Ψηλαφίζει τα δρώμενα των αγωνιστικών χώρων ο Κώστας Μαρούντας
Πάντα τέτοια ματς στοιχειώνονται από το ένδοξο παρελθόν και τη βαριά φανέλα των συλλόγων που διαγωνίζονται σε αυτά. Όλα αυτά ισχύουν, όμως, μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής. Γιατί τότε όλα ξεχνιώνται, ακόμα και οι πρόσκαιροι σκοποί της συγκυρίας κατά την οποία διαδραματίστηκε ο εκάστοτε αγώνας. Φέτος, μετά από αρκετό διάστημα σε ένα Γιουβέντους-Μίλαν διακυβευόταν τίτλος πρωταθληματικός. Έστω και με μονομέρεια, που έγερνε ολοκληρωτικά προς την πλευρά των φιλοξενούμενων... Η μεγάλη κυρία εξυπηρετούσε άθελα της τα... συμφέροντα και του Μάσιμο Μοράτι. Έτσι, είναι το ποδόσφαιρο.
Γιουβέντους-Μίλαν 0-1 με γκολ του… Γκατούζο. Σπάνια περίπτωση, σπάνιας αξίας τρίποντο. Κάτι περισσότερο από ρεβάνς για το 1-2 του πρώτου γύρου. Ο τίτλος αρχίζει να χαμογελάει με ροσονέρι αποχρώσεις σε ολόχρυσο φόντο. Οι οπαδοί της Μίλαν ξαναθυμούνται, οι παλιότεροι, και αναγνωρίζουν οι νεότεροι, πως είναι να είσαι πρώτος και να οδεύεις για τίτλο. Το 2004 δεν είναι τόσο μακριά, αλλά ούτε και κοντά. Για τη Μίλαν, πάντως, και το διαμέτρημα της, είναι πολύ μεγάλο το διάστημα της απουσίας από το θρόνο του εγχώριου μαραθωνίου. Τι να πει, βέβαια, και η ομάδα του Τορίνου, που ελέω Μότζι, πρέπει να ανατρέξει στο 2003.
Δε ζήσαμε σκορ όπως φερειπείν το προπέρσινο 4-2. ΄Ενα και καλό. Ποιος οπαδός της Μίλαν θα παραπονεθεί; ΚΑΝΕΙΣ. Ποιος της Γιούβε θα χαρεί; ΚΑΝΕΙΣ. Η καλύτερη άμυνα της serie a δικαιολόγησε το «μύθο» των φετινών πεπραγμένων της. Κράτησε το μηδέν, όταν στον πρώτο γύρο δύο φορές «μάτωσε». Όταν κρατάς στο ποδόσφαιρο το μηδέν, αρκεί μόλις το ένα βήμα παραπάνω από το τίποτα. Το ένα γκολ. Το γκολ ο Γκατούζο, λοιπόν. Προσφορά του Μπουφόν ισχυρίζονται όσοι παρατήρησαν τη φάση και δεν έμειναν στη βολίδα του Τζενάρο. Όταν ολόκληρος Μπουφόν κάνει τέτοια, τότε αρχίζουν σημάδια της μοίρας να ξεχωρίζουν στο πεδίο των συλλογισμών και των σημειολογιών. Πεσμένος στο έδαφος ο σκόρερ απολάμβανε τους καρπούς της επιτυχίας του. Να πέρασε άραγε εκείνες τις στιγμές από το νου του κάποια...απονομή; Μόνο αυτός γνωρίζει...
Μπορεί η Ίντερ; Ίσως, ναι. Τίποτα δεν έχει τελειώσει δέκα αγώνες πριν το τέλος. Το ντεμαράζ της εποχής Λεονάρντο αφήνει ελπίδες και υποχρεώνει σε εφίδρωση τους οπαδούς της συμπολίτισσας. Ο Τζενάρο Γκατούζο το ξέρει καλά, εξ ού και η δήλωση του πως δεν έχει τελειώσει ακόμα τίποτα. Τη Μίλαν απειλεί ένα πρόσωπο συνυφασμένο με το πρόσφατο παρελθόν της. Αλλά για πρώτη φορά μετά από χρόνια τέτοια εποχή η Ίντερ δεν έχει το πάνω χέρι, δεν είναι το φαβορί. Μπορεί με τα 5 γκολ να πέρασε σαν πρώτη επίθεση του πρωταθλήματος, αλλά στη βαθμολογία υστερεί για 5 βαθμούς. Η Νάπολι, πια, έχει ξεμείνει πίσω. Όλα μοιάζουν μιλανέζικη υπόθεση.
Όσο για τη Γιουβέντους, που πάντοτε αξίζει σημασίας, ακόμα και σε γκρίζες εποχές, ο ήλιος του Τορίνο θέλει δουλειά πολύ… για να γυρίσει, όχι στις επιτυχίες, αλλά στη διεκδίκηση, αρχικά, μιας ταυτότητας σταθερότητας και πειθούς στα μάτια των ουδέτερων. Το πανό που έγραφε «Για τη Γιουβέντους το να κερδίζει δεν είναι σημαντικό, είναι το μόνο που μετράει» περισσότερο περιγράφει το χτες, παρά προδιαθέτει για το τώρα και το αύριο.... Αυτή την εποχή στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας οι καρδιές χτυπάνε πιο δυνατά από ότι στο Τορίνο...Όπως, άλλωστε, σε μόνιμη βάση μετά το calciopoli.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου