εκπληκτική εμφάνιση του απίστευτου, ακόμα και στα πρώιμα του,Τόνι Κούκοτς των 20 πόντων με τρία τρίποντα σε 27 λεπτά συμμετοχής, τα τρομερά μωρά από το Σπλίτ σήκωναν τη δεύτερη συνεχόμενη κούπα τους. Ένα χρόνο μετά τον αποκλεισμό της Μπαρσελόνα από τη Γιουγκοπλάστικα στον ημιτελικό του Μονάχου (87-77), που συνιστούσε τότε στα μάτια των περισσοτέρων μεγάλη έκπληξη, ήρθε το δεύτερο σοκ. Τελικό αποτέλεσμα 72-67 για τους Γιουγκοσλάβους. Ένα χρόνο μετά τη Μακάμπι, στο καναβάτσο πετιόταν η Μπαρσελόνα. Μια πονεμένη ιστορία, που εξελίχθηκε σε συνήθεια, αφού το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε και τον επόμενο χρόνο σε μια καθαρά προσωπική υπόθεση του Ζόραν Σάβιτς στον εξίσου συγκλονιστικό τελικό του Παρισιού. Ήταν πια φανερό πως ο κακός δαίμονας της Μπάρσα είχε όνομα (ακόμα και παραλλαγμένο, βλ ΠΟΠ84), χρώμα (κίτρινο) και μπασκετική ταυτότητα και πατρότητα...
Στον τελικό της Σαραγόσα τους πόντους της Μπάρσα, που καθοδηγούσε προπονητικά ο επονομαζόμενος από τη μπασκετική πιάτσα της εποχής και ως looser Αίτο Γκαρθία Ρενέσες, είχαν πετύχει οι Νόρις 18, Γουντ 12, Σαν Επιφάνιο 10, Χιμένεθ 8, Φεράν 6, Κρέσπο 5, Σολοθάμπαλ 5, Κόστα 3.
Ήταν, όπως αποδείχθηκε, ακόμα σχετικά νωρίς για τη Μπάρσα. Έπρεπε να εμφανιστούν από τα μέρη της κορυφαίες μπασκετικές προσωπικότητες όπως ο Μποντιρόγκα και ο Γιασικεβίτσιους για να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Έπρεπε να ηττηθεί από τους αιώνιους του ελληνικού αθλητισμού σε δύο συνεχόμενους τελικούς, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για να μπορέσει να χαρεί το νέκταρ του θριάμβου. Έπρεπε να βιωθεί με το χειρότερο δυνατό και επαναλαμβανόμενο τρόπο το συναίσθημα της αποτυχίας, η δυστυχία της ήττας, για να πραγματωθεί η επιτυχία, η νίκη. Μια πολυπόθητη δικαίωση που μοίρασε τεράστιες συγκινήσεις στους φαν της ομάδας, στο άτυπο πλήρωμα του χρόνου όπου η ίδια η ιστορία ξεχρέωσε τις οφειλές της με την ομάδα της Βαρκελώνης. Ίσως τελικά κάποια πράγματα απλά να θέλουν την ώρα τους...
Όταν είσαι η Μπαρσελόνα και το final four διοργανώνεται στη Σαραγόσα δε μπορεί παρά να είσαι το φαβορί। Πόσο μάλλον όταν στην προηγούμενη φάση έχεις από-δείξει περίτρανα πως μπορείς να πραγματοποιήσεις το στόχο της κατάκτησης του τροπαίου.
Λίγο πριν την έναρξη της τελικής φάσης η Μπαρσελόνα φάνταζε ως μια ακλόνητη σταθερά με πολλαπλές πιθανότητες। Ειδικά μετά από τη νίκη επί του ΄Αρη στον ημιτελικό με σκορ 104-83 (Σαν Επιφάνιο 24 πόντοι, Φεράν Μαρτίνεθ 21, Ντέιβιντ Γουντ 14-Γκάλης 26) όλοι πίστεψαν, δικαιολογημένα, πως οι καταλανοί είχαν φτάσει στη βρύση, ακουμπώντας την για τα καλά, φλερτάροντας έντονα με το λυτρωτικό και μεθυστικό ξεδίψασμα। Για να σβήσουν οριστικά οι κακές μνήμες του 1984 όταν η Ρόμα είχε νικήσει τη Μπαρσελόνα στον τελικό της Γενεύης, στερώντας της το τρόπαιο.Η εμφάνιση στον ημιτελικό του 1990 έμοιαζε ως η πιστοποίηση των προγνωστικών... Χωρίς υπερβολή εκείνη την εποχή το να αφήνεις το Γκάλη στους 26 πόντους ήταν κάτι σαν να αφήνεις το Μέσι χωρίς γκολ για πέντε συνεχόμενα ματς. Όλα φάνταζαν, και ήταν ιδανικά. Απέμενε το τελικό βήμα. Καλά όλα αυτά, ε; Εκτός και αν πέσεις πάνω στα φοβερά μωρά του Μαλίκοβιτς. Τότε τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά...
Στις 19 Απριλίου οι Σολοθάμπαλ, Σαν Επιφάνιο, Χιμένεθ, Γουντ, Νόρις παρατάχθηκαν απέναντι στους Σρετένοβιτς, Περάσοβιτς, Ιβάνοβιτς, Σόμπιν και Ράτζα. Μετά από 40 συγκλονιστικά αγωνιστικά λεπτά και χάρη στην εκπληκτική εμφάνιση του απίστευτου, ακόμα και στα πρώιμα του,Τόνι Κούκοτς των 20 πόντων με τρία τρίποντα σε 27 λεπτά συμμετοχής, τα τρομερά μωρά από το Σπλίτ σήκωναν τη δεύτερη συνεχόμενη κούπα τους. Ένα χρόνο μετά τον αποκλεισμό της Μπαρσελόνα από τη Γιουγκοπλάστικα στον ημιτελικό του Μονάχου (87-77), που συνιστούσε τότε στα μάτια των περισσοτέρων μεγάλη έκπληξη, ήρθε το δεύτερο σοκ. Τελικό αποτέλεσμα 72-67 για τους Γιουγκοσλάβους. Ένα χρόνο μετά τη Μακάμπι, στο καναβάτσο πετιόταν η Μπαρσελόνα. Μια πονεμένη ιστορία, που εξελίχθηκε σε συνήθεια, αφού το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε και τον επόμενο χρόνο σε μια καθαρά προσωπική υπόθεση του Ζόραν Σάβιτς στον εξίσου συγκλονιστικό τελικό του Παρισιού. Ήταν πια φανερό πως ο κακός δαίμονας της Μπάρσα είχε όνομα (ακόμα και παραλλαγμένο, βλ ΠΟΠ84), χρώμα (κίτρινο) και μπασκετική ταυτότητα και πατρότητα...
Στον τελικό της Σαραγόσα τους πόντους της Μπάρσα, που καθοδηγούσε προπονητικά ο επονομαζόμενος από τη μπασκετική πιάτσα της εποχής και ως looser Αίτο Γκαρθία Ρενέσες, είχαν πετύχει οι Νόρις 18, Γουντ 12, Σαν Επιφάνιο 10, Χιμένεθ 8, Φεράν 6, Κρέσπο 5, Σολοθάμπαλ 5, Κόστα 3.
Ήταν, όπως αποδείχθηκε, ακόμα σχετικά νωρίς για τη Μπάρσα. Έπρεπε να εμφανιστούν από τα μέρη της κορυφαίες μπασκετικές προσωπικότητες όπως ο Μποντιρόγκα και ο Γιασικεβίτσιους για να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Έπρεπε να ηττηθεί από τους αιώνιους του ελληνικού αθλητισμού σε δύο συνεχόμενους τελικούς, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για να μπορέσει να χαρεί το νέκταρ του θριάμβου. Έπρεπε να βιωθεί με το χειρότερο δυνατό και επαναλαμβανόμενο τρόπο το συναίσθημα της αποτυχίας, η δυστυχία της ήττας, για να πραγματωθεί η επιτυχία, η νίκη. Μια πολυπόθητη δικαίωση που μοίρασε τεράστιες συγκινήσεις στους φαν της ομάδας, στο άτυπο πλήρωμα του χρόνου όπου η ίδια η ιστορία ξεχρέωσε τις οφειλές της με την ομάδα της Βαρκελώνης. Ίσως τελικά κάποια πράγματα απλά να θέλουν την ώρα τους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου