Πουγιόλ

Από χθες το βράδυ που τελείωσε το παιχνίδι στο Πισχουάν, ένα πράγμα ευχόμουν να μην συμβεί: να ρίξουμε όλο το ανάθεμα της ισοπαλίας στον Πέρεθ Λάσα. Εντάξει, η αλήθεια είναι πως ο Βάσκος ειδικά στην περίπτωση του γκολ του Μέσσι ήταν ακατανόητος, αλλά αυτό δεν μας επιτρέπει σε καμιά περίπτωση να μη δούμε τα δικά μας προβλήματα, προβλήματα που τείνουν να αποκτήσουν μονιμότερα χαρακτηριστικά. Να μην δούμε δηλαδή πως ο Πικέ φέτος από "Πινκενμπάουερ" έχει μετατραπεί σε πηγή κινδύνων; Να μην ευχαριστήσουμε το Θεό που μας ήρθε απ τον ουρανό η μεταμόρφωση του Αμπιντάλ; Φαντάζεστε το φετινό Πικέ με το περσινό Αμπιντάλ και τον Πουγιόλ τραυματία; Πού θα ήμασταν τώρα;

Να μην πούμε τίποτα γιά τις επιστροφές του Ντάνι; Το γεγονός πως ο Μανσάνο χθες έφερε τον Νάβας απ τη μεριά του έχει να κάνει με αυτό ακριβώς. Οτι πολύ συχνά ξεχνάει να γυρίσει πίσω. Δεν φταίει μόνο αυτός όμως. Στα τελευταία παιχνίδια παρατηρείται μιά μετάθεση του Μέσσι στον κεντρικό άξονα και μιά ελευθερία στον Ινιέστα να παίξει δεξιά - αριστερά. Δεν το έχω δει αυτό να αποδίδει. Ούτε ο Ινιέστα κάνει κάτι επικίνδυνο δεξιά, ούτε ο Αλβες μπορεί να κάνει συνεχώς κατοστάρια πάνω-κάτω. Ούτε φυσικά το ένα αμυντικό χαφ μπορεί να καλύπτει παντού. Είναι γεγονός πως η άμυνά μας θέλει μεγαλύτερη προσοχή. Εντάξει, η κατοχή της μπάλας μας βοηθά να κινδυνεύουμε λιγότερο, αλλά το θέμα είναι πως όταν κινδυνεύουμε, κινδυνεύουμε σοβαρά. Με τον Αλβες φουλ μπακ με όλη την πλευρά δική του και τον Πικέ να φτάνει συχνά κάτω απ τη σέντρα όταν κάνουμε επίθεση είμαστε πολύ "ξεσκέπαστοι" στη κόντρα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως με τον Αμπιντάλ στόπερ, τα αριστερά μας μπακ δεν έχουν μεγάλη ταχύτητα. Ούτε ο Αντριάνο, ούτε ο Μάξουελ είναι καλοί σ αυτό

Το ένα φέρνει το άλλο και τελικά φτάνουμε στον τραυματισμό του Πουγιόλ. Που θεωρητικά μπορεί να μην έχει φανεί επειδή ο Αμπιντάλ παίζει εξαιρετικά στα στόπερ, όμως δεν έχει βρεθεί κάποιος να παίζει αριστερά σαν τον Αμπιντάλ. Κι αυτό δημιουργεί ανισοροπία.

Ενας κρίκος "έσπασε" και φαίνεται πως χάλασε όλη η χημεία. Σπεύδω να προλάβω. Δεν είναι γκρίνια αυτό που βγάζω, είναι απλά η διαπίστωση πως δεν είμαστε όπως πριν και αν το καλοσκεφτείτε, το πριν, η εποχή των "πέντε τεμαχίων" προς όλους, ήταν πριν τραυματιστεί ο "Ταρζάν".

Μήπως νομίζετε πως η έλλειψη του Αμπιντάλ αριστερά δεν επηρεάζει και την επίθεση; Εχετε προσέξει πως ο Βίγια έχει αρχίσει να "αιφνιδιάζεται" όταν δέχεται τη μπάλα και ότι κινείται πλέον σε χώρους πιό αδόκιμους γι αυτόν προκειμένου να πάρει τη μπάλα; Αυτό βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί το γεγονός της παραγωγικής του πτώσης ειδικά σε φάσεις εύκολες γι αυτόν όπως με την Αρσεναλ. Ομως γεγονός είναι πως πολλοί κάνουν πιά κάτι λίγο πιό διαφορετικό απ αυτό που έκαναν. Κι όλ αυτά πιστεύω ότι συμβαίνουν επειδή έλειψε ένας αλλά πολύ απαραίτητος κρίκος: ο αρχηγός!