Ψηλαφίζοντας τα δρώμενα των αγωνιστικών χώρων (το παιχνίδι που μου έκανε "κλικ")
Δεδομένων των αναλογιών που προκάλεσαν τα γεγονότα στο Καραϊσκάκη και των διεθνών προεκτάσεων τους, θα ξεχώριζα από όλα τα παιχνίδια του σαββατοκύριακου, ένα ελληνικό ματς. Το Παναθηναϊκός-Ατρόμητος στο ΟΑΚΑ. Ένα παιχνίδι καθρέφτης της σύγχρονης νεοελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας.
Η πρώτη παράσταση των πράσινων μπροστά στους πιστούς τους μετά το παιχνίδι ορόσημο, όχι μόνο για την ομάδα του Φερέιρα, με τον Ολυμπιακό, δε θα μπορούσε παρά να συγκεντρώνει τα βλέμματα και την προσοχή πολλών ανθρώπων. Από μόνη της μια τέτοια συγκυρία σηματοδοτούσε σημαντική περίσταση με πολλά ζητούμενα και πιθανές ενδιαφέρουσες ατραπούς. Καθόλου άδικα θα πρόσθετα εγώ...
Τι είδαμε τελικά; Έναν Ατρόμητο να κερδίζει τις αγωνιστικές εντυπώσεις (προφανώς το κίνητρο της παραμονής να είναι μεγαλύτερο δέλεαρ από οτιδήποτε είχαν θέσει στους εαυτούς τους ως σκοπό οι, δια στόματος Φερέιρα, πνευματικά κουρασμένοι παίκτες των πρασίνων για αυτό το παιχνίδι).
Η φιέστα που προηγήθηκε, το συλλαλητήριο διαμαρτυρίας,και η «απόδοση» της κερκίδας σίγουρα γλύκανε, και μάλλον αδρανοποίησε τα ένστικτα των γηπεδούχων. Αποτέλεσμα;.
Ενας Παναθηναϊκός κουρασμένος, ανάλατος, και εν τέλει, αναποτελεσματικός. Που επέτρεψε την επιστροφή των μαθηματικών στα επίπεδα του -10, -12 κοκ. Πια κανένας δεν κάνει λόγο για το κολακευτικό και ελπιδοφόρο -4. Χάθηκε άραγε τόσο πρόωρα η έξωθεν καλή μαρτυρία του περασμένου Σαββάτου;
Και μια διαιτησία ξανά στο ύψος της (sic). Δύο πέναλτι πέρασαν και αυτά στην ιστορία των απολεσθέντων αντικειμένων μιας χαμένης τιμής που η ερμηνεία του ανθρώπινου λάθους πολλές φορές καταντάει κουραστική- και ας ισχύει κάποιες φορές...
Παναθηναϊκός-Ατρόμητος 1-1 και όλα δείχνουν να ξαναλαμβάνουν το χαρακτήρα του αναμενόμενου, του ρουτινιάρικου... Η εβδομάδα του ντέρμπυ, με τα πλείστα γεγονότα που ακολούθησαν το καλουπούλειo άγος, τις επιδρομές στο τέλος του αγώνα, και τις προεδρικές, βλ Μαρινάκης, διαπιστώσεις, όσο ενδεικτική της κατάστασης του ελληνικού ποδοσφαίρου και αν ήταν, δε μπορούσε παρά να είναι μια ακόμα εξαίρεση, καθόλου μα καθόλου εξαιρετική, στα λιμνάζοντα νερά του εγχώριου επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αλλά ας μην παραπονιόμαστε. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά και τα χιόνια εξοικειωμένα με τα βουνά, και πιο συγκεκριμένα όταν πρόκειται για τους ογκόλιθους των πολύμορφων εμποδίων που δεν επιτρέπουν στο πρωτάθλημα μας να ενθουσιάζει και όχι να προβληματίζει...
Είμαι σίγουρος πως το βράδυ του Σαββάτου η γεύση της πίκρας θα ήταν έντονη σχεδόν σε όλους όσους σχετίζονται με την πράσινη ομάδα. Ακόμα και στον, για πολλοστή φορά ευρισκόμενο στη θέση του αντικειμένου λατρείας, Τζιμπρίλ Σισέ. Τουναντίον, ο πρώην πράσινος Γιώργος Δώνης θα πέρασε καλά μετά από πολλά χρόνια σε αγώνα που έλαβε χώρα στο ΟΑΚΑ...
Τι είδαμε τελικά; Έναν Ατρόμητο να κερδίζει τις αγωνιστικές εντυπώσεις (προφανώς το κίνητρο της παραμονής να είναι μεγαλύτερο δέλεαρ από οτιδήποτε είχαν θέσει στους εαυτούς τους ως σκοπό οι, δια στόματος Φερέιρα, πνευματικά κουρασμένοι παίκτες των πρασίνων για αυτό το παιχνίδι).
Η φιέστα που προηγήθηκε, το συλλαλητήριο διαμαρτυρίας,και η «απόδοση» της κερκίδας σίγουρα γλύκανε, και μάλλον αδρανοποίησε τα ένστικτα των γηπεδούχων. Αποτέλεσμα;.
Ενας Παναθηναϊκός κουρασμένος, ανάλατος, και εν τέλει, αναποτελεσματικός. Που επέτρεψε την επιστροφή των μαθηματικών στα επίπεδα του -10, -12 κοκ. Πια κανένας δεν κάνει λόγο για το κολακευτικό και ελπιδοφόρο -4. Χάθηκε άραγε τόσο πρόωρα η έξωθεν καλή μαρτυρία του περασμένου Σαββάτου;
Και μια διαιτησία ξανά στο ύψος της (sic). Δύο πέναλτι πέρασαν και αυτά στην ιστορία των απολεσθέντων αντικειμένων μιας χαμένης τιμής που η ερμηνεία του ανθρώπινου λάθους πολλές φορές καταντάει κουραστική- και ας ισχύει κάποιες φορές...
Παναθηναϊκός-Ατρόμητος 1-1 και όλα δείχνουν να ξαναλαμβάνουν το χαρακτήρα του αναμενόμενου, του ρουτινιάρικου... Η εβδομάδα του ντέρμπυ, με τα πλείστα γεγονότα που ακολούθησαν το καλουπούλειo άγος, τις επιδρομές στο τέλος του αγώνα, και τις προεδρικές, βλ Μαρινάκης, διαπιστώσεις, όσο ενδεικτική της κατάστασης του ελληνικού ποδοσφαίρου και αν ήταν, δε μπορούσε παρά να είναι μια ακόμα εξαίρεση, καθόλου μα καθόλου εξαιρετική, στα λιμνάζοντα νερά του εγχώριου επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αλλά ας μην παραπονιόμαστε. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά και τα χιόνια εξοικειωμένα με τα βουνά, και πιο συγκεκριμένα όταν πρόκειται για τους ογκόλιθους των πολύμορφων εμποδίων που δεν επιτρέπουν στο πρωτάθλημα μας να ενθουσιάζει και όχι να προβληματίζει...
Είμαι σίγουρος πως το βράδυ του Σαββάτου η γεύση της πίκρας θα ήταν έντονη σχεδόν σε όλους όσους σχετίζονται με την πράσινη ομάδα. Ακόμα και στον, για πολλοστή φορά ευρισκόμενο στη θέση του αντικειμένου λατρείας, Τζιμπρίλ Σισέ. Τουναντίον, ο πρώην πράσινος Γιώργος Δώνης θα πέρασε καλά μετά από πολλά χρόνια σε αγώνα που έλαβε χώρα στο ΟΑΚΑ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου