Όταν σταματάει ο χρόνος

Όλοι εμείς που αγαπάμε,που υποστηρίζουμε την Μπαρσελόνα νιώθουμε ότι αυτή η ομάδα είναι το σπίτι μας.Είναι αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι είναι κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος.Είναι η ιστορία αυτής της ομάδας καθώς έγινε σημείο αναφοράς ενός ολόκληρου λαού,που τον κράτησε ποδοσφαιρικά,κοινωνικά,πολιτιστικά,εθνικά.Είναι η οικογενειακή συντροφία που αποπνέει αυτή η ομάδα,από τον ονειροπόλο πιτσιρικά που διαβαίνει τη Μάσια,μέχρι τον γέροντα σ'ένα ψαροχώρι της Ισλανδίας που φορά τη φανέλα της και κάθεται να την απολαύσει στη φωτεινή του οθόνη.

Και είναι μερικές φορές στη ζωή αυτής της ομάδας που ο χρόνος σταματά και κοντοστέκεται να κρατήσει τη στιγμή.Σταματά να χαζέψει κάποιους μεγάλους παίκτες που φόρεσαν τη φανέλα της,κάποια παιχνίδια που σημάδεψαν την πορεία της,κάποιες πίκρες που γεύτηκε,κάποιους τίτλους που ήρθαν σε κάποιες αξέχαστες χρονιές,κάποιους τίτλους τιμής ξέχωρα από το ποδόσφαιρο, που υπογραμμίζουν ότι μερικές φορές και το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι.

Μια τέτοια στιγμή είναι στην ιστορία της ομάδας η είδηση για τον Αμπιντάλ.Ο χρόνος σταματά,η σκέψη φεύγει από το ποδόσφαιρο και πηγαίνει στη ζωή,στο φίλο,στον συμπαίκτη,στον αδελφό.Το παιχνίδι ξεπερνιέται και ο νους τρέχει στην άβυσσο.Τα μηνύματα συμπαράστασης έρχονται κατά χιλιάδες και όλοι οι μπλαουγκράνα σ'όλο τον κόσμο είναι μαζί,εκεί δίπλα του,στέλνοντάς του όλη τους τη αγάπη γεμάτη ενέργεια για να ξεπεράσει τη δύσκολη στιγμή.Για μια ακόμη φορά όλοι έχουν έγιναν ένα,για μια ακόμη φορά ο χρόνος σταμάτησε για τη Μπάρσα,κοίταξε τους φιλάθλους της,κοίταξε τους αμίλητους παίκτες της στα αποδυτήρια και έκανε να συνεχίσει.Θα ξανασταματήσει να χαζέψει τη μοναδικότητα αυτής της ομάδας.Είναι σίγουρο.