Ο Μιρό και η Μπαρσελόνα

Κατεβαίνοντας την περίφημη Ράμπλα στη Βαρκελώνη πηγαίνοντας προς το λιμάνι και πατώντας το πλακόστρωτό της,το μυαλό πηγαίνει στο δημιουργό του Χουάν Μιρό.Ο λόγος σήμερα για τον καταλανό ζωγράφο,γλύπτη και κεραμίστα που γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1893 και πέθανε στη Μαγιόρκα το 1983.

Όλοι εμείς που ασχολούμαστε την Μπάρσα δεν ξεχνάμε τους πίνακες που έχει φιλοτεχνήσει ο πρωτοποριακός ζωφράφος για την αγαπημένη του ομάδα.Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καλά στην αρχή για το Μιρό,καθώς έπαθε νευρικό κλονισμό στα νεανικά του χρόνια,επειδή ο χρυσοχόος πατέρας του δεν τον άφηνε να ασχοληθεί με τη μεγάλη αγάπη του τη ζωγραφική.Τελικά γράφτηκε σε μια σχολή τέχνης στη Βαρκελώνη. Δεν ακολούθησε το ρεύμα του φωβισμού και κυβισμού που επικρατούσε στη Βαρκελώνη(Γκαουντί),που ξεπερνούσε την παράδοση,αλλά με ηθελημένο και συγκεκριμένο όραμα απεικόνισης.Προτίμησε τον υπεβατικό,υπερρεαλιστικό,σουρεαλιστικό τρόπο,που έκανε το μεγάλο σουρεαλιστή γάλλο Αντρέ Μπρετόν να αναφωνήσει:''Ο Μιρό είναι ο πιο υπερρεαλιστής απ'όλους μας.''

Για το Μιρό η αποτύπωση του έξω κόσμου,της φύσης, γίνεται με σύμβολα και σχήματα κυρίως μεταφορικά,ποιητικά,με τον αγνό και άδολο τρόπο ενός μικρού παιδιού.Γι'αυτό και δήλωνε,αυτός και όχι ο Πικάσο,ότι σε όλη του τη ζωή προσπάθησε να ζωγραφίζει όπως ένα μικρό παιδί.Ο Χουάν Μιρό έγινε ιδιαίτερα γνωστός μετά το μεγάλο πόλεμο με αναδρομικές εκθέσεις στην Ευρώπη αλλά και τιμητικές διακρίσεις από τη χώρα του.Μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε χαμηλών τόνων καλλιτέχνης αλλά το σπουδαιότερο καλλιτέχνης που προχωρούσε την τέχνη του ωριμάζοντας και απλοποιώντας την μοναδικά.

Είναι φορές που βλέποντας τη Μπάρσα να παίζει, ο νους μου πηγαίνει στο Μιρό.Μια σειρά από τελείες και απέναντι μια ευθεία γραμμή,διαδοχικοί αυξανόμενου μεγέθους κύκλοι που καταλήγουν σ'ένα ζικ ζακ χωρίς τέλος,μάτια και αστέρια να παρακολουθούν ένα τρελό; χορό σχημάτων...Ποίηση,παιδική αφέλεια,ελεύθερη φαντασία,διονυσιασμός,ονειρικές γραμμές.Η Μπάρσα μας....