Πριν πολλά χρόνια...Εγκαίνια του νεόκτιστου τότε κλειστού γηπέδου μπάσκετ στο ΟΑΚΑ με αγώνα Εθνικής.Μετά το παιχνίδι έξω από το γήπεδο ο Γιάννης Ιωαννίδης,προπονητής τότε του Ολυμπιακού,συζητά σε πηγαδάκι με φιλάθλους για τι άλλο;την αρρώστια του,το μπάσκετ.Παρακολουθώ από μακριά.''Στο Ειρήνης και Φιλίας έχω καταφέρει να έρχονται κάθε βδομάδα δέκα χιλιάδες κόσμος.''Η φωνή μου δεν συγκρατείται και ακούγεται:''Πόσοι απ'αυτούς είναι μπασκετικοί;''Ο Ιωαννίδης σταματά,το πηγαδάκι ανοίγει.''Ποιος μίλησε;Ε,δεν είναι όλοι μπασκετικοί,οι δυο-τρεις χιλιάδες είναι.Στον Άρη ήταν όλο το γήπεδο.''Και για τα δύο είχε δίκιο.
Κακά τα ψέματα αγαπητοί φίλοι,το μπάσκετ το θυμόμαστε μόνο στα μεγάλα παιχνίδια ή όταν το ποδόσφαιρο ''αργεί''.Ένα άθλημα με μεγάλη ιστορία στην Ευρώπη,που το παρακολουθούν μανιωδώς οι γνήσιοι μπασκετικοί φίλαθλοι.Μεγάλωσα στη μπασκετομάνα Νίκαια,το Δημοτικό μου είχε στην αυλή κανονικό γήπεδο μπάσκετ,και παρ'όλα αυτά δεν μπορώ να πω τον ευατό μου μπασκετικό.Πολύ αργότερα,στο Γυμνάσιο, καβαλούσα τη μάντρα του για να παίξω με την πορτοκαλί μπάλα.Μεγάλωσα με την ασπρόμαυρη και τις αφίσες του Μαύρου και Παπαιωάννου.Καθαρόαιμος μπασκετικός είναι ο...επίτιμος.Να τον ακούτε.Το γνωρίζει καλά το αντικείμενο...
Όπως μεγάλη μπασκετική ιστορία έχει και η ομάδα μας στη Βαρκελώνη με μυθικές μορφές που σημάδεψαν την πορεία της.Το μπλογκ μας παρουσιάζει και θα συνεχίσει να παρουσιάζει στο Ρετρό πρόσωπα και γεγονότα της μπλαουγκράνα ζωής στο παρκέ.Τα τελευταία χρόνια το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου έχει κυριαρχήσει σε Ισπανία και Ευρώπη με αποκορύφωμα την κατάκτηση του ευρωπαιού τροπαίου πέρυσι.
Φέτος βρίσκεται στο κρίσιμο σημείο της πρόκρισης για το φάιναλ-φορ,που θα γίνει μάλιστα στην πόλη της.Ο Νίκος Καραμάνος έχει αναλύσει ειδικότερα σε προηγούμενα άρθρα τα παιχνίδια της ομάδας με επαρκέστατα ενημερωτικό τρόπο από κάθε πλευρά.Ο τόπος,πιστεύω όμως του φετινού φάιναλ-φορ,θα είναι το ψυχολογικό κίνητρο που θα κάνει τη διαφορά,έτσι ώστε η Μπάρσα να γιορτάσει και να κατακτήσει το θεσμό μέσα στο σπίτι της,δίπλα στους οπαδούς της.
8 σχόλια:
1ον) Τα παραλές. Σιγά μην είμαι και ο Γκομέλσκι
2ον) Ναι μεν υπάρχει μεγάλο κίνητρο αλλά ένα final 4 είναι κίνητρο από μόνο του. Δεν έχει σημασία πού γίνεται.
3ον) Ο Παναθηναϊκός έχει μεγαλύτερο κίνητρο. Γιατί παίζει τη πρόκριση στο σπίτι του, γιατί θέλει μόνο έναν αγώνα, γιατί είναι το αουτσάϊντερ και γιατί ίσως να μην έχει άλλη επιτυχία φέτος
Ωχ,άρχισε τις αναλύσεις πάλι...και δεν μπορείς να βρεις κι αντεπιχείρημα...
Ελα ρε Πιέρο Μοντέκι
Σήκωσε τη κάλτσααααααα :)
Πού τη θυμήθηκες την μπασκετική αμφίεση μου.....
Ο,τι θυμάμαι χαίρομαι!
Καλέ μου φίλε,
Το σχόλιό μου αφορά το αρθρο σου την 31η Μαρτίου με τίτλο "Καλαθοσφαίρισης αναφορά".
Είμαστε πραγματικά πολύ τυχεροί που έχουμε μεγαλώσει εποχές που στην Ελλάδα το μπάσκετ έζησε δοξασμένες στιγμές. Τότε που κανένας δεν ασχολείτο με την ασπρόμαυρη μπάλλα αφού η αντιίπαλη πορτοκαλί και σπυριάρα αποδείκνυε ότι το μπάσκετ και στην χώρα μας μπορούσε να χαρίσει εκπληκτικές στιγμές. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τα παιχνιδια στο ΣΕΦ όπως σωστά αναφέρεις? Ποιός μπορει να μην λησμονήσει τα παιχνιδια του ΑΡΗ (αν και ο υποφενόμενος είναι ΠΑΟΚΤΣΗΣ) με την Μπαρτσελόνα του Επι ? Τα ντέρμπυ με τον ΠΑΟΚ στο Αλεξάνδρειο? Τα ηρωικά παιχνίδια κάθε ομάδας με την ΑΕΚ της Νέας Φιλαδέλφειας?
Και όμως αυτο που μου λείπει πιο πολύ από την μπασκετική εκείνη εποχή είναι κάτι άλλο και εδώ έρχεται το σχόλιο μου - παράπονο μου στο άρθρο σου φίλε μου. Αναφέρεσαι και πολύ καλά κανεις στην μπασκετομάνα Νίκαια. Μπορώ και εγώ να καταθέσω πως ως παίκτης στα παιδικά-εφηβικά του Πανελληνίου δύσκολα ξεχνω τα παιχνίδια με τον Ιωνικό που ήταν παντοτε σκληρά γεμάτα ένταση και πάθος ειδικά όταν παίζαμε εκτός έδρας στην Νίκαια.
Από την άλλη όμως νοσταλγώ και δεν μπορω με τίποτα να σβήσω από την μνήμη μου τα θρυλικά "μονά" του λόφου του Στρέφη για τα οποία έπερεπε κατά την γνώμη μου να κάνεις έστω μία μικρή αναφορά. Ακόμα θυμάμαι τον Δάσκαλο να έρχεται με την καλύτερη μπάλλα εκεινης της εποχής (SPALDING NBA χρυσή παρακαλώ) για να αρχίσει τα τριποντάκια με κίνδυνο να γίνει λίγο ατομιστάκος καμιά φορά. Επίσης, δεν ξεχνώ τον "Γιατρό" που ερχόταν με παπούτσια ALL STAR και απο την μία όλοι κορόιδευαν αλλά σε όλους είχε χαρίσει μια τάπα για πλάκα. Το Γρηγόρη τον κρεμά, τον Καραμάνο (πάντα με τα τσιγάρα στο χέρι), τον Πάνο τον βάζελο, τον σαγόνια, τα αδέρφια και τον Κολοκυθά που κάθε φορά τσακωνόταν ακόμα και με τους συμπαικτες του ακόμα και με τον εαυτό του. Όλοι εμείς λοιπόν, καθώς δίναμε μάχη να μη επιτρέψουμε στους ποδοσφαιρόφιλους να παίζουν στις δικές μας μπασκέτες (ποιός ξεχνά τον Ορέστη που κλώτσαγε τις ασπρόμαυρες μπάλλες στις ταράτσες της Καλλιδρομίου) καταφέραμε να χαρούμε την σπυριάρα καθώς τις πιο πολλές φόρες θέλαμε να παιζουμε μέχρι την άλλη μέρα αλλα τα αυτόματα φώτα τις ΔΕΗ δεν μας αφηναν μετά τις 23.00.Όλα αυτά ίσως να άξιζαν μίας αναφοράς νομίζω που σίγουρα δεν το έκανες εσκεμμένα αφου θυμάμαι πολύ καλά με τι λαχτάρα ανέβαινες στον λόφο Δάσκαλε μου.
Μέχρι λοιπόν να παιξουμε το επόμενο "μονό" μας μπορώ να δηλώσω άφοβα νοσταλγός της εποχής εκείνης και φυσικάπολύ τυχερός που την έζησα. Έρχομαι όμως να παραδεχτώ την ανωτερότητα της απρόμαυρης Θεάς τουλα΄χιστον στην εποχή που ζούμε που με έχει γοητεύσει τόσο πολύ. Σε αυτό οφείλω πάρα πολλά στην υπέροχη ομάδα της Καταλονίας, στον λαό της και στην υπέροχη πόλη της Βαρκελώνης που τόσο αγαπώ.
Ζήτω η Μπάρτσα μας.
Τα λέμε σύντομα,
Τάσος Αλεβίζος
Τάσο με συγκίνησες και λίγα μου είπες για τη δεύτερη πατρίδα μου τα Εξάρχεια.
Θα ξαναπαίξουμε ρε φίλε,θα ξανανεβούμε πάλι πάνω για μονό...,'οπως κάθε μέρα στα όνειρά μας....
Τάσο ανεβαίνω κι εγώ. Τον κρεμά ψάχνω :)
Δημοσίευση σχολίου