Το είδαμε και αυτό...

Ψηλαφίζει τα δρώμενα των αγωνιστικών χώρων ο Κώστας Μαρούντας

To 6-0 είναι ένα σπάνιο σκορ. Σε αγώνες μεταξύ ομάδων υψηλού επιπέδου είναι σχεδόν αόρατη συνθήκη. Απίθανη συνθήκη ακόμα και για τους πιο ονειρικούς πόθους του πιο φανατισμένου οπαδού. Όταν συμβαίνει αποτελεί γεγονός που πέρα από κάθε αμφιβολία διαταράζει τα δεδομένα. Όταν ο πρωτοπόρος αντιμετωπίζει τον τρίτο, όποιος ποντάρει τα λεφτά του σε ένα σκορ 6-0, μάλλον έχει όρεξη να εντυπωσιάζει και να σκορπά χρήματα ταυτόχρονα. Τι γίνεται, όμως, αν δικαιωθεί;

Ολυμπιακός-ΑΕΚ 6-0. Το μηδέν δεν είναι και τόσο πρόβλημα. Επαναληπτικό φαινόμενο, που δεν προκαλεί καμία εντύπωση. Το έξι συνιστά καταστροφή, διασυρμό, όνειδος. Το πρωτάθλημα στον Πειραιά και στον Ολυμπιακό του για άλλη μια φορά. Συνηθισμένο αυτό. Το ασυνήθιστο είναι το άλλο, το σκορ.

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΚ δε χρυσώνει το χάπι, δεν αρκεί για να μειώσει στο ελάχιστο την πίκρα των οπαδών της. Ο Τζιμπούρ και η παρέα του δε θα τολμάγανε καν να ζητήσουν από κάποιο τζίνι τέτοιο σκορ ως επιθυμία. Μετά από τέτοιο θρίαμβο, όλα, ξεχνιώνται. Και τα θεάρεστα του ματς με τον ΠΑΟ στο Καρα΄ι΄σκάκη, και οι κασέτες, και όλα. Οι παίκτες του Ολυμπιακού πέτυχαν με ένα σμπάρο, έξι και παραπάνω τρυγόνια. Έως και 38, θα μπορούσαμε να πούμε, και ο νοών νοείτο...Ο Ολυμπιακός έχει αναπτύξει μια εκπληκτική ικανότητα, με παρόμοιες επιτυχίες, να σβήνει τις όποιες σκιές εύλογα δημιουργούν οι πολλαπλές δραστηριότητες του γύρω από τα δρώμενα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Σήμερα, απλά το παράκανε. Προς το καλύτερο, για τον ίδιο και την έξωθεν καλή μαρτυρία του... Μοιάζει απίστευτο. 6-0. Τι να προσάψει κανείς μετά από τέτοιο κατόρθωμα; Θα θεωρηθεί γραφικός, και ας έχει δίκιο... Ο Βαλβέρδε θα ακούει ότι έχει πρόβλημα στα ντέρμπι και θα επιστρατεύει δύο χέρια. Ένα ολόκληρο και ένα πέμπτο από το υπόλοιπο. Πολλά τα έξι... Πάρα πολλά...Συγκινητική η προσπάθεια του να βρει αυτός, ο πρωτομάστορας του θριάμβου, ελαφρυντικά για τον ηττημένο. Στον Ολυμπιακό πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς. Για το ήθος του Ερνέστο κανείς δε μπορεί να πει τίποτα. Ακόμα και μετά το αλησμόνητο ματς με τον ΠΑΟ κρατήθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Από τους λίγους εκείνο το βράδυ...
Η ΑΕΚ απέδειξε ότι δύσκολα μπορεί να κρατηθεί για πάνω από δύο εβδομάδες σε υψηλό επίπεδο απόδοσης. Αυτό είναι και το μεγάλο της πρόβλημα. Θυμάμαι τα πρωτοσέλιδα μετά τη νίκη πρόκριση στην Τούμπα, και προσπαθώ να μαντέψω τα αυριανά. Η Ελλάδα είναι η χώρα των αντιθέσεων και των άκρων. Το ποδόσφαιρο της δε μπορεί να αποτελεί εξαίρεση, έτσι; Και ο Αδαμίδης δεν πρέπει να αισθάνεται και πολύ όμορφα μετά τα τραγουδάκια του αεροδρομίου. Τουλάχιστον, θα είναι πιο προσεκτικός στο μέλλον. Βάζω στοίχημα πως αν η ΑΕΚ πάρει το Κύπελλο, κανένας δε θα θυμάται το σημερινό με ένταση και με τρόπο που θα πληγώνει... Θα είναι μια παρένθεση, κακή, πολύ κακή. Όμως, η ΑΕΚ πια έχει πολλές τέτοιες. Και το χειρότερο είναι πως έχει συνηθίσει. Ήταν ομάδα τρελή, τώρα πια έχει και διδακτορικό στην τρέλα. Η ομάδα που έριξε τέσσερα στον ΠΑΟΚ, που με τη σειρά του κέρδισε τον Ολυμπιακό 2-1, έφαγε μισή ντουζίνα γκολ σε ένα ματς που δεν είχε κανένα άγχος. Και όλα αυτά μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Συμπέρασμα; Ο καθένας βγάζει το δικό του...Kαι δε φταίει το 2-0 στο 7, γιατί δεν ήταν τυχαίο, αλλά προ΄ι΄όν έλλειψης συγκέντρωσης. Όποιος περπατάει ξυπόλητος στα αγκάθια, ματώνει...

Με όλα αυτά βγάλαμε και ντέρμπυ που κανένας σχεδόν δε θα θυμάται την άλλη εβδομάδα το διαιτητή. Γράφουμε το όνομα του, μήπως και γλιτώσει την καθολική λήθη. Παμπορίδη, το λέγανε το παληκάρι που σφύριξε το «ντέρμπυ», και όλα τα παιδάκια ΔΕΝ κλαίνε, για να παραφράσουμε τη γνωστή ατάκα γνωστού δημοσιογράφου...Γιατί σήμερα τα δάκρυα ταιριάζουν στη χαμένη τιμή μιας κιτρινόμαυρης ομάδας, που τσαλάκωσε η ίδια το γόητρο της...

Το ποδόσφαιρο είναι εργαστήρι παραγωγής πολλαπλών και συνεχών συμπερασμάτων. Σήμερα, μπορέσαμε να διακρίνουμε πολλά...6-0...Ναι, το είδαμε και αυτό.