Πορτοκαλί Κορνήλιος

O Κορνήλιος αρχικά δεν είχε συμπαθήσει το μπάσκετ. Έβλεπε τη σπυριάρα ως κάτι το περίεργο, που δίσταζε να πλησιάσει. Ζούσε και όλον εκείνον τον μαζικό παροξυσμό της δεκαετίας του 1990 και προβληματιζόταν. Όχι σαν πονηρή θέση άμυνας για τους ποδοσφαιρικούς εθισμούς του. Δεν αφουγκραζόταν τα σλόγκαν για άθλημα που παίζεται με τα χέρια, αλλά δεν ενθουσιαζόταν κιόλας. Λάτρευε, όμως, το Γκάλη, αλλά δεν τον έβλεπε ως μπασκετμπολίστα, αλλά ως κάτι άλλο, υπερβατικό από αυτό το ρόλο, έστω και αν του είχαν κολλήσει τη διόλου προσβλητική ταμπέλα, κάθε άλλο, του Κορυφαίου του αθλήματος.

Μέχρι που κάποια μέρα βρέθηκε σε ένα ανοικτό μπασκετάκι, δίπλα από το σπίτι του. Μια νεαρή κοπέλα, που έψαχνε κάποιον για μπασκετική παρέα, και μόνο, τον προκάλεσε σε διαγωνισμό τριπόντων. Είχε να σουτάρει τρίποντο από τα χρόνια του λυκείου. Του φαινόταν τόσο δύσκολο, όσο το να είναι πιλότος σε αεροπλάνο, όπως αυτό που πέταγε στον ουρανό, όταν τον κοίταξε λίγο πριν εκτοξεύσει την πρώτη δική του μομπίτα, έστω και από τα 6.25, τότε. Η Μαρίνα φαινόταν γνώστρια καλή της τέχνης του τριποντίζειν... Έβαλε 9 στα 15.

-Τι λες; Θα με νικήσεις;

-Αν και κατά βάση δεν το θέλω, θα το επιχειρήσω.

-Τι εννοείς;

-Μαρίνα, είναι ευχάριστο να χάνει κανείς από εσένα.

-Αχ, άστα αυτά, τώρα, και σούταρε, να δούμε ποιος θα νικήσει.

-Ότι και να γίνει θα έχουμε νικήσει και οι δύο. Γιατί εγώ τώρα μόλις ανακάλυψα κάτι που αγνοούσα...

Έβαλε μόλις 5 στα 15, αλλά για πρώτη φορά ήταν καλά.Πάρα πολύ καλά. Κρυφό ταλέντο ο Κορνυ...

Άρχιζε να σουτάρει συχνά. Ο σκοπός του να ευστοχήσει του φάνηκε σαγηνευτικός. Μέχρι και μπάλα μπάσκετ αγόρασε, για να την έχει δική του. Άρχισε να επισκέπτεται γήπεδα μπάσκετ, κυρίως της ΕΣΚΑ, για να παρακολουθεί αγώνες. Ήταν και τζάμπα... Από τότε, πολλές φορές έριξε άπειρα τρίποντα, ποτέ δεν έπαιξε, όμως, σε μονό ή διπλό. Άλλη μια παραξενιά του Κορνήλιου, που αυτή τη φορά είχε φορέσει την αθλητική του περιβολή. Ένας φίλος του είχε φέρει την κλασσική φανέλα του Σαν Επιφάνιο, με το θρυλικό πια 15 και το banca catalana γραμμένο πάνω της. Κάθε φορά που γύρναγε σπίτι ιδρωμένος, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να την πλένει, έτσι ώστε να την έχει έτοιμη για την επόμενη επιδρομή του.

Μα ποτέ δεν τον εγκατέλειψε η συνήθεια να σκέπτεται τα πάντα, όταν σούταρε...Αυτοδιαλογισμός άνευ διδασκάλου. Κόσμος παράξενος. Κρίση γενική. Ολική. Και μειωμένες αντιστάσεις. Τυφλή και ανέξοδη βία. Οικονομική ανέχεια. Κρίση ηθών και εξορισμός ήθους. Καταφερτζηδισμός όψιμος. Στηριγμένος σε φτηνούς εγωισμούς. Τελικά πήγαινε για τρίποντα για να τα βάζει ή για να βγάζει από το νου του τα δύσκολα, τα περιττά και κακά; Η απάντηση βρισκόταν και στα δύο, το ήξερε καλά και ο ίδιος.

Πάντα ήθελε το τελευταίο σουτ να είναι εύστοχο. Σήμερα, είπε να το χοντρύνει. Θα έριχνε ένα τελευταίο σουτ, και ότι γινόταν. Σούταρε. «Με ταμπλό» φώναξε την ώρα που έφευγε η μπάλα από τα χέρια του. Το μπακλαβωτό σπαράχτηκε. «Θα έρθει η ώρα που θα σπαράσσεται το φως σου και εσένα» τραγούδησε ψιθυριστά λίγο πριν αφήσει τη μπάλα...Το καλάθι μπήκε, αλλά όχι με ταμπλό, αλλά άγγιχτο. Ενώ επί της ουσίας είχε αστοχήσει, ούτε καν βρήκε το ταμπλό, το καλάθι ήταν έγκυρο... Αναρωτήθηκε. "Μέσα ή έξω;".Σαν τη ζωή. Μπερδεμένα πράγματα...«Η αμφιβολία είναι το πρώτο βήμα στο δρόμο της φιλοσοφίας.» είχε πει κάποτε ο Ντιντερό...Αλλά όχι, τώρα, για τον Κορνήλιο. Τώρα ερχόταν η ώρα της ξεκούρασης από όλα...Τα σεντόνια στο κρεβάτι ήταν ήδη στη θέση τους...Το μαξιλάρι τον προσκαλούσε για όψιμες συντροφιές ωρών. Δε θα έλεγε όχι, με τίποτα...