Τα φώτα ετοιμάζονταν να σβήσουν χθες βράδυ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Τα πρόσωπα όλων χαμογελαστά αλλά και ταλαιπωρημένα απ τη κούραση της εργάσιμης που προηγήθηκε. Μιά μέρα έφευγε δίνοντας χαρά στους φιλάθλους της Μαδρίτης που περίμεναν αρκετά χρόνια να ξορκίσουν την "κατάρα των 16". Και μιά καινούργια τους περίμενε γεμάτη από το άγχος της επιβίωσης, την ακρίβεια και την ανεργία που, ω ναι, δεν είναι αποκλειστικό "δικαίωμα" των Ελλήνων. Ομως λίγο πριν αποχωρήσουν απ τις εξέδρες κοντοστέκονται. Η προσοχή τους συγκεντρώνεται στον αγωνιστικό χώρο, όπου οι παίκτες της ομάδας τους φορούν Τ-shirts με ένα μήνυμα συμπαράστασης, έχουν στραφεί προς αυτούς και χειροκροτούν. Κανένας δεν ξαφνιάζεται. Ολοι γνωρίζουν. Και ακολουθολύν κι εκείνοι μ ένα ζεστό χειροκρότημα και μιά παρότρυνση: ΑΝΙΜΟ ABIDAL!
Το Σαντιάγκο Μπερναμπέου χειροκροτά και στέλνει το μήνυμά του. Δεν είναι η πρώτη φορά που υποχρεώνεται να το κάνει γιά τον "αιώνιο" αντίπαλο. Στις 20 Νοεμβρίου του 2005, ο Ροναλντίνιο δίνει εκεί μιά μοναδική παράσταση και τους αναγκάζει να υποκλιθούν. Η εικόνα των φιλάθλων της Μαδρίτης που όρθιοι χειροκροτούν εκείνον που τους "σκότωσε" ποδοσφαιρικά, που τους ταπείνωσε μέσα στο ίδιο τους το "σπίτι" κάνει το γύρο του κόσμου.
Χθες βράδυ, οι ίδιοι και ακόμα περισσότεροι ξαναχειροκροτούν κάποιον "εχθρό". Κι αυτό το χειροκρότημα, όσο κι αν δεν συνοδεύεται από κάποια ποδοσφαιρική μαγεία, κλείνει μέσα του το μεγαλείο της ανθρωπιάς. Είναι η μαγεία της ζωής που χειροκροτά. Και ταυτόχρονα είναι ένα μήνυμα προς την ΟΥΕΦΑ που έκανε ό,τι μπορούσε γιά να υποβαθμίσει την κίνηση, σχεδόν να την ακυρώσει. Το ποδόσφαιρο που κάνει κάποιους τόσο πλούσιους, παίζεται από ανθρώπους και παρακολουθείται από ανθρώπους. Και σίγουρα, όση δύναμη κι αν εμπεριέχει, όσες συγκινήσεις κι αν προσφέρει, δεν μπορεί ποτέ να είναι πάνω απ την ίδια τη ζωή!
17 Μαρτίου 2011. Η μέρα που οι εχθροί ξαναχειροκρότησαν.
Το Σαντιάγκο Μπερναμπέου χειροκροτά και στέλνει το μήνυμά του. Δεν είναι η πρώτη φορά που υποχρεώνεται να το κάνει γιά τον "αιώνιο" αντίπαλο. Στις 20 Νοεμβρίου του 2005, ο Ροναλντίνιο δίνει εκεί μιά μοναδική παράσταση και τους αναγκάζει να υποκλιθούν. Η εικόνα των φιλάθλων της Μαδρίτης που όρθιοι χειροκροτούν εκείνον που τους "σκότωσε" ποδοσφαιρικά, που τους ταπείνωσε μέσα στο ίδιο τους το "σπίτι" κάνει το γύρο του κόσμου.
Χθες βράδυ, οι ίδιοι και ακόμα περισσότεροι ξαναχειροκροτούν κάποιον "εχθρό". Κι αυτό το χειροκρότημα, όσο κι αν δεν συνοδεύεται από κάποια ποδοσφαιρική μαγεία, κλείνει μέσα του το μεγαλείο της ανθρωπιάς. Είναι η μαγεία της ζωής που χειροκροτά. Και ταυτόχρονα είναι ένα μήνυμα προς την ΟΥΕΦΑ που έκανε ό,τι μπορούσε γιά να υποβαθμίσει την κίνηση, σχεδόν να την ακυρώσει. Το ποδόσφαιρο που κάνει κάποιους τόσο πλούσιους, παίζεται από ανθρώπους και παρακολουθείται από ανθρώπους. Και σίγουρα, όση δύναμη κι αν εμπεριέχει, όσες συγκινήσεις κι αν προσφέρει, δεν μπορεί ποτέ να είναι πάνω απ την ίδια τη ζωή!
17 Μαρτίου 2011. Η μέρα που οι εχθροί ξαναχειροκρότησαν.
Η μέρα που αξίζει να τους χειροκροτήσουμε κι εμείς!
1 σχόλιο:
Πολύ όμορφο άρθρο, γεμάτο ανθρωπιά, γιατί τείνουμε να ξεχάσουμε πως πάνω απ' όλα είμαστε Άνθρωποι!
Δημοσίευση σχολίου